...ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ...

Taboo Girl II : H εκδίκηση

2012-01-09T00:43:00.000+02:00

Διαβάστε το πρώτο: Taboo Girl

Και έχω πέσει τόσο έξω στην περίπτωση αυτή. Εκτίμησα λάθος την κατάσταση. Η ηρωίδα μας, το Taboo Girl, πριν λίγες ώρες παντρεύτηκε. Τώρα θα γλεντούν τώρα θα χορεύουν. Απόψε είναι η νύχτα που θα χάσει την παρθενιά της! Ήμουνα τόσο σίγουρος πως ανήκει στην κατηγορία γυναικών που μένουνε στο ράφι. Μα τι έχω πάθει; Λέτε να έχω χάσει τις μαντικές μου ικανότητες;
Όταν έμαθα τα νέα σοκαρίστηκα και μου ρθε στο μυαλό αυτό που έγραψα κάποτε γι' αυτήν. Και πόσο εμπορικό αστείο θα ήταν αν το κορίτσι αυτό έτυχε να διαβάσει την ανάτηση μου και αυτός είναι ο τρόπος να πάρει την εκδίκηση της. Και είναι τόσο σκληρή, δεν δείχνει έλεος. Τα μάτια της στάζουν φωτιά. Είναι η σειρά της να παίξει ρόλον πρωταγωνιστικό, να μπει αριστερά στην αφίσα. Δείξε έλεος! Λυπήσου μας!
Μ' αυτή προχωράει ανεμπόδιστη. Βγάζει φωτιές απ' το στόμα, τα νύχια της τα γαμψά μου σκίζουν το δέρμα. Με σκοτώνει μια, ταξιδεύει στο χρόνο, με σκοτώνει δυο, πίσω, με σκοτώνει τρεις και άλλο τόσο.
Είμαι χαρούμενος γι' αυτήν που βρήκε το δικό της δρόμο. Άλλωστε αυτό ήθελε να κάνει στη ζωή της. Σύντομα, τη βλέπω να γίνεται μαμά και όχι ενός ή δύο, αλλά τριών και τεσσάρων ακόμη και πέντε. Της εύχομαι στα δικά της στανταρς να ευτυχίσει.

Άραγε τώρα θα σταματήσει να παίζει taboo; Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Ελπίζω πως όχι. Είναι ότι της δίνει δύναμη, υπερδύναμη, ο δικός της αντικρυπτονίτης. Αν υπάρχει βέβαια κάτι τέτοιο σαν τον αντικρυπτονίτη.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα το γάμο γιατί είχα να επιστρέψω. Αλλά άκουσα τις κόρνες των αυτοκινήτων που έκαναν το γύρο του χωριού μετά την τελετή στην Εκκλησία και μου είναι αυτό υπερ-αρκετό.

Καταλαβαίνω πως δεν είναι και η πιο κατάλληλη ανάρτηση για ν' ανοίξω τη χρονιά. Συμβαίνουν τόσα πράγματα γύρω μου που πιστεύω πως αξίζει να ειπωθούν και έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά η άγνωστη δύναμη της προσπέλασης που είναι ευθέως ανάλογη του χρόνου δε μου δίνει περιθώρια. Ή απλά, είμαι εγώ. Ωστόσο, αυτό το γεγονός, όσο ασήμαντο και αν φαντάζει στους καμβάδες ορισμένων, στο δικό μου κόσμο όχι μόνο με συνεπήρε αλλά με κάθισε σε μια καρέκλα και με υποχρέωσε να γράψω γι' αυτό.

Και στο τέλος της ημέρας, τίθεται το ερώτημα:
Ποιος είναι ο πιο μίζερος; Το κορίτσι που τρελαίνεται τόσο πολύ για το taboo στα πάρτυ γενεθλίων ή εγώ που κάθομαι και πλάθω ιστορίες γι' αυτήν;

Τέσσερα ή πέντε ή ακομα και τρία

2011-12-12T00:49:00.000+02:00

την ηρεμία που ψάχνω, στον τάφο που τη βρίσκω

υπογείως κείτεται αυτός και οι άλλοι τον πατάνε
από πάνω στέκεται σταυρός, σοφός και περιμπαίκτης

την αγωνία που βαστώ, στα χιόνια να την πνίξω

λέει να σηκωστεί, να ρίξει ένα χορό
όπως και ο ήρωας του τότε
αλλά το τότε θα ναι πάντα τότε
και τώρα δαιμόνια τον βαστάνε

είχε μια ελπίδα μια γυναίκα
εκατό χρόνια περίμενε, οδυρόταν
ούτε και η ίδια δεν ήξερε για τι
μέχρι που ρθε ο κύρης της, την πήρε
κι είναι ζήτημα αν απέχουν τέσσερα η πέντε μέτρα

και αν με ρωτάς που πάω, όπου θέλω περπατώ

πίσω απ΄ τα τείχη ξετυλίγεται μια πόλη
τείχη αψηλά και βενετσιάτικα
πιο κάτω η θάλασσα, μαούνες την οργώνουν

ο τόπος που αγάπησε
ο αγωγός που έκτισε
τον Χριστό που σταύρωσε
ο κόσμος που εγκατέλειψε

με γινκ και γιανγκ και γιν και γιανγκ
την ηρεμία που ψάχνω στον τάφο μου τη βρίσκω.

Χορεύω

2011-11-28T01:22:00.001+02:00

Το γουστάρω που τον χορό τον εκλαμβάνεις Rihanna και 'γω Supercollider.
Σε τίποτα δεν μοιάζουμε.
Όνειρα μινιμάλ σε κρεμαστάρια.
Πάντοτε ζητούσες το κάτι το πιο το γκράντε.
Στα σανίδια εσύ, στα πατώματα εγώ.
Χορεύουμε εν ρυθμώ.

Μονο σ' αυτό μοιάζουμε.

Self destruction buttons

2011-11-14T02:02:00.001+02:00

if there were any..

Διαβάζει Ένγκελς

2011-10-15T14:03:00.000+03:00

Και είναι τόσο κόκκινη. Όλο στριφογυρίζει αριστερά. Μες την τύφλα της δεν ξέρει που βαδίζει.
Στις επαναστάσεις πάντα πρώτη. Κάποτε είχε ένα όνειρο. Τώρα πια δεν έχει σημασία.
Προχωρεί και όλο γυρίζει πίσω. Καταλήψεις, ψήφους έριξε, να σταματήσει το χρόνο λίγο.
Τίποτα δεν πέτυχε. Όλα συνεχίζουν κανονικά, το πτυχίο πλησιάζει. Η μαμά της θα την πάρει τηλέφωνο, κάπου εκεί κοντά στο μεσημέρι, να τη ρωτήσει αν διαβάζει και αν τρώει καλά.

Με τρελαίνουν κάτι τέτοια κορίτσια.

Φεύγω. Θα φύγω. Έφυγα.

2011-10-01T18:05:00.000+03:00

Λένε ότι άμα φύγεις, δεν αλλάζεις τίποτα, τα προβλήματα σουθα είναι μαζί σου όπου και αν πας. Ότι δηλαδή η πόλις θα σ’ ακολουθεί. Μπορεί ηφυγή να μη φέρνει τις λύσεις αλλά είμαι βέβαιος πως σου δίνεται άλλη μιαευκαιρία να τις βρεις.

Το ‘χα πει χιλιάδες φορές και να που έφτασε η ώρα. Ίσως ναπρόκειται για το επόμενο βήμα. Μετάβαση στο επόμενο επίπεδο. Σ’ αυτό τοκεφάλαιο ο τίτλος θα γράφει «Φοιτητής». Η αρχή της επανάστασης ή ένας ακόμησυμβιβασμός. Δεν μπορω να ξέρω. Εσύ αιώνιε εχθρέ μου θα πεις πως μπήκε το νερόστ’ αυλάκι. Το ξέρω. Το γνωρίζω.

Δε με πειράζει. Εδώ που ανταμώσαμε μπορείς να λες ότι θες. Οενθουσιασμός δεν αφήνει τα πόδια μου να ακουμπήσουν στο έδαφος. Και είναι όλατόσο πιο ωραία από ψηλά. Ποιος να μου το λεγε; Μαμά, πετάω!

Καινούργια αρχή. Μια καινούργια ζωή. Μια άγνωστη πόλη. Καιείμαι ένας Ιντιάνα Τζόουνς. Υπάρχουν τόσα να εξερευνήσω εδώ. Χιλιάδες θησαυροίνα ανακαλύψω. Και τα νερά είναι πιο μπλε από ποτέ, τα δέντρα φυλλοβόλα καιαειθαλή. Αέρας φυσάει δυνατός, ξεσκεπάζει μαύρο πέπλο. Κοίταξε! Έναςκαινούργιος κόσμος από κάτω.

Φαντασία θέλει. Και λίγο θάρρος. Χιούμορ και ατάκεςουρανοκατέβατες. Πρωταγωνιστής με ερμηνεία όσκαρ, στην καλύτερη ταινία όλων τωνεποχών με την καλύτερη σκηνοθεσία. Όλα τα άλλα έρχονται.

Λαμπρά, Υπέρλαμπρα!

2011-09-24T20:41:00.000+03:00

Τα είδα να κυλάνε πέρα στην κατήφορο. Φωσφορίζοντα και μη.
Πέφτουν. Κατρακυλούν. Φωσφορίζουν. Αναφλέγονται. Υπέροχα, υπέροχη κυρία!
Κυκλικά, με γωνίες και χωρίς. Τετράγωνα με φαϊμένες γωνιές.
Φωτάκια λετ που αναβοσβήνουν. Φωτόνια ελευθρώνουν. Ταξιδεύουν πάνε. Πέρα, την κοπανάνε. Τρέξε, πιάσ' τα, πέρα στην κατήφορο.
Φωσφοριζέ, μόδα ντε μοντέ. χιλιάδες χρώματα πέρα στα χαρακώματα. Τα βλέπω όλα μπλε.
Τιγρέ, ζεμπρέ, πουά, πάνω ψιλά στο ρετιρέ.
Αν βγεις θα τα δεις όλα να πέφτουν. Γοργά, από ψηλά, ακολουθούν νόμους-νομικούς.
Έγραψε ένας μάγος, μάγισσα ερωτεύτηκε, απο τον γκρεμό γκρεμίστηκε.
Έτρεξε να πιάσει ότι δεν πιάνεται.
Τώρα αμφισβητείται και αντιστρέφεται.
Ο κόσμος του ο όλος.
Κοιτάξτε πέρα στην ανήφορο. Και πάλι πέφτουν. Κατρακυλούν και πάνε.
Αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα. Κραγιόν και αδιάβροχα.
Νίον λάιτς, φλας, πιο πέρα ακτίνες και φωτιές
Που τη βρήκες τόση ραδιενέργεια απόψε ρε κορίτσι μου. Στέκω, απορώ.
Φτάνει να το πιστέψεις, άσε το κορμί σου πέρα στην κατήφορο.
Κατρακύλα και συ, πιάσε χρώματα, αμόλησε αρώματα, απόφυγε τα χώματα.
Ταχύτητες αψηλες, τρέξε με ταχύτητες φωτός, πέρα από το φώς, πιο γρήγορα από το φως
Ποιος είπε πως ο Αινστάιν ήταν σοφός;
Εσύ, κοινός θνητός πιο πάνω από Θεό.
Μές τον πυρήνα βασιλιάς, μόνο μην ξεχνάς
αυτά που κυλούν πέρα στην κατήφορο.
Λαμπρά, σκοτεινά, φλεγόμενα, καυτά, ξέρεις εσύ, υπέρλαμπρα,
έμαθες πολλά.

Μετάλλαξη

2011-09-19T01:18:00.001+03:00

Είτε αλλάζεις και εκπορνεύεσαι, είτε μένεις ο ίδιος και ρεζιλεύεσαι.

Τώρα, τι να πω;

2011-09-15T01:36:00.001+03:00

Νιώθω το μαχαίρι βαθιά καρφωμένο στην πλάτη μου.
Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.
Υποτίθεται ότι αυτοί που μας αγαπούν δεν πρέπει να μας πληγώνουν.
Τελικά, δε μ' αγαπάς.
Άσε με να πάρω μιαν ανάσα.
Μακάρι να ήταν εύκολο για μένα απλά να φύγω.
Απ' όλους, απ' όλα μακριά.
Αλλά είμαι εγώ εκείνος που τους κυνηγώ πάντοτε.
Όχι γιατί φοβάμε να μείνω μόνος.
Αλλά γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο εγωιστές, παίρνουν τα πράγματα τόσο σοβαρά και αφήνουν τα καλύτερα να ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια τους, τη ζωή που θα μπορούσαν να ζήσουν.
Το αντιλαμβάνεσαι αυτό; Για μικροπράγματα χάνουν κάθετι μεγάλο.

Μπορεί να με κοροϊδεύουν. Να γίνομαι ο περίγελος της παρέας. Γελάστε μαζί μου όσο θέλετε. Δεν είμαι διαθετειμένος να κάτσω τελευταία θέση σινεμά να δω τη ζωή που θα μπορούσα να είχα.
Συνέχεια θα προσπαθώ να σπρώχνω το βράχο αυτό μέχρι να πέσει στο γκρεμό, να πετύχει η παγίδα μου να πιάσω το μπιπ μπιπ.

Δε θα αφήσω ποτέ να μου ξεφύγει. Μπορείς να παίζεις τη μη μου άπτου όσο θες, να σκαρφίζεσαι γελοία παιχνίδια με τις φίλες σου. Απορώ τι θέλεις να κερδίσεις.
Θα ήταν πιο εύκολο απλά να μου μιλήσεις.

Είσαι τυχερή που παίζεις με κάποιον που δε θέλει τη νίκη.

Μανιοκατάθλιψη

2011-09-06T22:23:00.002+03:00

Μπορείς εύκολα να πεις πως είμαι θετικός άνθρωπος. Αισιόδοξος. Κάποιες φορές υπερβολικά.
Είναι στιγμές που όλα γκρεμίζονται και όλα χάνονται. Νιώθω ένα βάρος, με δυσκολία ανασαίνω. Μου έρχεται να κλάψω για τους πλέον άσχετους λόγους. Σκέφτομαι λογικά, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις σε τάξη μα δε μπορώ να επιβληθώ στο συναίσθημα.
Υπάρχουν καλές στιγμές, υπάρχουν και κακές.

Ξέρω ότι είναι ηλίθιο να μη βρίσκεις λόγους για να ζεις.
Τελικά, είμαι τόσο ηλίθιος.

Στην Απ' Έξω

2011-08-30T02:48:00.000+03:00

Απόψε συνειδητοποίησα ότι είμαι ο αριθμός 3. Η προσωποποίηση του αριθμού 3.

Άσχημος αριθμός το 3. Πολύ άσχημος.

Δεν το θέλω.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

2011-08-29T02:43:00.000+03:00

Θα 'ρθω μια μέρα να σ' αρπάξω. Ούτε που θα σε ρωτήσω.
Ό,τι θέλω θα κάνω. Δε θα σε ρωτήσω.
Θα σε δέσω χειροπόδαρα. Θα σε κτυπήσω.
Σε μυστικό υπόγειο μόνη θα σε αφήσω.

Μπας κι έτσι μ' αγαπήσεις.
Μόνο μη φύγεις πριν προλάβω..
Μη φύγεις.

Αυτό που τώρα ζω εγώ (αναφορά στο Μαρί)

2011-08-25T22:01:00.002+03:00

Μπορεί να φαίνεται κάπως αστείο που ασχολήθηκα με το θάνατο μιας παρακμάζουσας τραγουδίστριας και καθόλου με το ατύχημα που έγινε στο Μαρί τον περασμένο Ιούλη.
Προτίμησα να αφήσω κάποιες αποστάσεις γιατί η όλη αντιμετώπιση του θέματος από τα ΜΜΕ αλλά και από μεγάλη μερίδα του κόσμου με απογοήτευσε και με κούρασε.
Περισσότερο λυπάμαι αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν αυτό που τώρα ζω εγώ.

Συνέχεια επί του θέματος θα ακολουθήσει στο άλλο μου ιστολόγιο, μιας και αρμόζει καλύτερα.
politikopagida.blogspot.com

You better sleep with him tonight

2011-08-18T22:01:00.000+03:00

Σταμάτα τα ψέματα να αραδιάζεις σαν να είναι από χαρτί. Τόσο ανέμελα και δήθεν αθώα. Νομίζεις πως θα περάσουν, θα τα πάρει ο αέρας, ο ποταμός. Μα κοίταξε τα! Μένουν εδώ, σαν να είναι από πέτρα.
Έχω θυμώσει. Δε φαντάζεσαι πόσο. Λες πως είναι κρίση θα περάσει. Σε προειδοποιώ! Είναι ηφαίστειο ενεργό και το κάνεις να φουσκώνει. Σε λίγο θα τρέχεις να σωθείς από τη λάβα και θα φωνάζεις "Συγνώμη, δεν το ξερα. Βοήθησε με να σωθώ." Και γω θα απαντώ "Γιατί δεν είδες τον καπνό; Τόσο καιρό φυσούσα, ξεφυσούσα. Έπρεπε να το είχες φανταστεί"

Και κοιτάζω τα μάτια σου που με κοιτάνε υπόγεια. Τόσο πονηρά, τόσο παμπόνηρα. Θα στοιχημάτιζα ότι αλλάζουν χρώμα με κάθε ψέμα. Σε προδίδουν, φωτεινοί καταδώτες. Επιμένω πως δεν μπορείς να ξεφύγεις,

Γι' αυτό σου λέω. Πες μια φορά μια αλήθεια.
Αλλά επειδή ξέρω πως δε θα το κάνεις...Καλύτερα να κοιμηθείς μαζί του απόψε. Καλύτερα!
Ή αν θες μπορείς να περιπέσεις σε ύπνο βαθύν μέχρι το πρωί. Τι θα ονειρευτείς; Δε με νοιάζει. Μπορείς να κοιμηθείς ήσυχα αυτή τη φορά. Έστω μια φορά. Έστω.

Ασυνάρτητες ερωτήσεις με φόντο το χρώμα μαύρο

2011-08-13T21:31:00.000+03:00

Λένε ότι άμα σμίξεις όλα τα χρώματα μαζί, στο τέλος βγαίνει μαύρο.

Πόσο μαύρο ακόμα;

Ήθελα να ξέρω μόνο πως το κάνουν;

Ήθελα να ξέρω πως το κάνεις και συ;

Γιατί μου το έκανες αυτό;

Πως μπόρεσες;

Εις Χαλκιδικήν

2011-08-05T21:15:00.001+03:00

Εις Χαλκιδικήν

Όταν από το χάος της πόλης σου βγεις,

κ' αφήσεις πίσω σου κάθε χάος,

κλειδώσεις στα συρτάρια τη μαυρίλα

ξέρω ένα μέρος που μπορείς να πας.

Μα δε σ’ το λέω. Κρατώ για μένα ό,τι αγαπώ.

Ξέχνα φίλους και εχθρούς,

αυτούς που σε πίκραναν εσκεμμένα,

να σε βλάψουν θελήσαν.

Αυτούς που σε πίκραναν άθελα τους

να μην σε βλάψουν προσπαθήσαν.

Και έλα εδώ που μαι και 'γω.

Όλο με ρωτάς «για που;»

Μα γω αρκέστηκα στο έλα.

Φύσα πανιά, φύσα βοριά

κοντά μου να τη φέρεις.

Τράβα κουπί, ύψωσε σημαία

και ίσως κάποτε με βρεις

σε τόπο που φυτρώνουνε τα πεύκα.

Θα φυσάει αέρας από μακριά

και η θάλασσα απέραντη και αδάμαστη

περίεργα σου γνέφει.

Και αν κάποτε σοφίσεις και σωπάσεις

ίσως ακούσεις από μακριά

φωνές παπάδων και προσευχές απίστων.

Πού ξέρεις; Ίσως ακούσεις και τη δικιά μου φωνή

πίσω και στο βάθος.

Γι’ αυτό σου λέω. Έλα.

Στο μέρος που γλάροι δεν υπάρχουν

και τα ψάρια βαριούνται να κολυμπούν.

Βάλε το ένστικτο οδηγό,

σήμα του βορρά εμένα.

Μόνο μη ξεχάσεις για πυξίδα να φέρεις τη δικιά μου καρδιά,

που δε θυμάμαι αν στο χω ξαναπεί,

την κρατάς ακόμα.

(από τότε.. θυμάσαι;)

Μέσα μου βαθιά ξέρω πάλι πως θα καταλήξεις εις Χαλκιδικήν ή Μύκονο ή Κρήτη όπως και κάθε καλοκαίρι.

Και θα μείνω πάλι μόνος μακριά από τη δικιά μου καρδιά.

Σου λέω. Έλα.

Believe In Me

2011-08-04T02:02:00.001+03:00

Όλοι το 'χουν ανάγκη κάποια στιγμή. Για να πετύχεις κάτι πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που να σε πιστεύουν. Όχι γιατί έχουν να κάνουν με την ουσία του έργου. Περισσότερο γιατί αυτός χρειάζεται στήριξη και ώθηση. Για να γράψω κάτι πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που να με πιστεύουν.

Πίστεψε σε εμένα.. Πίστεψε με..

Σταθμός Ανεφοδιασμού

2011-07-31T19:18:00.000+03:00

Θέλεις να βρίσκομαι πάντα εκεί. Να σε σκέφτομαι. Να σε νοιάζομαι. Μην πάθεις κανένα κακό. Όταν αδειάζεις, να σε γεμίζω. Αν πάθει βλάβη η μηχανή να την επισκευάζω αφιλοκερφώς. Υποσχέθηκα ότι δε θα σε αφήσω να μείνεις ποτέ από καύσιμα, μα είναι τρελός αυτός ο κόσμος. Όλο και ακριβαίνουν. ((Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί θέτουμε τόσο υψηλές τιμές στα πράγματα που θέλουμε να αγοράζουμε.)) Ωστόσο ποτέ μου δεν αρνήθηκα να πληρώσω.

Και όλα αυτά για την τρέλα μου. Και όλα αυτά για την τρέλα σου.

Όλο ζητάς. Σταμάτα λίγο. Μην πάθεις κανένα κακό. Να σε νοιάζομαι. Να σε σκέφτομαι.
Να βρίσκομαι πάντα εκεί.
Και συ να έρχεσαι δω το πολύ δυο με τρεις φορές το χρόνο.

Η τελευταία (τελικά ναι)

2011-07-28T22:10:00.000+03:00

Τελικά το βράδυ της 25ης του Ιούνη ήταν και το τελευταίο που το πέρασα μέσα. Στις 12 του Ιούλη πήρα και το χαρτί. Απαλλάχθηκα εντελώς.

Και είναι τόσο ωραίο το αίσθημα να είσαι ελεύθερος. Να έχεις ελευθερία κινήσεων. Να μην είσαι δέσμιος κάπου. Να μην έχεις να λογοδοτήσεις για τα πάντα. Να μην έχεις ένα τόπο στον οποίο να πρέπει να επιστρέφεις.

Πολλοί δεν το εκτιμούν αυτό γιατί δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν τι χάνουν.

Αφήνω πίσω μου τόσα πολλά. Επιτέλους, το κεφάλι μου σταμάτησε να με πονάει. Μ' αρέσει που νιώθω έτσι. Μπορώ και χαμογελάω ξανά.

Amy Amy Amy

2011-07-24T03:19:00.000+03:00

Άτακτο κορίτσι.
Γουστάρω που δεν έκατσες ήσυχη.
Σήμερα σ' αγαπώ. Για αύριο βλέπουμε.

Αυτός

2011-07-10T04:14:00.000+03:00

Πραγματικά, κάτι νύκτες σαν και αυτή αναρωτιέμαι αν είναι ο κόσμος μου αυτός.
Αληθινά, κάτι νύκτες σαν και αυτή αναρωτιέμαι αν είναι ο εαυτός μου αυτός.

Είναι τόσο απλό. Φαντάζει εξωπραγματικό.

Μα δεν μπορεί.

Δεν είναι αυτός.
Δεν είμαι αυτός.

Η τελευταία (μπορεί και όχι)

2011-06-25T17:51:00.000+03:00

Ίσως είναι το τελευταίο βράδυ που το περνάω μέσα. Αν όλα πάνε καλά, δε θα ξαναχρειαστεί να βγάλω άλλη σκοπιά. Οπότε απολυθήκα. Στο περίπου. Δεν πήρα ακόμα το χαρτί. Αλλά θα είμαι έξω μέχρι νεωτέρας.

Κι όταν κοιτάμε τα πράγματα από την εξωτερική τους και όταν έχουν πια τελειώσει, τείνουμε να δίνουμε ένα αέρα ωραιοποίησης και νοσταλγίας. Αφού περάσει το κακό, λες "νταξει, δεν ήταν και τόσο άσχημο". Και οι στιγμές που πέρασαν μοιάζουν πιο μικρές απ' αυτές που έρχονται. Αλλά μόνο εσύ ξέρεις τι πέρασες.

Μετά είναι και το άλλο που λένε: ότι πολλοί που απολύθηκαν και μπήκαν στα "βάσανα της ζωής" εύχονται να γύριζαν πίσω στις ανέμελες μέρες του στρατού.

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως ποτέ δε θα κάνω αυτά τα δύο. Γιατί πάντα θα έρχονται στο μυαλό μου αυτές οι άσχημες νύχτες που με ξεγελούσαν πως δε θα τελειώσουν ποτέ, που στριφογύριζα όλη νύχτα μες το κρεβάτι και μούσκευα τα σεντόνια απ’ τον ιδρώτα, που κτυπούσα τα σίδερα της σκοπιάς με χέρια και πόδια. Νύχτες που διερωτόμουν "Μα, τι κάνω εδώ; Δε χωράω εδώ μέσα. Δεν έχω λόγο."

Αυτές οι νύκτες πέρασαν και ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Οτιδήποτε στη ζωή μας, καλό ή κακό, μας κάνει αυτό που είμαστε τώρα. Οπότε δε μετανιώνω για τίποτα. Είμαι εντάξει.

Σίγουρα υπάρχουν αυτοί που κάνουν μια θητεία όπως τη θέλουν. Την κόβουν και την ράβουν στα μέτρα τους. Και έχουν αρπάξει την καλή. Φυσικά δεν έχω παράπονο. Τα πράγματα πήγαν σχετικά καλά από μόνα τους. Ξέρω πως έχω το κεφάλι μου ήσυχο, μια καθαρή συνείδηση, και κανένας δεν έχει να πει τίποτα για μένα. Δικαιολογίες των ηττημένων για να νιώθουν καλύτερα. Οι νικητές εκμεταλλεύονται τους άλλους και τις καταστάσεις, και πάλι όμως μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ γιατί αποβάλλουν κάθε ενοχή. Αυτοί είναι οι πραγματικοί νικητές.

Τι και αν οι άλλοι απολύθηκαν ένα μήνα πριν; Τι και αν έβγαιναν περισσότερες διανυκτερεύσεις όλο αυτόν τον καιρό; Τι και αν έσβησαν όλες τους τις φυλακές; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Όλοι απολυόμαστε και συνεχίζουμε τις ζωές μας.

Έχω ιστορίες να πω και αυτοί πράγματα να κρύψουν. Δε χρειάστηκε να παρακαλέσω κανέναν. Διεκδικούσα αυτό που μου αναλογούσε, σιωπούσα όταν δεν είχα κάτι να πω. Δε χρειάστηκε να ξοδευτώ για να τραπεζώσω κανένα λοχαγό.

Αλλά θα μου πεις έτσι είναι η ζωή. Άλλοι γεννιούνται πλούσιοι και άλλοι φτωχοί, άλλοι ευνοούμενοι και άλλοι άτυχοι, άλλοι Ισραηλίτες και άλλοι Παλαιστίνιοι.

Αυτό δε σημαίνει πως ζηλεύω και ότι θα παραπονιέμαι για μια ζωή για αυτά που δεν μου δόθηκαν. Γιατί έχω στα χέρια το υπέρτατο, κάτι που δεν έχει κανένας άλλος. Πάνω απ’ όλα εγώ είμαι εγώ. Και δε ζηλεύω την τύχη κανενός. Είναι φορές που κάποια πράματα με πειράζουν. Αλλά ξέρω πόσο μικροί είναι οι άλλοι, και σκάω ένα χαμόγελο.

Είμαι εγώ. Και μου αρκεί.

Παράλληλες ψυχές

2011-06-15T15:31:00.002+03:00

Διαβάστε εδώ

http://voiceofirrationality.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

Κλεψύδρα

2011-06-15T15:01:00.000+03:00

Ίσως είναι το πιο λυπητερό πράμα να περιμένεις τις μέρες να περάσουν. Μα όλο αυτό κάνουμε. Μετράμε αντίστροφα. Μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει μηδέν. Δεν προλαβαίνεις να το πεις, όχι μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη αντίστροφη μέτρηση.

Και να που έφτασα ως εδώ. Λίγο πριν το τέλος. Ξεπέρασα εαυτόν. Δε με πιστεύω ότι κάθισα και υπέστην όλο αυτό. Γιατί η στρατιωτική θητεία είναι κάτι που τους αγγίζει όλους εδώ. Το γενικά όμως δε θεραπεύει το ειδικά.

Πέρασα δύσκολες ώρες εδώ μέσα. Δεν εκλαμβάνουμε όλοι τον πόνο με τον ίδιο τρόπο. Υπήρξαν στιγμές που είπα θα σηκωστώ να φύγω. Σχεδόν ακατόρθωτο να σπάσεις τα καλούπια.

Κουράστηκα. Μπούχτησα. Αηδίασα. Εκνευρίστηκα. Σπάστηκα.

Το μόνο που θέλω είναι να φύγω από δω. Και ας πάω κάπου χειρότερα. Μετρώ αντίστροφα. Λίγο πιο λίγο απ’ το λίγο..

Γιατί μπορεί να είναι αδύνατο για την άμμο να υπερνικήσει τη βαρύτητα, να σηκωστεί απάνω και να κατευθυνθεί προς το πάνω μισό της κλεψύδρας, αλλά εμείς δεν το έχουμε για τίποτα να φέρουμε τα πάνω κάτω.

EASY LIVING

2011-06-11T17:18:00.000+03:00

Καταντάει απόλυτα εθιστικό. Είναι τόσο εύκολο να ζεις εύκολα. Παρασύρεσαι.

Εκμεταλλεύεσαι τις καταστάσεις και βγαίνεις πάντα κερδισμένος. Τα λεφτά του μπαμπά βρίσκονται πάντα εκεί και ο μπαμπάς πάντα πρόθυμος να τα προσφέρει. Ότι δεν έζησε μια ολόκληρη γεννιά, πρέπει να το ζήσεις εσύ.

Πάνω απ’ όλα έρχεται η διασκέδαση. Να βγαίνεις κάθε βράδυ έξω. Μουσική στη διαπασών, παρέες, ποτά, ξενύκτια. Ο ορισμός του easy living. Το καλοκαίρι ξάπλα στις ακρογιαλιές να κάνεις τα πάντα με το να κάνεις τίποτα. Τα απογεύματα για καφέδες υπερπαραγωγές στα σύγχρονα καφενεία με τις ώρες, με τις μέρες, με τα χρόνια. Ξεκουράσου απ’ την κούραση της αδράνειας. Απαλλαγμένος απ’ όλα. Εσύ να την έχεις καλά.

Με τόσα πράγματα που υπάρχουν πως να τα προλάβεις όλα; Μα που να αγχωθείς εσύ! Υπάρχει και τoυ αγοράζειν η θεραπεία. Είναι ευλογία να ‘χεις τελευταίας τεχνολογίας κινητό. Να αλλάζεις τα πουκάμισα σε κάθε έξοδο. Και πόσο εκστασιακά όμορφα νιώθεις κάθε που αγοράζεις κάτι νέο. Το καινούργιο είναι πάντοτε καλύτερο απ’ το παλιό. Σε κάθε άποψη. Σαν ανοίγεις το πακέτο – κουτί της Πανδώρας που εξαπολύει κάθε καλό και κακό – νιώθεις σαν ένας σύχρονος Κολόμβος που ανακαλύπτει όχι κάτι σπουδαίο μα αυτό που μπορεί, αυτό που του αφήσαν. Έχουν εξαλείψει σήμερα οι Αμερικές.

Σου πάει πολύ το ροζ πουκάμισο. Βάλε λίγη λάκα, ίσιωσε τα μαλλιά σου. Στενό παντελόνι, επιβάλλεται να φαίνεται το Calvin Klein. Και απόψε είσαι πιο όμορφος από ποτέ. Πάψε να νιώθεις ενοχές. Είναι δελεαστικό να χάνεις την ισορροπία.

Άτυχος και Ανίκανος Θηριοδαμαστής

2011-06-09T17:16:00.000+03:00

Είμαι θηρίο στο κλουβί.

Ανοίξτε μου να φύγω!

Χτύπα όσο θες

Μαστίγια υπερβολές

Πάντα θε ξέρω ποιος είσαι.

Απότυχες παταγωδώς

Είμαι και θέλω να φύγω

Τίποτα δε με κρατάει εδώ.

Μου έχουν την πόρτα ανοιχτή.

Μα δε βγαίνω. Δε βγαίνω!

Κλείστε μου να μείνω!

Ψάχνω λόγο να οδύρομαι.

Με μένα που έμπλεξες

Δε θα ξεμπλέξεις ποτές.

Κοροίδεψε όσο θες.

Βάρα όσο θες.

Το πιο πολύ

Να έχεις μεγαλύτερο κλουβί!

Τοπίο Θολό

2011-06-05T03:12:00.001+03:00

Και ήταν μονάχα δυο καπνοί

Που δυο ψυχές τις σήκωσαν και τις ρήμαξαν

Τις έχτισαν και τις χάλασαν

Δεν άφησαν τίποτα στο πέρασμα τους.

Για τυφώνες-κατρίνες μίλαγε αυτή

Έρωτες και παρaμύθια πίστευε αυτός

Εκ φύσεως και εκ θαύματος ρομαντικός.

Νόμισαν πως θα τους βοηθήσει ο καιρός

Μα οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές

Και οι στάχτες το θυμίζουν.

Αλυσοδεμένος να περνάει το ίδιο μαρτύριο

Ξανά από την αρχή

Κάθε που βλέπει την καύτρα

Αναδύονται φλόγες και καπνοί.

Αλυσοδεμένη να μη βρίσκει ανακούφιση

Την ανακούφιση που ψάχνει

Εδώ και καιρό

Εναποθέτει τις ελπίδες της

Σε έρωτες καπνούς του ενός λεπτού.

Εγκλωβισμένος, εγκλωβισμένη

Εγκλωβισμένοι κι δυο

Ότι εκπνέυσεις θα αναπνεύσω

Ξέχασα να πω πόσο σ’ αγαπώ.

Και ήταν μονάχα δυο καπνοί..

Φάσον Άικον

2011-05-23T00:21:00.001+03:00

Ξαφνικά ξεχνάς τα πάντα. Πόσο πολύ σου αρέσει το γράψιμο, πόσο εκστασιακά όμορφα νιώθεις με το τέλος κάθε μικρού αποσπάσματος. Ξεγράφεται κάθε ιδιότητα και γίνεται μια μακρινή ανάμνηση. Σαν να μην έχεις γράψει τίποτα και ποτέ.

Προσπαθώ να βρώ ένα λόγο που να στέκει. Γιατί το παθαίνω αυτό. Δεν τα καταφέρνω. Φαντάζομαι πως έτσι είμαι γω. Όλο φεύγω και όλο έρχομαι.

Μοιάζει με ρούχο. Κάποτε ανοίγεις τη ντουλάπα, τ' αρπάζεις, το φοράς. Κι άλλωτε, δεν έχεις τη διάθεση να φορέσεις το συγκεκριμένο και βάζεις κάτι άλλο. Ωστόσο, συνεχίζει να είναι το αγαπημένο σου.

Το χειρότερο είναι όταν μένεις γυμνός. Και υπάρχουν δύο εξηγήσεις γι' αυτό. Είτε δεν έχεις κάτι να φορέσεις, είτε αυτά που έχεις δεν είναι πλέον στη μόδα. Προσωπικά, δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο. Να μην έχεις καθόλου επιλογές ή οι επιλογές που έχεις να μην σε αντιπροσωπεύουν.

Ψαλίδι να κόψεις πατρόν. Ύφασμα να μπαίνουν οι κλωστές και μια ραπτική μηχανή. Κόψε και ράψε. Είναι στο χέρι σου.

Μακάρι να φορούσα το ίδιο ρούχο όλη την ώρα..

Για την Πρώτη του Μάη

2011-05-02T20:46:00.000+03:00

http://politikopagida.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Γάμος στο Μπάκιγχαμ

2011-04-30T20:29:00.000+03:00

http://politikopagida.blogspot.com/2011/04/blog-post_30.html

Shāh Māt - Checkmate

2011-04-28T17:33:00.000+03:00

Ηλίθια παιχνίδια. Με εκνευρίζουν.

Σκάκι. Κάθε φορά που πάω να παίξω, ξεκινάω και με διαφορετική κίνηση. Είναι που θέλω να δω πως θα πάει. Και αδιαφορώ τελειώς για την αρχή. Μεγαλεπίβολες στρατηγικές δεν με τράβηξαν ποτέ. Δεν είμαι και ο Ναπολέων ο Βοναπάρτης. Αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν και όταν δημιουργηθεί το απόλυτο χάλι τρέχω να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται.

Και συνειδητοποιώ πόσο αδύναμος είμαι. Για να νικήσω κάποιον πρέπει να του φάω πρώτα όλες τις άμυνες, να τον αφήσω ανυπεράσπιστο και μετά να του δώσω την τελική. Και καταντάει πολύ κουραστικό. Και καταντάω πολυ κουραστικός. Μου είναι ακατόρθωτο να δράσω αιφνιδιαστικά και να κόψω το κεφάλι του βασιλιά με όλες τις άμυνες στημένες.

Ξεχνάω όμως και το άλλο. Στο σκάκι απαγορεύεται η κατά μέτωπο επίθεση. Για να πάρεις τη νίκη δεν πρέπει να αφήσεις περιθώρια στον αντίπαλο, να εξαντλήσεις κάθε πιθανότητα. Τσεκματ δε σημαίνει θάνατος. Σημαίνει πως ο αντίπαλος είναι καταδικασμένος σε αιώνια ακινησία. Επαναλαμβάνω, ήλιθια παιχνίδια.

Και τη φορά αυτή είπα να δράσω διαφορετικά. Να βγω πρώτος στην επίθεση, να τα παίξω όλα για όλα. Κι ας χάσω. Γιατί με το τέλος κάθε παρτίδας, αρχίζει πάντοτε μια άλλη. Και όλη αυτή η κινητικότητα γιατί θα θελα μια φορά στη ζωή μου να δηλώσω: Όλα βαίνουν καλώς. Να πάνε τα πράγματα όπως τα έχω σχεδιάσει. Ίσως είναι που έχω υψηλές απαιτήσεις. Από την άλλη δε θέλω απλά να συμβιβαστώ.

Γιατί στο σκάκι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να επιτείθεσαι τόσο γρήγορα που να μην αφήνεις τον άλλο να ανασάνει.

Το μόνο που ζητάω από σένα είναι να κάτσεις να παίξεις. Τίποτα άλλο. Κατάλαβε με. Ήδη διάλεξα τα άσπρα. Σου μένουν τα μαύρα.

Το πιο ηλίθιο πράγμα με το πιο πάνω είναι ότι δεν έχει να κάνει καθόλου με σκάκι. Άλλωστε τη γνώμη μου την ξέρετε. Ηλίθια παιχνίδια. Ηλίθιοι κανόνες.

Πολιτικοπαγίδα

2011-04-26T21:07:00.001+03:00

Οκ. Έκανα ένα καινούργιο μπλογκ. Ελπίζω να σας αρέσει. Ελπίζω να το δουλέψω.

Τρία χαιρετίσματα.

politikopagida.blogspot.com

δύο τέσσερις

2011-04-20T04:13:00.000+03:00

Να σκαρφίζεσαι κάθε πατέντα για να κλέβεις το ασύρματο δίκτυο του γείτονα. Και ο γείτονας να ασφαλίζει και να απασφαλίζει με χιλιάδες κωδικούς το αναθεματισμένο το δίκτυο. Είναι ένας πόλεμος που δεν πρέπει να χάσεις. Αυτο θα πει να σαι στρατιώτης σε φυλάκιο του ίδιου σου του χωριού.

Σηκώστηκα στις δυο και έφτιαξα καφέ. Στη σκοπιά έκανε κρύο. Απ’ αυτό που μπορείς να το αντέξεις. Έψαξα κάθε γωνιά της σκοπιάς για ασύρματα δίκτυα μέχρι που βρήκα. Όμως έπρεπε να στέκομαι μες το κρύο. Πόσο υποφέρουμε εμείς τα νιάτα μες το χακί, μόνο εμείς το ξέρουμε. Και να μαι εδώ να γράφω τυχαίες σκέψεις, ότι μου έρχεται στο μυαλό.

Είδα τα μηνύματα και τις ειδοποιήσεις. Δεν είναι παράξενο που όλοι έχουμε λογαριασμό στο facebook; Όπου να ναι το ληξιαρχείο θα εγκατασταθεί εκεί. Και όλοι έχουν την ανάγκη από ένα like, από ένα friend request ρε μάγκα μου. Καταδικασμένοι να παραμένουμε συνδεδεμένοι για όλοι μας τη ζωή.

Σήμερα ήρθε στο φυλάκιο ένας από τους μεγάλους τους τάρανδους, όχι από τους μικρούς που βλέπουμε σε καθημερινή βάση. Μου ήρθε να του ορμήξω, να τον ρίξω κάτω, να του βγάλω τα μάτια. Όχι γιατί μου έκανε κάτι σε προσωπικό επίπεδο απλά και μόνο γιατί υπάρχει. Θυμάμαι που κάναμε παρέλαση για την αλλαγή διοικητή και ήρθε ένας γαλαξίας ολόκληρος, ζαλίστηκα από τα αστέρια και τις δημοκρατίες. Και φανταζόμουν τότε, ότι αν εκρύγνετο μια βόμβα εκεί που ήταν όλοι μαζεμένοι αυτός ο τόπος θα προχωρούσε πολύ μπροστά. Και τη στιγμή που γυρίζεις το κεφάλι δεξιά για να δείξεις τιμή στα τιμώμενα πρόσωπα, ήθελα τόσο πολύ να τους υψώσω το μεσαίο δάκτυλο και να πεθάνω στα γέλια με τα ηλίθια κουκλοθέατρα τους. Τέλοσπαντων, μας ευχήθηκε καλό πάσχα και μας παρότρυνε να μείνουμε μακριά από κροτίδες, ποτά, ταχήτητες και υπερβολικές φλαούνες. Θα ακολουθήσουμε τις οδηγίες σου κατά γράμμαν.

Είναι παράξενο που μελετάω Μαρξ; Πάντα θεωρούσα τα οικονομικά κάτι γελοίο. Εννοώ, αυτά είναι για τους αγχώδεις τύπους με τις γραβάτες. Ξεκίνησα το Κεφάλαιο από περιέργια και κατάντησε να γίνει μια ευχάριστη ασχολία που μου παίρνει πολλές ώρες. Πάντα γεννιέται το ερώτημα αν πραγματικά καταλαβαίνω αυτά που λέει ή αν καταλαβαίνω αυτά που εγώ θέλω να καταλάβω. Τα ίδια παθαίνω και με το Νίτσε. Γι’ αυτό χρειάζεται ο άνθρωπος και τη μυθοπλασία, τον Gabriel García Márquez του και τους περίφημους έρωτες του.

Όταν με ρωτούν τι θα σπουδάσω, τους απαντώ γιατρός. Όταν συνεχίζουν να με ρωτουν πόσα χρόνια θα μου πάρει να σπουδάσω, τους λέω πως δε θα σταματήσω ποτέ. Θέλω να σπουδάσω ιατρική και να έχω δυο τρεις ειδικότητες στο ράφι, πολιτικές επιστήμες και ιστορία, φιλοσοφία, οικονομικά και να παρακολουθήσω μαθήματα υποκριτικής και δημιουργικής γραφής. Γιατί αν είναι ένα πράγμα που μου αρέσει στα σίγουρα είναι να μαθαίνω.

Τις τελευταίες μέρες με επισκέπτονται φαντάσματα του παρελθόντος και δεν ξέρω πως να ανταποκριθώ.

Ξέχασα να πω ότι κατάντησα μια ρουφήχτρα, όχι μόνων βιβλίων, αλλά και τηλεοπτικών σειρών και ταινιών. Είμαι αδαής που πιστέυω ότι κάθε δημιουργία έχει έστω μια πινελιά μοναδικότητας; Ακόμα και η πιο ηλίθια ταινία, θα έχει κάτι που ίσως αξίζει να τη δεις. Θέλω να διαβάσω όλα τα βιβλία που υπάρχουν και να δω όλες τις ταινίες που κυκλοφορούν. Γιατί είναι κάθε δημιουργία μια πηγή έμπνευσης που τους ορίζοντες σου μπορεί να τους ανοίξει ή να τους κλειδαμπαρώσει.

Τελευταία, ανησυχώ για την πολιτική πλευρά της ζωής και η «αντίδραση» των νέων της ηλικίας μου, της γενιάς μου, με απογοητεύει. Είναι που μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες, και έλεγε κάτι μαλακίες ότι στο μέλλον θέλει να κατέβει στις εκλογές στο ψηφοδέλτιο του κόμματος. Είναι που πλησιάζουν εκλογές και όσους ρωτώ μου λεν πως δε θα ψηφίσουν. Και δε θέλω να μένω απαθής σε όλο αυτό. Δε θέλω να καταλήξω μέλος μιας ηλίθιας φοιτητικής παράταξης. Και έλεγα να αρχίσω ένα καινούργιο ιστολόγιο που να ασχολείται με τέτοια θέματα. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω τη στιγμή αυτή αφού μισώ να βγαίνω στην επιφάνεια. Αλλά συνέχεια σκέφτομαι για διάφορα θέματα που θέλω να γράψω, και κάποια ίσως να είναι καλά, αλλά μου είναι δύσκολο να «δουλέψω».

Μετράω τις μέρες και πραγματικά νομίζω πως έχω πλησιάσει τόσο πολύ. Είμαι σχεδόν έξω από δω. Θα απαλλαγώ από κάθε είδους παραλλαγή, θα φορέσω ρούχα πολιτικά και με το τέλος του καλοκαιριού, μετακομίζω σε ένα άλλο νησί. Πράγματα πρωτόγνωρα. Ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω αν κάνω έτσι περισσότερη ζημιά ή καλό. Εννοώντας πως δεν είναι πάντα και το καλύτερο να έχεις υψηλές προσδοκίες. Απλά θέλω τόσο πολύ να πετύχει η καινούργια συνταγή, να ανακηρυχτώ master chef της χρονιάς.

Προσδοκίες . Ό,τι πιο ωραίο υπάρχει. Είναι μια σερβοτόρα με ένα σενάριο. Ή μάλλον, μια σερβιτόρα με μια ιδέα για ένα σενάριο.

Βλέπω μπροστά μου, έρχεται το καλοκαίρι. Έχω κάτι ταξίδι α να κάνω, κάτι συναυλίες να ακούσω, μιαν καινούργια ζωή να αρχίσω. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να τη βγάλω στη θάλασσα αυτό το καλοκαίρι, να βγάλω λέπια. Γιατί μου αρέσει το κολύμπι και επιτέλους, να αγοράσω μάσκα και πέδιλα.

Ο καφές έχει πραγματικά κρυώσει και οι τελευταίες γουλιές απλά δεν πίνονται. Πόσο πιο ωραίος θα ταν ο κόσμος, ή πόσα βιβλία και βιβλία θα είχα γράψει αν ο καφές ήταν ανεξάντλητος και δεν κρύωνε ποτέ!

Η ώρα πήγε τέσσερις και έρχεται η αλλαγή. Πάω για ύπνο!

Καληνύχτα, παίδες!

Υποβρυχίως

2011-04-07T19:42:00.000+03:00

Νιώθω σα να με κάτω απ' το νερό. Κρατάω την ανάσα μου όσο μπορώ. Βλέπω το φως του ήλιου έτσι όπως αντικατοπρίζεται μες το νερό. Παίζει περίεργα παιγνίδια με τα κύματα. Βάζω τα δυνατά μου να πηδήσω έξω απ' αυτό να πάρω καθαρό αέρα. Να γεμίσουν τα πνευμόνια μου. Να σωθώ.

Κι όμως απέχω πολύ απ' την επιφάνεια. Έχω ακόμα. Κάποτε νόμιζα θα πεθάνω. Τώρα ούτε αυτό δεν μπορώ να το νομίσω. Τίποτα δεν ξέρω.

Θα μπορούσα να αφεθώ. Για μια στιγμή. Να δοκιμάσω να πάρω μιαν ανάσα. Να γίνει το νερό ο πρωταγωνιστής, να πλημμυρίσει τα πνευμόνια μου. Να εισχωρήσει, να ψάξει για την έξοδο. Να τρυπίσει τα πάντα στο διάβα του.

Ούτε αυτό το μπορώ. Και σφίγγομαι ακόμα πιο πολύ.

Δεν μπορώ να πεθάνω. Δεν μπορώ να ζήσω. Τι στο διάολο είμαι;

Δε θέλω να βγάλω λέπια γαμώτο μου. Ας ελπίσουμε ότι η άνωση...

νεκρανάστασις

2011-03-24T14:27:00.000+02:00

"Και αν οι νεκροί ξυπνήσουν και βγουν από τους τάφους, πάλι θα πεθάνουν, πάλι πίσω θα επιστρέψουν."

Θα μπορούσε απλά να τον αφήσει να πεθάνει. Αν είναι όμως κάτι που διακρίνει εμάς τους ανθρώπους είναι το πείσμα μας. Λένε ότι οι γυναίκες, από τη φύση τους, δεν είναι δυνατές. Και δεν εννοώ σωματικά γιατί αυτό είναι ηλίου φαεινό.

Ξύπνησε στις επτά παρά δέκα όπως κάθε μέρα. Αφιέρωσε το δεκάλεπτο που συμπληρώνει την ώρα στον εαυτό της. Φόρεσε κάτι απλό και βολικό για τη δουλειά. Τα ρολόγια έδειξαν επτά και κατέβηκε κάτω να φτιάξει καφέ. Κάθισε μπροστά απ’ την τηλεόραση. Ήταν μια εκπομπή απ’ αυτές που λένε τις ειδήσεις. Λογικά, θα έπαιζαν κάποιο θέμα για σεισμούς και μετασεισμούς σε κείνη τη μακρινή χώρα ή θα έδειχναν εκρήξεις και μαχητικά αεροπλάνα πάνω απ’ τους ουρανούς μιας άλλης γειτονικής. Κοίταζε τις εικόνες, αλλά το μυαλό της ήταν αλλού. Ήταν αφηρημένη. Σε λίγο, έπρεπε να φροντίσει τον πατέρα της, να ξυπνήσει τον άντρα της και το γιο της για να πάνε δουλειά. Έπινε τον καφέ μάλλον μηχανικά με το βλέμμα της να πλανάται στο χώρο. Κάποια στίγμή έβαλαν διαφημίσεις και τα φανταχτερά χρώματα που πρόβαλλε η τηλεόραση και οι ενοχλητικοί ήχοι των τελάληδων την επανάφεραν στην πραγματικότητα. Βγήκε έξω και πήγε στο διπλανό, στου πατέρα της. Μπήκε στο δωμάτιο του και τον βρήκε να κοιμάται ήσυχα στο κρεβάτι του. Υπερβολικά ήσυχα. Τότε κατάλαβε. Εδώ και μέρες της περνούσε από το νου πως μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο άλλα προτιμούσε να διώξει τις σκέψεις μακριά. Και όσο και αν ξέρουμε πως κάποτε θα συμβεί, άλλωστε αυτό έλεγαν τα σημάδια των καιρών, εκείνη την ύστατη στιγμή ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω απ’ τα πόδια της. Ήταν ο πατέρας της! Έβαλε τις φωνές, φώναζε τον άντρα της.

Άκουσε κάτι ουρλιαχτά και άνοιξε ευθύς τα μάτια του. Και σαν να ήταν μια ιδέα, ένα μέλλον που ανακατέφτηκε στα συστατικά της ατμόσφαιρας τις τελευταίες μέρες, τ’ άρπαξε, ένωσε τα κομμάτια και κατάλαβε. Πήδηξε απ’ το κρεββάτι και έτρεξε. Βρήκε τη γυναίκα του σε κατάσταση σοκ και τον πεθερό του στο κρεββάτι. Ευθύς αμέσως άρχισε να κτυπάει με μανία το στήθος του μπας και πάρει μπρος η καρδιά του.

Θα μπορούσε απλά να τον αφήσει να πεθάνει. Ήταν έτσι και αλλιώς στα τελευταία του. Όμως δε θέλουμε να συμβεί. Δε θέλουμε να ζούμε με το βάρος ότι τον αφήσαμε έτσι απλά. Ότι δεν προσπαθήσαμε.

Η καρδιά του άρχισε να κτυπά ξανά. Προς ανακούφιση ολονών. Τώρα, βρίσκεται στο νοσοκομείο. Και είναι τόσο έτοιμος να σβήσει ξανά, άλλη μια φορά απ' την αρχή.

Και γω στέκομαι στην άκρη και παρακολουθώ. Προσπαθώ να προσδιορίσω το ρόλο μου σ’ όλο αυτό. Αν είναι κάτι που πρέπει να κάνω, κάτι που επιβάλλεται. Κι ωστόσο φαίνεται πως δεν κάνω τίποτα. Πως το γεγονός μ’ αφήνει ανέγγιχτο. Ανέπαφο. Όμως, δεν είναι έτσι. Δεν αφήνω τίποτα να πέσει χάμω. Και ίσως να μαι γω αυτός που πονάει περισσότερο...

Παύση

2011-03-16T03:41:00.002+02:00

Pause.

Σταματήστε για λίγο. Σβήστε τα φώτα της πόλης. Πάρτε μια ανάσα.
Σήμερα ήταν μια παράξενη μέρα. Υπάρχουν τόσα πράγματα γύρω μας. Κι όμως δεν το παίρνουμε χαμπάρι γιατί δεν έχουμε το χρόνο να τα σκεφτόμαστε όλα την ίδια στιγμή. Όλο κάτι αποσπά την προσοχή μας. Και γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Χάνουμε τόσα πολλά.
Μακάρι να μπορούσα να πατήσω παύση, να απολαύσω τα πάντα και μόλις βαρεθώ να πατήσω play για να έρθει η φουρτούνα.
Σήμερα έφυγε και ξαναήρθε. Θα πεθάνει.
Συνεχίστε. Ανάψτε τα φώτα. Αφήστε τον αέρα να κινήσει το χρόνο.

Play.

Εν λευκώ

2011-03-10T02:02:00.000+02:00

Και είναι ωραίο να μην έχεις τίποτα να πεις.
Όλο λέω πως θα γράψω, μα μένω στην αδράνεια.
Οι μέρες περνούν και δεν περιμένω τίποτα.
Λευκό.
Αυτό είναι το χρώμα που με χαρακτηρίζει.
Ποντάρω λίγα, λίγα είναι αυτά που θα χάσω.
Είναι περίεργο να μη νιώθεις τίποτα.
Είναι όλα τόσο άσπρα.
Χαίρομαι.

Μαζικοποίηση

2011-03-06T10:31:00.000+02:00

Γίνονται όλα τόσο εκνευριστικά. Εννοώ, αρχίζουν τόσο διαφορετικά και μετά σε απογοητεύουν, σε αφήνουν κάτω. Έρχονται άλλα να αντικαταστήσουν τα παλιά. Και αυτά σιγά σιγά ξεθωριάζουν. Και φτάνεις σ’ ένα σημείο που λες ‘Ως εδώ. Δεν πρόκειται να υπάρξει άλλο.’ Ο απόλυτος κορεσμός.

Διαβάζω το παραμύθι. Το παραμύθι που μας πουλάνε. Το παραμύθι που αγοράζουμε. Η ζωή, σύμφωνα με τις σύγχρονες γραφές, είναι ένα συνθέλεμα από δουλειά, ξεκούραση, ύπνος και διασκέδαση. Ένα μοτίβο που επαλαμβάνεται.

Αφού σε βάλουν να δουλέψεις και πάρουν αυτά που θέλουν από σένα, αφού σε βάλουν για ύπνο να ξεκουραστείς (για να έχεις δυνάμεις την επόμενη μέρα στη δουλειά) τότε σου προσφέρουν διασκέδαση. Σου δίνουν ένα μικρό χαπάκι για να νιώσεις καλύτερα, ότι αυτό που κάνεις είναι για σένα, ακριβώς για να μπορείς να καταπίνεις το χάπι χωρίς διαμαρτυρία. Αν δεν δουλέψεις, και αν δεν ακολουθείς, ίσως χάσεις τη δόση σου, το μερίδιο που σου αναλογεί στην ευτυχία.

Οπότε όλα γίνονται για μιαν ώρα διασκέδασης. Να βγεις να πιεις ένα καφέ, ένα ποτό, να πας σε μια συναυλία, ένα ταξίδι, να χορέψεις, να μεθύσεις,.

Μέχρι τα δεκαοκτώ, δεν έβγαινα συχνά απ’ το σπίτι. Ήμουν ο τύπος που προτιμούσε να μείνει εντός, να δει μια ταινία, να ακούσει μουσική και να κολλήσει στο διαδύκτιο. Και όλα αυτά μόνος μου.

Με το στρατό τα πράγματα άλλαξαν. Άρχισα να κάνω παρέες με άτομα που ήξερα και δε μου δόθηκε η ευκαιρία στο παρελθόν, αλλά και με άτομα που γνώρισα εκεί μέσα. Και όταν είσαι κλεισμένος για μέρες σ’ έναν τόπο, σ’ ένα κλουβί, στερείσαι τόσο πολύ την ελευθερία σου και η στέρηση της ψυχαγωγίας είναι τόσο στεγνή που με την πρώτη έξοδο απ’ το στρατό ζητάς να κάνεις κάτι πιο ακραίο από το να καθίσεις σπίτι. Και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω το ρεύμα, να βγω έξω στη ζούγκλα, να δω τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Εξάλλου δεν έιχα τίποτα να χάσω.

Από τότε, ένιωσα τόσα πολλά, πέρασα ολόκληρες νύχτες έξω απ’ το σπίτι, αναζήτησα και γω αυτό που λέγεται διασκέδαση. Μόνο τώρα μπορώ να συνειδητοποιήσω πόσο αηδιασμένος είμαι. Μπορώ να πω ότι έκανα πολλά πράγματα και έμαθα τόσα άλλα. Αυτό το πράγμα που μας πουλάν ως το υπέρτατο, που είναι η έξοδος μας απ’ τη ρουτίνα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ακόμη παραμύθι. Εμείς το κάναμε έτσι. Εμείς το αφήσαμε να ξεθωριάσει.

Πετύχαμε τη βιομηχανοποίηση της ευτυχίας. Την κόψαμε σε κομμάτια, την χοντροκόψαμε, την πετσοκόψαμε, την βάλαμε στον ήλιο να στεγνώσει, την τυλίξαμε και τώρα, την πουλάμε στους εαυτούς μας σε απαγορευτικές τιμές.

Γιατί δε μπορούμε να περάσουμε καλά, απλά εμείς και οι φίλοι μας. Πρέπει να έχουμε και άλλους γύρω μας. Ν’ ακολουθούμε τη μάζα. Να κάνουμε ότι κάνει η μάζα, αυτό θα πει διασκέδαση. Να μη διαφέρουμε.

Κι ακολουθώντας τη μάζα, συνειδητοποιείς πως τελικά οι επιλογές που έχεις δεν είναι και τόσες πολλές. Γιατί επιμένουμε να πηγαίνουμε σε τόπους που δεν θέλουν να μας βάλουν μέσα. Και αν φάμε πόρτα, το άλλο Σάββατο θα μαστε και πάλι εκεί.

Γιατί αγοράζουμε αυτό που μας πουλάν σε εξωφρενικές τιμές. Αισχροκερδούν πάνω στην πλάτη μας.

Κατάλαβαν το παιχνίδι της μαζικοποίησης. Την ανάγκη του ανθρώπου να κτίζει στερεότυπα. Να θέλει να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους. Και έγινε μια ολόκληρη βιομηχανία που ζει και τρέφεται μ΄αυτό.

Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα πας να αγοράσεις τη μάσκα σου για να κερδίσεις το βραβείο σε ένα πάρτυ-μασκέ, που θα μεθύσεις καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες ποτού, που θα κάνεις τον εαυτό σου ίσο με το πάτωμα, που θα χορεύεις για τον βασιλιά καρνάβαλο, που θα καταναλώσεις χόρτα και τάχα νηστεμένα τρόφιμα, που θα βγεις στους αγρούς να κάνεις αυτό που επιβάλει η πίστη, μέσα σου βαθιά διερωτήθου:

"Τι διαφέρω εγώ από τους άλλους; Τι διαφέρω εγώ από τη μάζα;"

BrianTracy

2011-02-28T20:16:00.001+02:00

Στις ώρες τούτες τις κρίσιμες, γίνομαι τόσο ευάλωτος. Απίστευτα ευάλωτος. Αφάνταστα. Και ήμουν σίγουρος ότι θα εμπιστευτώ το λάθος άτομο. Ωστόσο, αυτό δε με εμπόδισε από το να το κάνω.

Ποιος, άλλωστε, θα εμπιστευόταν ένα διάστερο;

Τέλοσπαντων. Του μίλησα. Του ‘πα πως το σκέφτομαι συνέχεια και δε με αφήνει να ησυχάσω. Είναι μπαστακωμένο δίπλα μου και δε λέει να φύγει. Πέφτω να κοιμηθώ και με καληνυχτίζει. Ξυπνάω, είναι ακόμη εκεί, μου λέει καλημέρα. Μαύρη κατάρα.

Δεν ξέρω τι περίμενα. Δεν ξέρω αν περίμενα κάτι. Ίσως ζητούσα την ησυχία μου. Να μ’ αφήσουν μόνο. Μόνος να μετράω μέρες.

Αντί αυτού, πήρα μια συμβουλή και ένα cd.

«Ηρέμησε. Μην το αφήνεις να σε παίρνει από κάτω. Προσπάθησε να ελέγξεις τα συναισθήματα σου.» Αυτά μου είπε και την επόμενη μέρα μου έφερε κάτι να ακούσω. Ήταν ένα cd, ένας ψυχολόγος που μιλούσε και έλεγε. Απ’ αυτά που σου λεν να πιστεύεις στον εαυτό σου και πως αν το πιστέψεις, μπορείς να πετάξεις ή ακόμα να φτιάξεις χρυσό από μολύβι.

Μα εγώ είμαι άνθρωπος. Είμαι πλημμυρισμένος από συναισθήματα. Όταν έχει παλίρροια, απλά, μου είναι αδύνατο να το ελέξω. Δεν μπορώ να επιβάλω στον εαυτό μου τι να αισθάνεται και πως να σκέφτεται.

Όταν έρχεται Αυτό και μπαστακώνεται δίπλα μου, δεν μπορώ να το αγνοήσω. Αφού είναι εκεί. Πως να με πείσω ότι δεν υπάρχει.

Όταν είμαι λυπημένος, το αφήνω να με πάρει από κάτω. Όταν είμαι θυμωμένος, κτυπάω ότι βρω, ρίχνω μπουνιές στον αέρα. Όταν είμαι χαρούμενος, ρίχνω ένα χαμόγελο και πετάω στον αέρα. Αιωρούμαι. Όταν νιώθω κάτι, απλά το νιώθω. Δεν μπορώ να κοντρολάρω το συναίσθημα, το μυαλό μου και όλες τις ορμόνες.

Οπότε ακούγωντας αυτόν τον τύπο να μιλά, να προσπαθεί να κάνει τους όλους και εμένα καλύτερα, να απευθύνεται σε όλους και σ’ εμένα, να μιλά γενικά και όχι ειδικά, άρχισα να αηδιάζω. Πως υποτίθεται ότι αυτό θα με κάνει να νιώσω καλύτερα; Ένας τύπος να δίνει συμβουλές, μυστικές συνταγές.

Και τότε κατάλαβα. Κοίταξα το Αυτό μες τα μάτια και χαμογέλασα. Μα φυσικά και δεν μπορώ να πειθαρχίσω τον εαυτό μου. Δεν είναι κανένας στρατιώτης. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα. Αυτό που θέλει να πει, θα το πει. Αυτό που θέλει να κάνει, θα το κάνει. Αυτό που θέλει να αισθανθεί, θα το αφήσει να το αισθανθεί. Κι ας είναι λάθος. Κι ας πρέπει να υπομείνει τον πόνο.

Και όλα αυτά γιατί είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Έχω τόσες αδυναμίες. Γελάω, πονάω, υποφέρω, θυμώνω, ζηλεύω, πετάω, πέφτω και συντρίβομαι. Αφήνω τα πράγματα να με κυριεύουν και τα νιώθω τόσο βαθιά στη ρίζα τους. Και είμαι τόσο χαρούμενος γι’ αυτό. Πετάω στα σύννεφα, κτυπάω τούμπες.

Είμαι χαρούμενος που δεν είμαι απλά ένα ρομπότ. Που δεν μπορώ να προγραμματιστώ. Να διατάξω τον εαυτό μου πως να αισθάνεται και να συμπεριφέρεται. Να ακολουθώ συγκεκριμένα μονοπάτια κώδικα. Να σκέφτομαι όλα τα ενδεχόμενα. Να λειτουργώ αναλόγως. Να υπολογίζω τα πάντα. Να ξέρω τι με περιμένει. Να φορτίζω τις μπαταρίες μου. Να αισθάνομαι γεμάτος.

Είμαι τόσο χαρούμενος.

Και να που έγινα καλύτερα με έναν ανέλπιστο τρόπο. Άλλο περίμεναν, και άλλο πέρασε. Αλλιώς ήθελαν να με καλύτερα και αλλιώς έγινα.

Μετά, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να πετάξω το cd στον κάδο. Αφού πρώτα το θρυμμάτισα.

Ήρθα πάλι στην ίδια θέση. Ένιωσα το Αυτό να με ακολουθεί από πίσω. Γύρισα, το κοίταξα στα μάτια και χαμογέλασα...

Πυραμίδα

2011-02-12T19:19:00.000+02:00

Σου το κρατάνε μυστικό. Σου λένε πως θα δεις κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή. Και σε κρατάνε σε αγωνία. Δε σου λένε τι είναι. Μερικές φορές σε τραβολογάνε σε ξενοδοχεία ή σε καφετέριες. Καμιά φορά έρχονται και στο σπίτι σου.

Σβήσε το κινητό σου. Τίποτα δεν πρέπει να σου αποσπά την προσοχή.

Και όλο αυτό το θέατρο για να δεις αυτό το ηλίθιο βίντεο. Ένας τύπος να προσποιείται, να μιλάει με λόγια ωραία, να προσπαθεί να σου πουλήσει ευτυχία. Μιλάει για ηλίθιες πυραμίδες, σου τάζει ταξίδια στα βάθη της ανατολής.

Πρέπει πρώτα να πληρώσεις. Μετά να κάνεις και άλλους να πληρώσουν. Οι οποίοι με τη σειρά τους θα παρασύρουν κι άλλους στο παιχνίδι. Αφού τα κάνεις όλα αυτά, και πλουτίσεις τους από πάνω, τότε σου δίνουν και το δικό σου μερίδιο. Έτσι φαίνεται πως όλοι πλουτίζουν. Μόνος τους από κάτω λυπάμαι.

Δεν μπορώ. Από ηλίθιες πυραμίδες ζαλίστηκα και κουράστηκα.

Ίσως να είναι ένας έξυπνος τρόπος. Να βγάλεις λεφτά, να πάεις ταξίδια. Ο τρόπος όμως που το παρουσιάζουν είναι τόσο ύπουλος, που λες κάτι συμβαίνει εδώ. Σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι μοναδικός, πως σου εκμυστερεύονται ένα ύψηστης σημασίας μυστικό.

"Μόνο εσύ το ξέρεις. Παίξε το έξυπνα. Άρπαξε την ευκαιρία απ' τα μαλλιά. Γίνε πλούσιος. Γίνε ευτυχισμένος!"

Προσπαθούν να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου. Να σε βάλουν στο κόλπο. Κόβουν την ευτυχία σε μικρά κομματάκια και την πουλάνε με το κιλό. Το τίποτα σου πουλάνε και συ πρέπει να το αγοράσεις για να το πουλήσεις πιο ακριβά.

Και όταν τους πεις όχι, σε κάνουν να νιώσεις ανόητος που έχασες μια μεγάλη ευκαιρία.
Αν μάθαιναν να μιλάνε στα ίσα, ίσως και να με έπειθαν. Αντί αυτού, προτίμησαν την αποπλάνηση.

Δεν τη θέλω την ευτυχία σας. Κρατείστε την για εσάς. Δε θέλω να με κάνετε πλούσιο. Φάτε τα όλα εσείς. Δε θέλω να αγοράζω συναισθήματα. Νιώστε τα μπας και μπουχτίσετε. Δε θέλω να ταξιδέψω, να πάω όπου με θέλετε να πάω. Προτιμώ να μείνω εδώ.

Εγώ, ηλίθιες πυραμίδες και ανόητες αλυσίδες δε συνεχίζω. Δεν μπαίνω στον κύκλο. Δε μπάζω άλλους στον κύκλο.

Ράδιο αρβύλα

2011-02-08T02:43:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά. Η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη. Επιδείνωση. Είναι που στο στρατό τίποτα δεν είναι σταθερό. Άλλα σου λένε και άλλα βρίσκεις εμπρός σου. Και εσύ είσαι υπόχρεος να προσαρμόζεσαι σε κάθε αλλαγή, να δέχεσαι τις ιδιοτροπίες του κάθε αξιωματικού. Να συμβιβάζεσαι.
Δε με ενοχλά τόσο η ανατροπή μιας κατάστασης. Έχουμε συνηθίσει από δαύτα. Αυτό που με αρρωσταίνει, τον τελευταίο καιρό, είναι η ανατροπή της ανατροπής της κατάστασης. Οι εξελίξεις γίνονται τόσο ραγδαία... Κάθε λεπτό μαθαίνουμε κάτι καινούργιο.
Και έρχεται ένα σημείο που λες το "βαρέθηκα" και θες να σηκωστείς να φύγεις. Έρχονται τη μια μέρα και υπόσχονται πως τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, για να έρθουν την επόμενη να μας αποδείξουν ότι μπορούν να γίνουν ακόμη χειρότερα. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που το γυαλί σπάει και άντε μετά να μαζέψεις τα κομμάτια.
Ξέρω ότι έχω δίκιο αλλά πρέπει να το κρατήσω μέσα μου. Αν προσπαθήσω να μιλήσω, θα νομίσουν πως βλέπω μοναχά την επιφάνεια. Κανένας δε θα υποψιαστεί πως μέσα σε τούτον τον τόπο δεν προσαρμόζομαι με τίποτα, απλά δεν ταιριάζω. Κάνω τις προσπάθειες μου, προσπαθώ να ξεχαστώ. Διαβάζω ένα βιβλίο, γράφω δυο στίχους, ακούω μουσική. Το περίφραγμα, όμως, συνεχίζει να υπάρχει. Φαίνεται στέρεο και σταθερό. Μου φαίνεται πως όλο και στενεύει, μου σφίγγει την καρδιά. Απλά, δεν ταιριάζω εδώ μέσα.
Μέσα σ'όλη αυτή την αδικία, την αδυναμία μου να προσαρμοστώ, τα νεύρα μου γίνονται κουρέλια και συσσωρεύω μέσα μου αφάνταστο θυμό. Θέλω να ξεσπάσω. Ν' αρχίσω να πετάω πράγματα στον αέρα, να σπάσω όλα τα γυάλινα. Να πάρω φόρα, να πέσω να γκρεμοτσακιστώ. Κι όμως το κρατάω μέσα μου και απορροφώ τους κραδασμούς. Τα μάτια γίνονται ολοκόκκινα και φαίνονται έτοιμα να πεταχτούν έξω από τις κόγχες. Τίποτα δεν τα κρατάει στη θέση τους.
Προσπαθώ να ηρεμήσω. Μου είναι πραγματικά δύσκολο. Στην σκοπιά, όταν βρίσκομαι μόνος, γίνεται δέκα σκαλιά πιο δύσκολο. Δεν μπορώ να πάψω να το σκέφτομαι. Ούτε στιγμή. Έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να ξεχαστώ. Ν' αφεθώ. Κτυπάω τα πόδια μου μες την παγωνιά, σφίγγω τα χέρια μου σε γροθιές, κτυπάω τα σίδερα. Το μόνο που κερδίζω είναι ένας πόνος στα χέρια. Σε λίγο θ' αρχίζουν να ματώνουν...

Μ' ακολουθεί συνέχεια. Δεν μπορώ να το αποβάλω.
Φύλακας άγγελος. Και κατάρα μαζί.
Αυτό το "Αυτό" με σκοτώνει.

O πόνος των άλλων

2011-01-19T20:58:00.000+02:00

Aν είναι να πεθάνω ποτέ, θα πεθάνω από τον πόνο των άλλων. Είναι κάποια πράματα και καταστάσεις που με επηρεάζουν ανορθόδοξα και μου ανοίγουν τεράστιες πληγές χωρίς να γνωρίζω το λόγο. Δεν είμαι ο τύπος ο συμπονετικός που θα μου πεις τον πόνο σου και θα σε καταλάβω. Πιθανότατα, θα σε κοροϊδέψω που δίνεις σημασία και θα σου γυρίσω την πλάτη. Δε λέω. Ασχολούμαι και γω αρκετές φορές με μικρά πράγματα. Δίνω σημασία. Μέχρι να βάλω μουσική στ’ αυτιά μου. Μετά τα πάντα χάνουν την αξία τους και σημαίνουν τίποτα. Και τη βάζω τόσο δυνατά που ο κόσμος όλος να καταρρεύσει δε θα το πάρω χαμπάρι.

Ουφ. Είναι εκείνες οι στιγμές που όλος ο κόσμος αφήνει να περάσουν απαρατήρητες και στέκουμαι στη γωνιά και τις κοιτώ κατάμματα. Δε λέω να τις αφήσω να χαθούν και τις κρατάω στα χέρια μου, τις φορώ στο κεφάλι αγκάθινο στεφάνι. Είναι εκεί που ο πόνος του άλλου φτάνει στη διαπασών. Μα ούτε ο ίδιος το καταλαβαίνει, ούτε οι γύρω του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα, σταματούν να λειτουργούν οι πέντε αισθήσεις, ο χρόνος κοντοστέκεται για λίγο. Ξεφυσά και πάει χάθηκε. Όλα επιστρέφουν στην κανονική τους ροή, μπαίνει το νερό στ’ αυλάκι.

Καθόμασταν σε κύκλο. Άλλοι στους καναπέδες και άλλοι σε καρέκλες. Συζητούσαμε για διάφορες ταινίες που είδαμε και μας άρεσαν. Αμερικάνικος κινηματογράφος, μη φανταστείτε κάτι παραπάνω. Και υπήρχε αυτός ο ένας που ήξερε τα πάντα περί του θέματος. Δεν άφηνε καμιά χουλιγουντιανή υπερπαραγωγή να του ξεφύγει. Είναι από τους τύπους που δε μιλούν πολύ. Απ’ αυτούς που μένουν από κάτω. Και βρίσκονται κάτι μαλάκες και παίρνουν πλεονέκτημα. Το σινεμά, όμως, φαίνεται ήταν το φόρτε του και ξεδέθηκε η γλώσσα του. Πάντως αν είχε να διαλέξει μεταξύ Marvel και DC, θα διάλεγε με περίσσεια σιγουριά τη Marvel. Ότι και αν σημαίνει αυτό.

Αφού η συζήτηση πέρασε από διάφορα σύμπαντα φτάσαμε στον θρυλικό Iron Man.

‘Εχετε δει τον Iron Man;’

‘Μόνο το πρώτο.’

‘Εγώ και τα δυο.’

‘Ο πρωταγωνιστής είναι πολύ καλός. Παίζει σε καλές ταινίες. Έχει απίστευτο στυλ. Πως τον λεν;’

Και πετάχτηκε αυτός χωρίς καν να το σκεφτεί, σαν να αναδύθηκε στο μυαλό του η εικόνα του ηθοποιού και φώναξε.

‘Robert Downey Jr.’

Ευχαριστημένος ή μάλλον ικανοποιημένος που το ήξερε. Πήρε δέκα.

Και γω στο άκουσμα του Robert Downey Jr μου ήρθε να ξεράσω. Εννοώ, ποιος ξέρει το Robert Downey Jr ή καλύτερα σε ποιον έρχεται αμέσως στο μυαλό του το όνομα του Robert Downey Jr; Εμένα θα μου έπαιρνε κάτι χρόνια. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή το ένιωσα. Ο χωροχρόνος άρχισε να καμπυλώνει. Η καρδιά μου κτυπούσε με βία. Ένιωσα να κυλάει στο αίμα μου όλος ο πόνος που υπάρχει, όλη η μιζέρια ενός ανθρώπου. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απ’ τη μιζέρια. Αν είχα πληγή, θα έβγαινε μαύρο το αίμα και όχι κόκκινο. Θα μπορούσα πολύ απλά να πεθάνω σε τούτη τη στιγμή απάνω. Τόσο απλά. Δεν το έχω και για πολύ. Πέρασε μπροστά από τα μάτια μου όλη η ιστορία του ανθρώπινου γένους, ο πόνος που ένιωσε και νιώθει ο κάθε άνθρωπος που πέρασε έστω και λίγο από τη Γη, ο παραμικρός πόνος που ένιωσε το πιο μικρό σκουλήκι.

Στην επόμενη εκπνοή όλα χάθηκαν. Εξατμίστηκαν. Η ζημιά όμως δε φεύγει. Είναι εκεί και περιμένει. Αν νιώσεις μια φορά τον πόνο, τότε θα σε τρώει για πάντα. Τα μεγάλα δεν πονάνε σχεδόν καθόλου, έχουν τυποποιηθεί. Αν υπάρχει βέβαια τέτοιο πράγμα όπως ο τυποποιημένος πόνος. Δε συγκρίνεται ο πόνος που εκλαμβάνεις από τα μικρά της ζωής. Γιατί είναι εκεί που δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις, και τη σημασία που πρέπει να δώσεις. Καθώς δεν έχεις δει παρόμοια σε ταινία και δε διάβασες καμιά αναφορά. Και αυτά τα μικρά μικρά αφήνουν πίσω ανεξίτηλα σημάδια, που συσσωρεύονται σιγά σιγά και γίνονται κουβάρι. Άντε μετά να ξεμπλέξεις.

Αν είναι να πεθάνω ποτέ, θα πεθάνω από τον πόνο των άλλων. Το δικό μου τον πόνο τον έχω συνηθίσει. Πως να αντέξεις όμως τους άπειρους πόνους των ανθρώπων που πέρασαν, αυτών που ζουν τώρα και εκείνων που πρόκειται να υπάρξουν στα μελλούμενα χρόνια;

Καταρραμένη ανθρωπότητα. Την κατάρα μου να χεις.

Ο καινούργιος κύκλος

2011-01-07T20:37:00.002+02:00

Έτσι, στα καλά καθούμενα, μπήκε ο καινούργιος χρόνος. Περνάει γρήγορα ο καιρός, μόνο όταν έχει ήδη περάσει. Τα μελλούμενα μας μοιάζουν μαραθωνόδρομος. Το 2010 ήταν μια δύσκολη χρονιά. Ολόκληρη ντυμένη στα χακιά. Το 2011 απλώνεται μισόγυμνο. Φαίνεται πιο ελπιδοφόρο. Θα απολυθώ επιτέλους και θ’αρχίσω τις σπουδές.
Και όπως γίνεται στην αρχή κάθε κύκλου προσπαθούμε να διαγράψουμε την πορεία του, να βάλουμε στόχους, ν’ αλλάξουμε, να γίνουμε αυτό που θέλουμε. Ο κύκλος, όμως, συνεχίζει ανενόχλητος χωρίς να μας ρωτά. Τελειώνει η χρονιά και συνειδητοποιούμε πως τίποτα απ’ όσα θέλαμε δεν έγινε πραγματικότητα. Και αυτό είναι πολύ λυπηρό. Ίσως γιατί βάζουμε υψηλούς στόχους. Άλλωστε, λίγες μέρες μετά προσγειωνόμαστε στην καθημερινότητα και ξεχνάμε. Ξεχνάμε. Κομματιάσαμε το χρόνο σε κύκλους. Ούτε αυτό βοήθησε. Ακόμα ξεχνάμε
Δε θέλω ν’ αρχίσω τη νέα χρονιά με παράπονα. Δεν είμαι και τόσο απαισιόδοξος τύπος όπως αφήνω να φαίνεται. Είμαι ρομαντικά αθεράπευτος. Ένας ιδεαλιστής. Ξέρω ότι πολλές φορες προσποιούμαι πως φέρομαι εγωιστικά, πως νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου. Λατρεύω το να εξοργίζω τους άλλους. Να τους βγάζω έξω απ’ τα ρούχα. Μα ποτέ δε θα πάψω να υπερασπίζω το δίκαιο. Λέω μεγάλα λόγια. Πιστεύουν πως ποτέ δε μιλάω σοβαρά. Κάνω ηλίθιες ερωτήσεις. Κάποιοι με νομίζουν ανόητο. Κάποιοι με νομίζουν βλάκα. Δρω όταν κανένας δε βλέπει. Δε θέλω εύσημα. Αν και έτσι φαίνεται πως είμαι βουτηγμένος στην αδράνεια. Και εκεί που παν να με συμπαθήσουν, σύρνω δυο χειροβομβίδες, πληγώνω όποιον βρίσκεται γύρω μου και φεύγω.
Μπορεί να είμαι μαλάκας. Αλλά μόνο εγώ ξέρω πως είναι να ξυπνάς και να ονειρεύεσαι ένα κόσμο, το δικό σου κόσμο και σιγά σιγά, με το πέρας της μέρας, αυτός ο κόσμος να γκρεμίζεται και να μη μένει τίποτα. Και παρά τη δυστυχία της νύχτας, και όλο το κλάμα που έπεσε, να ξυπνάς πάλι το επόμενο πρωί, έτοιμος να κάνεις καινούργια όνειρα που με τη δύση του ήλιου θα γκρεμοτσακιστούν ξανά. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Και κάθε φορά πονάει ακόμα περισσότερο.
Αυτή το χρονιά δε θα βάλω στόχους. Το μόνο που θέλω είναι να κάνω πράγματα. Να προχωρήσω. Να εκφραστώ. Δεν έχω στο νου μου κάτι συγκεκριμένο. Ελπίζω πως στην πορεία θα το βρω.

Καλή Χρονιά! Δημιουργική και γεμάτη έμπνευση! Να βρείτε αυτό που ψάχνεται…

Η μεγαλύτερη μαλακία κερδίζει.

2010-12-29T19:06:00.002+02:00

Και λίγο πριν να κλείσει η χρονιά, φτάνουμε στο εξής συμπέρασμα: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! Είναι τόσα πολλά που συμβαίνουν γύρω μας και εμείς τα αφήνουμε να περνάνε. Είναι αδύνατον να καταπιανόμαστε με τα πάντα και αυτό το οφείλουμε στην ανθρώπινη φύση μας. Αν μπορούσαμε να μην αφήνουμε τίποτα να περάσει απαρατήρητο, απλά θα τρελαινόμασταν. Ίσως πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμων λοιπόν που ζούμε μόνο τις δικές μας ζωές και όχι τις ζωές των άλλων.

Είναι, όμως, κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να περάσουν έτσι απλά ρε γαμώτο. Βγάζουν μάτι. Είπαμε να είμαστε μαλάκες αλλά όχι και δυο φορές. Η μαλακία και η αδικία δε μπορούν να κρυφτούν. Και εκεί που λες "Θα αντιδράσω" έρχεται το σύστημα και σου δίνει κάτι άλλο, μόνο και μόνο για να σου ρίξει στάχτη στα μάτια. Είναι η φύση του συστήματος τέτοια που έχει βρει το μυστικό της αιωνιότητας, ανακυκλώνεται και κτυπάει φαύλους κύκλους αδιάκοπα. Γι' αυτό και τόσα χρόνια δεν έχει καταρρεύσει και δε ζούμε στη ζούγκλα.

Μπορούμε απλά να σωπάσουμε. Να δώσουμε τόπο στην οργή. Να πούμε καλημέρα σε ότι μας σκοτώνει. Να μην προδωθούμε πως νοιαζόμαστε γι' αυτό τον κόσμο. Προτιμότερο είναι το περιθώριο. Εγώ θα ζήσω στον κύκλο αυτό και αφήστε με ήσυχο. Έρμαιο της μοναξιάς και κούτσουρο της φωτιάς.

Μετά μπορείς να αρχίσεις να φωνάζεις. Να κτυπιέσαι, να κτυπάς. Να τα σπάσεις. Να σε σπάσουν. Να δεις τα μάτια σου να δακρύζουν. Να πονάς. Να σε τρυπούν και να στάζει αίμα. Ανήξερος και ανίδεος. Να μη βρίσκεις τόπο να διοχετέυσεις το θυμό σου. Αδικημένος για πάντα. Χαμένος για πάντα. Νικημένος. Πεθαμένος. Θυσία στο παγκόσμιο βωμό της ηλιθιότητας.

Ή μπορείς να αρχίσεις να δέρνεις. Τους πάντες. Να τους κάνεις να πονέσουν. Να ρίξεις κόμματα και κυβερνήσεις. Να ευνουχήσεις βασιλιάδες. Να σηκωστείς να φύγεις. Όχι με βήμα αργό. Να τρέξεις τόσο που να μην μπορούν να σε φτάσουν. Αδίστακτος και ανίκητος. Να μη χαριστείς σε κανένα. Να δώσεις κλωτσές και μπουνιές. Τα μάτια σου να πετάνε σπίθες. Να σαι ο Χριστός και ο Διάβολος μαζί.

Μόνο πρέπει να ξέρεις πως στο τέλος δε θα μείνει τίποτα. Ισοπέδωσις. Είναι μια θυσία που πρέπει να κάνεις. Να πουλήσεις τον εαυτό σου. Να ξεχάσεις τι είναι να ζεις. Τα συναισθήματα. Άτονος. Ξύλο. Θα πάψεις να ζεις. Θα κουβαλήσεις το δικό σου σταυρό. Μόνο και μόνο για να μη περάσει το δικό τους.

το γαμώτο

2010-12-16T01:20:00.000+02:00

Αν ήταν να διαλέξω μια λέξη που με εκφράζει αυτή τη στιγμή σίγουρα θα ήταν το γαμώτο. Είναι φορές που απλά θέλω να φωνάξω. Κλείνομαι όμως και απορροφώ τους κραδασμούς. Είναι πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου και δεν τα αντέχω. Με σκοτώνουν. Ύστερα είμαι εγώ. Που άλλα θέλω και άλλα κάνω. Μισώ το δεσμό με τον Κόσμο. Είναι ότι με κρατάει στη γη. Ότι με κάνει θνητό.
Οι άνθρωποι καμιά φορά γίνονται τόσο ψεύτικοι. Λες και είναι ερασιτέχνες ηθοποιοί.
Μετά είναι το νερό που δεν κυλάει. Ή αλλιώς τα στάσιμα νερά. Μηδέν καινούργιο στον ορίζοντα. Και έχεις μάθει να ζεις μ' αυτά που έχεις.
Κι είναι τόσο δύσκολο να ζεις μ' ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι σου. Στημένος στον τοίχο. Σε ένα καταδικασμένο εκτελεστικό απόσπασμα να είσαι εσύ ο σημαδεμένος. Να σαι ο πρώτος. Παράδειγμα προς αποφυγή. Θυσία στο βωμό της τρομοκρατίας.
Μην κουνηθείς. Θα πεθάνεις για παραδειγματισμό!
Μαύρες τρύπες και απαιτήσεις.
Όλοι αναμένουν κάτι από εσένα. Εσύ αδυνατείς. Όχι γιατί δεν μπορείς. Απλά δεν το θέλεις. Κι όμως πάλι πρέπει να κάνεις πίσω για να μην πέσεις σε μαύρη τρύπα. Μην ξεχνάς ότι είσαι στο στόχο. Αφορμή γυρεύουν. Όπλο είναι. Εμπλοκές παθαίνει.
Δεν ξέρω κατά πόσο η μοίρα μου είναι διαφορετική από τη μοίρα ενός φυλακισμένου. Τώρα βρίσκομαι στο κελί. Όταν τελειώσουν οι ποινές και ανοίξουν οι πύλες για να βγω, η ζωή με περιμένει. Βαθιά μέσα μου όμως ξέρω ότι θα την καταστρέψω όπως και προηγουμένως.
Δε θα χω ποτέ ξανά τις ίδιες ευκαιρίες. Ό κόσμος θα με βλέπει με μισό μάτι.
Τις πταίει; Τι πταίει;
Είναι που δεν έρχεται τίποτα καινούργιο.
Είναι που δεν ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες μου.
Είναι που ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες των άλλων.
Είναι οι άνθρωποι που είναι ξύλινοι και καμιά φορά, δένονται σε κλωστές και γίνονται ηλίθιες μαριονέτες.
Είναι που ξέρω ότι έρχεται το μέλλον.
Και είναι η δική μου στιγμή να ανταποκριθώ. Νιώθω ότι όλοι με κοιτάνε. Κάμερες, φώτα, στολές. Η παράσταση αρχίζει...
Απλά θέλω να φωνάξω!

Catcher in the rye

2010-12-06T01:56:00.001+02:00

Μια συνηθισμένη μέρα
Όχι με ένα συνηθισμένο τρόπο
Μεμιάς τα τραγούδια που άκουσα
Δε θα παίζουν πια
Για οποιονδήποτε
Ή για το καθένα
Που χρειάζεται άνεση από κάποιον
Χρειάζεται άνεση από εκείνον
Που νοιάστηκε
Να γίνει
Όχι σαν εσένα
Και όχι σαν εμένα

Και μετά, οι φωνές έφυγαν μακριά
Με κάποιον τρόπο έθεσες τους τροχούς σε κίνηση
Εκεί που συχνάζουν οι αναμνήσεις μας
Ήσουν το όργανο
Ήσουν ο ένας
Πως ένα σώμα...
...Αρπάζει ένα άλλο
Έδωσες σ'αυτό το αγόρι ένα όπλο

Πήρες την αθωότητα μας
Παρά τις εμμονές μας
Κάποιες φορές το μόνο πράγμα
Στο οποίο υπολογίζουμε
Όταν κανένας δε βρίσκεται εκεί

Όταν είμαστε μόνοι...

***AXL ROSE***

Ο κάκτος

2010-12-04T02:01:00.000+02:00

Βολεύτηκα. Και άρχισα να γίνομαι ανόητος.
Αφήνω τις μέρες απλά να περάσουν. Δεν ξέρω τι περιμένω.
Μου είναι αδύνατο να γράψω. Αρχίζω και πιστεύω ότι το χάνω. Ή δεν το είχα ποτέ·
Είναι που λατρεύω την έμπνευση και μισώ τη δουλειά.
Θέλω να εκφραστώ και ψάχνω καινούργιους τρόπους. Διστάζω όμως να ξεκινίσω.
Περνώ απαρατήρητος και ζω παθητικά. Ρουτίνα.
Και ήρθαν έτσι τα πράματα που δεν μπορώ να μείνω για λίγο μόνος μου. Συνέχεια υπάρχει κάποιος δίπλα μου που κάνει φασαρία και δεν μπορώ να τον διώξω.
Είναι στιγμές που ζητώ τη μοναξιά . Την επιδιώκω.
Και δεν έχω παρά να πληγώσω αυτούς που είναι γύρω μου.

Do you need some time...on your own
Do you need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone

?

Θρύψαλα

2010-11-15T20:17:00.001+02:00

Σπασμένος. Αυτό είμαι.

Μυριάδες κομμάτια.

Δεν υπάρχει γυρισμός.

Γίνομαι μόρια. Άτομα.

Γαμώτο.

fuck

2010-11-06T02:52:00.000+02:00

fuck. to laptop m exei ginei kommatia. katarameni varitita. ta xalases ola. den mporw na grayw. den mporw na zisw. den mporw na pethanw. exw tosa polla na pw ma den mporw. eimai xalia. exw spasei ki egw opws to laptop. fuck.

Δεκαεννιά (22/8)

2010-09-29T16:21:00.002+03:00

Πέρασαν χρόνοι δεκαεννιά. Όσο αποκρουστικό και αν ακούγεται αυτό.

Λέω να κοιτάξω λίγο πίσω. Πέρασα δύσκολες καταστάσεις. Δεν είναι ανάγκη να γίνει κάτι συγκλονιστικό για να νιώσεις άσχημα. Καμιά φορά η αδράνεια πονάει περισσότερο. Μέσα από μαύρους χειμώνες πέρασα δίχως κανένα πανωφόρι. Τα χειρότερα δεν τα μοιράστηκα ποτέ με κανέναν. Γιατί δε βρέθηκε ακόμα εκείνος. Έτσι που να καταφέρουμε να συγχρονίσουμε τα μυαλά και να συντονίσουμε τις ψυχές στον ίδιο σταθμό.

Εξάλλου πάντοτε τα πιο μαύρα τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Είναι πράγματα που απλά δε μοιράζονται. Κάτι ρημαγμένες ψυχές έβρισκα από δω και από κει. Τους έλεγα όσα περισσότερα μπορούσα. Κάποιες έφευγαν, κάποιες έμεναν. Δεν άντεχαν τόση σαπίλα. Σάμπως και αν απλωθεί το μυστικό και πάψει να είναι μυστικό μετριάζεται ο πόνος. Μη ξεγελιέσαι.

Γέμιζα τους τόπους ερωτηματικά. Ρωτούσα να μάθω. Έπαιρνα μια απάντηση και φύτρωναν άλλες δέκα ερωτήσεις. Τι ήθελα να αρχίσω τις ερωτήσεις;

Έζησα και τα εκατό χρόνια μοναξιάς. Κλειδαμπαρωμένος σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, περιτριγυρισμένος από τους τέσσερις τοίχους. Χάλασα τα πιο όμορφα χρόνια. Δε φταίω. Μόνο τις απαντήσεις ήθελα. Όλο μηδενικά πήρα.

Λέω να ρίξω και μια ματιά στο τώρα. Να δω που βρίσκομαι, που πατάω.

Κι όμως. Ακόμη ρωτάω να μάθω. Τη χαμένη αθωότητα μου κλαίω. Ίσως και το μόνο αληθινό.

Το αίμα βράζει. Ονειρεύομαι μονοπάτια άλλα. Τις πτυχές μιας παράλληλης ζωής. Και όμως ακόμα περπατώ σε δρόμους ασφαλτωμένους που έφτιαξαν άλλοι για μας.

Τον κύκλο της μοναξιάς τον έσπασα. Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους. Κάποιους τους τράβηξα με τη βία στον κύκλο μου και άλλοι γκρέμισαν τείχη για να μπουν. Έχω πάψει να αμφιβάλλω. Τώρα μπήκα σε χειρότερους.

Και ύστερα σου λένε είσαι δεκαεννιά. Στον ώμο μου σηκώνω ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί πάντα ο ίδιος θα μένω. Θα μιλάω για επαναστάσεις-κεραυνούς. Ωστόσο θα παραμένω στα χαρτιά και το στυλό.

Θλιβερή διαπίστωση. Όλο λέω θα αλλάξω. Όλα λέω θα τα αλλάξω. Στην τελική αλλάζω μόνο κανάλι.

Αν υπάρχουν τα λάθη, τότε έκανα μπόλικα. Να γυρίσω το χρόνο πίσω δεν μπορώ. Ούτε το θέλω.

Και όμως έμαθα να ζω μ’ αυτό. Αποδέχομαι τη μίζερη μου φύση. Δεν είναι καθόλου κακό. Άφησα το σκοτάδι να απλωθεί μέσα μου. Ένιωσα τον πόνο σε όλες του τις διαστάσεις. Τα κύτταρα μου έλιωσαν και σάπισαν.

Σ’ αυτό το παιχνίδι είμαι ο κακός. Και είναι το χειρότερο. Και οι άλλοι σε βλέπουν με μισό μάτι. Και ξέρεις ότι στο τέλος θα χάσεις. Στο κάτω κάτω δε γράφει κάπου ότι πρέπει να είμαι με τη συμμορία του καλού.

Και τώρα που ξέρω ποιος είμαι, που με έχω αποδεχθεί, μπορώ να ατενίζω το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Μπορώ ακόμα να ρίξω και ένα χαιρέκακο γέλιο, αυτό το μηχανικό που ρίχνουν οι κακοί στις πιο όμορφες ταινίες.

Είμαι ακόμη εδώ. Ζωντανός. Αυτό και μόνο είναι πολύ για μένα. Έριξα μάχες και μάχες. Σκότωσα θηρία. Γι’ αυτό μη μου λες πως είμαι χαμένος.

Πέρασαν χρόνοι δεκαεννιά. Το θέμα είναι τι κάνουμε παρακάτω.

Βαρυποινίτης εννιά εικοστών

2010-09-14T16:01:00.000+03:00

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω. Ο χρόνος είναι αυτός που είναι λίγος.

Τώρα, εκτίω την ποινή μου. Τώρα ο χρόνος φαίνεται πολύς. Η καμπύλωση του χωροχρόνου.

Ξέχασα το τετράδιο μου στο φυλάκιο. Πάλι. Οπότε γράφω στο πόδι. Βιάζομαι. Λίγες ώρες μου έδωσε αυτός με το αστέρι στο γιακά. Και έχω την ανάγκη να γράψω. Μετά θα πάω μέσα να συνεχίσω την ποινή.

Μέρες είκοσι. Φάγαμε τα εννιά εικοστά. Μένουν άλλα έντεκα.

«Έκανες λάθος. Το πληρώνεις!». Η φιλοσοφία τους.

«Αν δεν υπήρχες εσύ, αν δεν υπήρχε στρατός και πόλεμος και όπλα δε θα υπήρχαν τέτοια λάθη». Η δικιά μου η φιλοσοφία.

Τα έκαναν μαντάρα και ρίχνουν το φταίξιμο σε μας.

Ουφ. Κοίταξε πως οι άλλοι ορίζουν τη ζωή μας. Εμείς ποτέ δεν ανακατευθήκαμε. Αυτοί επιμένουν. Δεν έχουν κάτι να κερδίσουν. Ίσως μόνο το αίσθημα ότι επιβάλλονται στους άλλους. Με εξουσίες που αναγράφονται πάνω σε χαρτιά και κερδίζονται μέσα από τα χρόνια.

Μας κλειδαμπαρώνουν σε ένα οικόπεδο-κλουβί. Μας λένε «Μείνε» και μένουμε. Και έχουν τόσες πολλές απαιτήσεις…

Για χαλαρώστε λίγο… Δεν είναι το φταίξιμο δικό μας. Θύματα είμαστε. Τα θύματα σας.

Πάλι νιώθω πως γράφω σε στενογραφία. Ίσως είναι επειδή βιάζομαι. Ή επειδή τα έχω όλα μες το μυαλό μου και νομίζω πως μπορούν να τα αισθανθούν και οι άλλοι χωρίς να τα γράψω. Και πάλι, βιάζομαι.

Αϋπνίες

2010-09-01T03:16:00.001+03:00

Μου λείπουν οι παλιές μέρες. Τότε που δεν μπορούσα με τίποτα να κοιμηθώ. Καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή. Μέχρι που έμπαινε το πρωινό φως μες το δωμάτιο χωρίς να λογαριάζει τις κουρτίνες και μ’ έριχνε βίαια μες τα σεντόνια.

Κ’ αυτό γινόταν πολύ συχνά. Είναι που θεωρούσα τον ύπνο χάσιμο χρόνου. Η ιδέα με άγχωνε. Ακόμη τα ίδια μυαλά κουβαλώ. Μόνο που τώρα κοιμάμαι έτη περισσότερο. Είναι που περιμένω το χρόνο να περάσει. Μήπως και ξεγελάσω λιγάκι τον εαυτό μου πως κάποιες στιγμές διαρκούν λιγότερο από κάποιες άλλες.

Μια τέτοια νύχτα είναι και σήμερα. Η πρώτη μετά από αρκετό καιρό. Είναι που δεν περνάω πολύ χρόνο στο σπίτι. Ο καφές είναι αρκετά παγωμένος. Έχω διάθεση να ακούσω μουσική, να ψάξω δύο στίχους. Μετά θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα να μάθω τι έγινε το 1953. Να δω φωτογραφίες που απεικονίζουν το μακρινό βασίλειο της Σουηδίας. Να διαβάσω αποσπάσματα από ένα ξεχασμένο βιβλίο και υστερότερα να γράψω κάτι πάνω στο άσπρο χαρτί.

Όχι κάτι συγκεκριμένο. Λόγια του αέρα. Αυτή τη νυχτιά δε θέλω να το πιέσω. Ότι κατέβει και με οποιαδήποτε σειρά. Χάος. Αν υπήρχε ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να καταγράφει αυτά που σκεφτόμαστε, τότε θα γέμιζα βιβλία ολόκληρα. Πολυγραφότατος. Δεν είναι ότι στέρεψαν οι πηγές. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει. Έχω τις ιδέες και περιστρέφονται γύρω από το μυαλό μου. Σαν τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα. Κάποια ξεμακραίνουν και χάνονται στο έρεβος. Άλλα βρίσκονται σε δύο διαφορετικές θέσεις την ίδια χρονική στιγμή. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει.

Άχρηστες πληροφορίες. Προτιμότερες από όνειρα και παιχνίδια του υποσυνείδητου. Οτιδήποτε.

Ο καιρός περνά. Αρχίζω να συνηθίζω. Κάτι μήνες ακόμη.

Νιώθω ότι υπάρχει ένα κενό μεταξύ κάθε πρότασης που γράφω. Σαν να πηδάω από το ένα στο άλλο. Θα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη παράγραφος για να το κάνω πιο ομαλό. Νιώθω πως γράφω σε συντομογραφία. Σημείωμα; Πρέπει να γράψω κάτι μεγαλύτερο. Βαριέμαι. Κάτι με πλοκή. Βαριέμαι τα σκόρπια λόγια. Δύσκολο στη θέαση.

Ουφ. Ο καφές όπου να ναι τελειώνει. Δε θέλω να γράψω άλλο. Θα συνεχίσω… Πάμε παρακάτω.

Πήγε τρεις. Έχουμε ακόμα.

Ο υπτάμενος

2010-08-08T10:44:00.001+03:00

Είναι ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Μεγάλωσε σε μια καθωσπρέπει οικογένεια. Έχει ένα αδερφό και μια αδερφή. Και οι δυο μεγαλύτεροι του. Ήταν βλέπετε, ο μικρός της οικογένειας. Ο πατέρας του είναι απ’ αυτούς, τους αριστερούς που έχουν δώσει αρκετά στο Κόμμα. Κι όμως θα τα πάρει πίσω με τόκο. Αυτά όμως δεν έχουν σημασία.

Τα παιδικά του χρόνια κύλησαν ομαλά. Ήτανε το γαλάζιο αγοράκι. Τις Κυριακές κυνηγούσε το πετσί μες τα χωράφια. Στο σχολείο ήτανε από τους πρώτους. Έπαιρνε τα γράμματα. Έκοβε ο νους του. Είναι αυτό που λέμε πρακτικός τύπος. Και μιλάει ωραία, χωρίς να χει κάτι να πει. Οι άλλοι πείθονται.

Ύστερα μεγάλωσε. Μπήκε στην εφηβεία. Τίποτα παράξενο όμως. Ήρθαν και οι πρώτοι έρωτες. Φλερτ και μυστικές συναντήσεις σε ερημικές τοποθεσίες. Έξω καρδιά, μοτοσυκλέτες και μεταμεσονύχτια πάρτι. Πιο κανονικά δε γίνεται.

Τώρα, έχει φτάσει στα 18.

Είναι παιδί ωραίο. Αψηλό. Μελαψό. Με υψηλό ανάστημα. Τίποτα δεν του λείπει. Οι γυναίκες γύρω του κάνουν ουρές. Ίσως φταίει η σιγουριά που εμπνέουν τα μάτια του. Ίσως φταίνε τα μάτια του. Ίσως φταίνε όλα μαζί.

Από μικρό παιδί ήθελε να γίνει πιλότος. Να πετάει αεροπλάνα. Να πετάει στον αέρα. Το λέγε και το ξανάλεγε. Ήθελε να ζήσει τον ενθουσιασμό. Τα μάτια του γυαλίζανε.

Και να που τώρα πραγματοποιεί το όνειρο του. Εξασφάλισε τα ποσοστά και βρίσκεται προ των πυλών της Σχολής. Νιώθει την ανακούφιση μα δεν μπορεί να περιμένει. Μέχρι να καβαλήσει τον άσπρο δράκο με τη μαύρη φωτιά. Μόλις γίνει ένα μ’ αυτό πύρινες λαίλαπες θα πεταχτούν, θα αστράψει ο ουρανός, θα καούν χωριά και πολιτείες ολόκληρες. Και τι πύρινο το συναίσθημα όταν βρίσκεσαι στους αιθέρες. Η αδρεναλίνη εκτοξεύεται. Στα ύψη. Σιγά σιγά έρχονται και οι πρώτες φιγούρες. Επίδειξη. Ποια θα μπορέσει να του αντισταθεί;

Θα του πηγαίνει αφάνταστα η άσπρη στολή. Γαλόνια και βαθμοί και έχει ένα μέλλον εξασφαλισμένο. Τη σιγουριά μες τα τσουβάλια. Να χει να ζυγιάζει στα γεράματα.

Πόσο ζηλεύω.

Ένα μέλλον εξασφαλισμένο. Γεμάτο αριθμούς. Σταθερά αυξανόμενα εισοδήματα. Μέχρι τα 40 θα έχει ήδη μαζέψει αρκετά.

Σιγουριά. Καριέρα. Και δε φαίνεται πως συμβιβάστηκε. Έκανε αυτό που ήθελε. Άσχετο αν είχε υποταγμένα θέλω. Ποιος θα το προσέξει;

Μόνο εγώ τον κοιτάω από την άκρη του δρόμου. Δεν ξέρω γιατί του δίνω σημασία. Ίσως γιατί ήρθα τρίτος.

Ένα μεγάλο άσπρο πουλί. Δυο γιγάντια φτερά. Και ένας ουρανός ολόδικος του.

Και έτσι όπως άρχισα, έτσι θα τελειώσω. Είσαι ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Άσε κάτι και για μας…

Amaurosis Scacchistica

2010-08-05T11:22:00.000+03:00

Amaurosis Scacchistica

Έχω πέσει σε σκακιστική τύφλωση. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Δεν έχω τι να γράψω. Ίσως φταίει που όλα είναι πλέον ίδια. Ίσως φταίει που δέχομαι επανωτές επιθέσεις.

Επιμένω στην αδράνεια.

Εδώ και καιρό σκέφτομαι την επόμενη μου κίνηση. Αναλύω τα πάντα. Σάμπως και τα πάντα με αφορούν. Υποθέτω πως έτσι είναι. Ο καθείς νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό του.

Έχω ακόμα καιρό. Χρόνο στη διάθεση μου. Μπορώ να συνεχίσω να σκέφτομαι. Κανείς δε με πιέζει για την επόμενη κίνηση, να ταράξω το πιόνι. Ούτε ο ίδιος ο αντίπαλος. Το ξέρω. Ωστόσο νιώθω τα ρολόγια μέσα μου να βαράνε με ήχους εκκωφαντικούς: «Κάνε κίνηση και γρήγορα!».

Όσο όμως συνεχίζω να σκέφτομαι τόσο πιο βαθιά πέφτω σε μαύρη οδύνη. Ρουφήχτρα.

Γιατί είμαι πεπεισμένος πως η επόμενη κίνηση θα είναι η πιο ανόητη που θα μπορούσε να γίνει. Σα να την έκανε μικρό παιδί που δεν έχει ιδέα από σκάκι. Σα να μην σκεπτόμουν καθόλου τόσο καιρό για το τι πρόκειται να κάνω. Άντε τώρα να αποδείξεις ότι η πολλή σκέψη με οδήγησε σε μια τόσο απελπιστική κίνηση. Το κοινό θα αρχίσει τα μουρμουρητά, οι σχολιαστές θα ενθουσιαστούν (επιτέλους έχουν κάτι καινούργιο να πουν), τα τηλέφωνα στο τηλεφωνικό κέντρο θα πάρουν φωτιά.

Εγώ θα ιδρώσω. Ο αντίπαλος θα πάρει τη νίκη.

Τρέμω τη μέρα αυτή. Μόνο και μόνο η ιδέα του ερχομού με φοβίζει. Κάθε καλός σκακιστής γνωρίζει ότι αυτή η μέρα θα έρθει. Βαθιά μέσα του όμως κουρνιάζει η ελπίδα πως θα βρει τη διέξοδο, την απάντηση. Θαρρεί πως ένα C4-D6 μπορεί να αλλάξει και πολλά. Σφάλμα.

Και το χειρότερο είναι πως έρχεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Εκεί που έχεις πάψει να περιμένεις. Και τα ρημάζει όλα. Τα σηκώνει επάνω.

Μετά απ’ αυτήν την κίνηση, το παιχνίδι για τον αντίπαλο γίνεται παιγνιδάκι. Θέμα δευτερολέπτων να πάρει τη νίκη.

Αν προλάβει βέβαια. Γιατί μέχρι τότε θα τινάξω το σκάκι στον αέρα, τα πιόνια θα εκτοξευτούν στο κενό και κατόπιν θα σκορπιστούν στο πάτωμα σε τυχαίες τάχα θέσεις.

Όχι δεν έμαθα να χάνω. Όχι ακόμα.

Μόνο τρέμω την επόμενη κίνηση.

Έγκλημα και Τιμωρία

2010-07-23T15:47:00.001+03:00

...για την τούρκικη εισβολή στο νησί...

Ζούμε σε ένα κόσμο που δεύτερες ευκαιρίες δεν υπάρχουν. Ότι έγινε, έγινε. Δεν υπάρχει πίσω.

Ωστόσο είναι πολλές οι φορές που κολλούμε στο παρελθόν. Γιατί αυτό που έγινε μετρά.

Αυτά που έκανα με κάνουν αυτό που είμαι και καθορίζουν με κάποιο τρόπο αυτά που πρόκειται να κάνω. Άρα γνωρίζοντας κάποιος το παρελθόν μου μαθαίνει ποιος είμαι. Αλλά όταν το παρελθόν γίνει εμμονή τότε σίγουρα θα ξεχάσει να με ζήσει για αυτό που είμαι.

Το παρελθόν οδηγεί στο μέλλον. Αφού περάσει στιγμιαία από το παρόν. Και το στιγμιαία δε διαρκεί ούτε μια στιγμή. Συμφωνούμε όλοι στο ότι είναι καλό να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Να έχουμε γνώμη για αυτά που γίνονται, να μπορούμε να μιλήσουμε, να έχουμε δίκιο.

Ευρέως γνωστό ότι η ιστορία είναι γεμάτη από παρασπονδίες και ατοπήματα που οδήγησαν σε ολέθρια γεγονότα, εγκλήματα. Μαύρες σελίδες υπάρχουν άπειρες. Το παράδοξο είναι ότι όσο εύκολο είναι να παραδεχτούμε ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, τόσο δύσκολο είναι κατανοήσουμε γιατί διαπράττονται εγκλήματα.

Είναι οι λόγοι που οδηγούν σε ένα έγκλημα πολλοί.

Ένα έγκλημα στιγματίζει όλη σου τη ζωή. Σε ακολουθά παντού. Σα φύλακας άγγελος.

Γιατί τάχατες; Δεν είναι και αυτό ένα λάθος; Γιατί να μην μπορούμε να το αφήσουμε πίσω; Όπως αφήνουμε τόσα άλλα…

Αντί αυτού, μας καταδικάζουν σε ισόβια. Μας πνίγει το δίκιο. Και δε μας δίνουν μια άλλη ευκαιρία.

Το "τις και τι πταιει;" Είναι πρώτιστης σημασία και είναι φορές που μέσα στις κρύες αίθουσες των δικαστηρίων που οι φωνές απορροφούνται και τα κύματα εξασθενούν. Γιατί δε φταίει μόνο η μάνα που δεν πήρε στο παιδί της γλειφιτζούρι, αλλά είναι ένας συνδυασμός, ένα μονοπάτι που οδηγεί στο έγκλημα.

Ας αναλογιστούμε όμως ότι δε μεγαλώνουν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Δεν αποκτούν όλοι τα ίδια ιδανικά. Άλλοι έχουν όλα τα εφόδια, άλλοι μεγαλώνουν σε κοινωνίες κλειστές. Άλλοι προοδεύουν, άλλοι φανατίζονται και άλλοι αναλώνονται με ιδέες φασιστικές.

Σε μια παράλληλη ζωή ένας “εγκληματίας” θα μπορούσε να ήταν κάποιος άλλος. Θα είχε μια διαφορετική ζωή. Άρα δε φταίει ο ίδιος ο άνθρωπος, άλλα η ζωή μέσα στην οποία μεγάλωσε. Οι συγκυρίες φταίνε για όλα.

Και ποιοι καθορίζουν τι είναι έγκλημα; Ποιοι βαστάνε τα κλειδιά του νόμου;

Ποιοι είναι τέλοσπαντων οι τύποι με τα μαύρα που σου επιβάλουν την τιμωρία; Είναι άξιοι κριτές; Γιατί πρέπει να κριθώ;

Μου αξίζει άραγε η θανατική ποινή; Γιατί πρέπει να πεθάνω; Είναι η τιμωρία που μου επιβάλουν αυτή που μου αξίζει; Ή με αδικούν;

Το πιο δύσκολο να ορίσεις είναι η αναλογία. Υπάρχει μια γέφυρα μεταξύ του εγκλήματος και της τιμωρίας. Χρειάζεται προσοχή για το πώς θα χτιστεί η γέφυρα. Και σίγουρα δε θα κατασκευαστεί παράλληλα με το χάος που βρίσκεται μεταξύ των δύο. Γιατί το οφθαλμός αντί οφθαλμού έχει δοκιμαστεί και απορριφθεί προ πολλού. Άρα μιλάμε για μια γέφυρα ανηφορική ή κατηφορική.

Άλλωστε γιατί πρέπει να έχουμε μπάστακες πάνω από το κεφάλι μας; Μην κάνεις αυτό! Μην κάνεις το άλλο!

Και ήρθε να καλύψει τις αδυναμίες του Νόμου η Αμαρτία. Αυτή είναι η ελευθερία; Μας περιορίζουν. Ασύστολα. Και όταν αποφασίσουμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε, μας κάνουν να έχουμε ενοχές.

Εγκλήματα έγιναν πολλά. Κάποιοι τιμωρήθηκαν και άλλοι έμειναν ατιμώρητοι. Αξίζει να γυρίζουμε σ’ αυτά;

Ίσως είναι καλύτερα να εστιάζουμε σε τρόπους που θα αποκαταστήσουν τις ζημιές που έγιναν.

Ίσως πρέπει να σταματήσουμε τη διαμαρτυρία και τα κατηγορώ.

Ίσως πρέπει να συγχωρήσουμε τον δολοφόνο και να του απλώσουμε το χέρι.

Ίσως ήρθε ο καιρός να κοιτάξουμε πιο μπροστά.

Γιατί μόνο η σωστή δόση από το παρελθόν οδηγεί στο μέλλον. Η έλλειψη γνώσης προκαλεί τραγελαφικές καταστάσεις. Η υπερκατανάλωση μπλοκάρει το μέλλον.

victorious

2010-07-04T17:56:00.001+03:00

Θυμάστε εκείνο το κορίτσι που το ‘λέγαν Νίκη;

Έχει καιρό να μιλήσω γι’ Αυτήν.

Είναι το πρώτο κορίτσι για το οποίο έχω αισθανθεί κάτι αληθινό. Δεν ξέρω ακριβώς τι και ούτε μπορώ να το προσδιορίσω. Μιας και ακόμα να μάθω οι αγάπες τι σημαίνουν. Ήταν κάτι το αληθινό όμως. Μπορώ να βάλω και το χέρι μου στη φωτιά. Αμοιβαία αισθήματα δε βιώνονται ποτές.

Ήτανε λοιπόν εκείνο το κορίτσι που καθότανε στο πρώτο το θρανίο. Καμία σχέση δεν είχε όμως με σπασικλάκι. Θυμάμαι όμως τις πρώτες μέρες του σχολείου που κρατούσε ένα δευτέρι και έγραφε όλα τα ονόματα των καθηγητών. Εμένα μου έπαιρνε ένα αιώνα να μάθω τα ονόματα των και Αυτή τα σημείωνε! Αυτή είναι και η πρώτη ανάμνηση μου απ’ Αυτήν. Το κορίτσι στο πρώτο θρανίο που σημείωνε τα ονόματα των καθηγητών.

Ο καιρός περνούσε. Κι ερχόμασταν όλο και πιο κοντά. Αναγνωρίζω πως δεν ήταν και το πιο καλό κορίτσι. Συχνά καταντούσε σπαστική και κουραστική.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την κόντρα που είχε με το κορίτσι που καθόταν στο τελευταίο το θρανίο, ακριβώς από πίσω μου. (Πάντα γοητευόμουν με το τρίτο θρανίο αριστερά της έδρας) Μια κόντρα που ξεκίνησε δίχως μιαν αιτία. Ένα ανεξήγητο μίσος. Πως μπορώ να ξεχάσω που Αυτή με κορόιδευε ότι το κορίτσι που καθότανε πίσω μου ήταν τρομερά ερωτευμένο μαζί μου. Σάμπως και ήταν καμιά παρακατιανή. Και όλο αυτό γιατί κάναμε παρέα και κόβαμε κουβέντες τα διαλείμματα.

Η Νίκη είναι αυτό που λέμε αριστερή, κουμουνίστρια σε μυριάδες εισαγωγικά. Εύκολα μπορώ να την φανταστώ σήμερα να ανακατεύεται στις φοιτητικές παρατάξεις και να μιλάει για αριστερές ιδέες. Και η ζωή της θα έρχεται σε αντίθεση μ’ όλα αυτά που λέει, μ’ όλα αυτά που σκέφτεται, μ’ όλα αυτά που θα ‘θελε να γίνονται. Δεν την κατηγορώ. Οι περισσότεροι είναι έτσι. Υπήρξα και ‘γω κάποτε.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε με τι φοβερές συζητήσεις καταπιανόμασταν. Συχνά κατέληγαν σε καβγά. Έλεγε για το Χίτλερ πόσο γουρούνι ήταν που σκότωσε χιλιάδες κόσμο και το άδικο κυνήγι που εξαπέλυσε εναντίων των Εβραίων. Και ‘γω τόλμησα και αντιπαρατάχθηκα. «Ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε –για κείνον πάντα- το σωστό. Δε σκότωνε απλά. Δεν ήταν ένα αχόρταγο ζώο. Σκότωνε γιατί είχε αιτία, γιατί είχε σκοπό. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει έναν άνθρωπο που οι ιδέες και οι ενέργειες του περιστρέφονται γύρω από άξονα που έχτισε ο ίδιος γιατί έτσι θεωρούσε σωστό;» Την τσάντισα αφάνταστα εκείνη τη μέρα.

Έπειτα ποιος μπορεί να ξεχάσει τη δίαιτα με την πατάτα; Όλη μέρα την έβγαζε με μια πατάτα. Αυτό μου πρότεινε και μένα για να χάσω τα περιττά. Εννοείται μαζί με όλα τα άλλα, έτρωγα και μιαν πατάτα. Μετά από καιρό συνειδητοποίησε πως δεν ήταν ακριβώς δίαιτα αλλά πώς να λιμοκτονήσεις ή και ακόμα πώς να γίνεις ανορεκτικός.

Είναι πολλά άλλα ακόμα. Για παράδειγμα η αγαπημένη της ζακέτας ήταν ένα πλεχτό που της έραψε η γιαγιά της. Ήταν ότι πιο ωραίο. Ενάντια σε όλα αυτά τα άψυχα που κουβαλάμε επάνω μας. Αυτό τουλάχιστον σήμαινε κάτι.

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου κάθε φορά που θυμάμαι τη μέρα που προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι η αδερφή της αδερφής της δεν είναι αδερφή της! Φαίνεται πως κάποια πράγματα δε θα τα κατανοήσω ποτέ!

Έκλεινα τα δεκαεπτά και δεν είχα κανέναν… Θα τα περνούσα μόνος μου. Και εμφανίστηκε από το πουθενά. Είχε σχέση τότε αλλά επέμενε να βγούμε. Άργησα πολύ… Έπρεπε να αγαπήσει άλλον για να εκτιμήσω την παρουσία της, για να καταλάβω ότι σημαίνει κάτι για μένα. Περάσαμε ωραία εκείνη τη νύχτα. Απλά και ωραία. Την κοίταζα όλο το βράδυ, ήθελα να της μιλήσω αλλά δίστασα. Στο τέλος καταλήξαμε να με κερνάει Αυτή μπύρες γιατί ήξερε πως σιχαινόμουν να μιλάω με αγνώστους. Όπως έγινε παλαιότερα σε μια μουσική σκηνή. Με καταλάβαινε απόλυτα. Και ήταν η μοναδική.

Ωστόσο, έπρεπε να βρεθώ στο εξωτερικό για να της πως ότι ένιωθα κάτι γι’ Αυτήν, έτσι ώστε να έχω απόσταση ασφαλείας. «Ίσως στο μέλλον. Θα δούμε» Έτσι είπε. Το πήρα στα σοβαρά. Δεν το ανέφερε ποτέ ξανά.

Όλα αυτά ήταν πριν. Έχει περάσει τόσος καιρός. Την είδα ελάχιστες φορές από τότε και μιλάμε σποραδικά. Και μόνο τώρα μπορώ να φωνάξω ότι Την ξεπέρασα. Τώρα καταλαβαίνω. Έπαψα να κρατάω το θυμό μέσα μου και να ελπίζω στα «αν». Βαστάω όλα όσα περάσαμε μαζί και δεν τα αφήνω. Τα θυμάμαι και χαίρομαι. Έτοιμος δηλώνω να πάω παρακάτω, να γνωρίσω άλλον κόσμο…

…Σίγουρος πως μια μέρα θα στραφείς χωρίς δεσμεύσεις και δίχως προσδοκίες για να θυμηθούμε τα παλιά και να ανταποδώσω επιτέλους εκείνες τις μπύρες!!!

Χαρακτήρες

2010-07-03T09:11:00.000+03:00

Μου είναι τρομερά δύσκολο να δημιουργήσω χαρακτήρες. Με βασανίζει πολύ αυτό. Ακολουθώ υποσυνείδητα αλλά και συνειδητά ολόκληρη διαδικασία. Σχηματίζω στο μυαλό πως θέλω να είναι αυτός ο χαρακτήρας. Ζωγραφίζω το πρόσωπο του, πλάθω το σώμα του, φαντάζομαι τις κινήσεις, τις γκριμάτσες του, τον τρόπο που σχηματίζονται οι ρυτίδες στο πρόσωπο του καθώς γελάει.

Μα όταν ξεκινώ να γράφω καταντάει να γίνεται εγώ. Ξεχνώ πως είναι κάποιος άλλος και τον αφήνω να σκέφτεται σαν και μένα. Ίσως είναι που δυσκολεύομαι να κατανοήσω τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άλλοι. Μου είναι, πραγματικά, αδύνατον. Δεν μπορώ να ξέρω πως λειτουργεί το μυαλό του καθενός, γι’ αυτό και συχνά αδυνατώ να δικαιολογήσω πράξεις και ενέργειες των άλλων.

Θέλω να δημιουργήσω για παράδειγμα μια ανόητη γυναίκα. Ας υποθέσουμε ότι είναι ξανθή, ντύνεται στα ροζ και μασάει τσίχλα όλη την ώρα. Έχει 125 ζευγάρια παπούτσια στην ντουλάπα και στα 30 σκέφτεται να κάνει Botox. Ζει με τα λεφτά του άντρα της και είναι αυτό που λέμε νεόπλουτη. Μπορεί να είναι όλα αυτά, αλλά όταν δει ένα πρόσφυγά πολιτικό, η σκέψη της θα ταξιδέψει συνειρμικά στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του και όλο το ταξίδι που έκανε μέχρι να φτάσει στο σημείο που βρίσκεται για να αιτηθεί άσυλο. Ακολούθως θα αρχίσει να ταλανίζεται με ερωτήματα τύπου: «Τι είναι τελικά πατρίδα;» και θα υποστηρίξει σθεναρά την κατάργηση των συνόρων!

Σου λέω δε μου βγαίνει με τίποτα!!!

01

2010-06-26T11:35:00.000+03:00

Διαβάστε το προηγούμενο...00

Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο. Υπάρχει ένα μπέρδεμα στην κλίμακα του χρόνου. Οι σελίδες δε γράφονται με το τέλος της ημέρας. Θα γραφτούν όλες μαζί. Αφορμή είναι το Τέλος. ‘Η αν όχι το Τέλος καθαυτό, ο ερχομός του Τέλους. Γιατί λίγο πριν το Τέλος τα πράγματα είναι ακόμη τα ίδια. Ο ερχομός δε διαρκεί, με καθρέφτη μοιάζει που περνάει μέσα του το φως. Μετά το Τέλος, τίποτα δε μένει. Και όλα αλλάζουν.

Τίποτα δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αλλά σύντομα θα γεμίσουν σελίδες ολόκληρες. Είναι σα να βρίσκομαι στο Τώρα και φαντάζομαι πως θα ήταν αν έγραφα όλα αυτά τα χρόνια ημερολόγιο. Δεν έχω μετανιώσει που δεν το έπραξα ποτέ. Μόνο τώρα αναγνωρίζω μέσα μου την ανάγκη να γράψω όσα έζησα. Ίσως γιατί βρίσκομαι σε σημείο καμπής.

Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Θα πρέπει να ψάξω βαθιά για να ξεθάψω τις αναμνήσεις. Να αλιεύσω εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Θέλω να γράψω τα πάντα. Και πρέπει να υποδυθώ χιλιάδες ρόλους. Τον εαυτό μου μέσα από το χρόνο. Καθώς άλλος ήμουν χτες, άλλος είμαι τώρα και άλλος θα ‘μια αύριο τα ξημερώματα.

Προσοχή. Δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων της ζωής μου όπως τα αντιλαμβάνομαι τώρα, σ’ αυτό το διαμέρισμά στον 13^ο. Είναι οι στιγμές μου όπως τις αντιλαμβανόμουν τότε που τις έζησα. Άσχετα αν τώρα βλέπω τα πράγματα μ’ άλλο μάτι. Θα πρέπει να αντιπαραταχθώ με τον ίδιο μου τον εαυτό. Και να απαρνηθώ τα πιστεύω που φύτρωσαν τόσα χρόνια μέσα μου αλλά και αυτά που θα υιοθετήσω μέχρι αύριο.

Αυτό το ημερολόγιο θα μπορούσε να πάρει χιλιάδες μορφές. Ανάλογα με ποιο ρόλο θα υποδύομαι τη στιγμή που το γράφω. Θα περιοριστώ όμως σε μία και μόνο εκδοχή. Σ’ αυτήν που θα μασκαρεύομαι στον τύπο που έζησε τη στιγμή και όχι σ’ αυτόν τον ηλίθιο που θα κάτσει εκ των υστέρων να κρίνει τις σκέψεις και τις πράξεις του. Σάμπως και είναι μηχανή το μυαλό και κοντρολάρεται με ψευδοκώδικες.

Σ’ αυτό το σημείο, θα χρειαστώ τη βοήθεια Σου. Θέλω να μου διοχετεύεις όλη την ενέργεια σου για να επιτύχω και να ξεπεράσω αυτό τον άθλο. Μην αφήσεις ίχνος ενέργειας πάνω σου. Κατάλαβε με. Κατάλαβε τον πόνο μου. Την ανάγκη μου. Τον καημό μου. Θέλω κάτι να μείνει. Να αφήσω κάτι πίσω μου. Από τις Μούσες ζητώ λίγη έμπνευση, από τη Μοίρα λίγο ακόμη χρόνο και απ’ όλους τους Θεούς που μας ταλάνιζαν κατά καιρούς να κλείσουν για λίγο τα μάτια. Να κάνουν πως δεν με είδαν.

Και από Σε, εκλιπαρώ για συντροφιά. Σ’ αυτό το Ταξίδι που ετοιμάζομαι να κάνω. Μέσα από το Χώρο και το Χρόνο. Ευκαιρία να τεστάρουμε πόσο εύκαμπτος είναι ο χρόνος. Να δούμε αν λυγίζουν τελικά οι ώρες έτσι όπως καμπυλώνουν όλα στην αναζήτηση της αλήθειας.

Ας φυσήξει ούριος άνεμος. Να φουσκώσουν τα πανιά. Θυσία κάνω τον ίδιο μου τον εαυτό στον Ποσειδώνα και τον Θεό των Ανέμων.

Μη μ’ αφήνετε τώρα.

Ήρθε και μένα η ώρα μου να κουβαλήσω το σταυρό μου.

00

2010-06-22T09:59:00.001+03:00

(Αναδημοσίευση)

Δεν έχω γράψει ποτέ ημερολόγιο. Δεν ξέρω καν πως και τι να γράψω σε ένα ημερολόγιο. Άραγε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάθονται στο τέλος της ημέρας να γράψουν γι’ αυτά που πέρασαν, σκέφτηκαν και αισθάνθηκαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο; Δεν νομίζω. Ή αν υπάρχουν θα μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Η ζωή κυλάει τόσο γρήγορα που μια διαδικασία σαν κι αυτή μοιάζει με μικρή πέτρα που αντιστέκεται στη ροή ενός χειμάρρου.

Γιατί όμως να μπαίνει κάποιος σε μια τέτοια διαδικασία; Η απάντηση είναι εύκολη. Η λήθη. Ο ανθρώπινος νους ξεχνά ή καλύτερα κάποια πράγματα αρνείται να τα θυμηθεί. Και είναι μια προσπάθεια να καταγράψουμε τις στιγμές, μπας και μείνει κάτι.

Και τι πιο ωραίο να καθίσεις στον καναπέ μια μέρα του Φεβράρη, όταν έξω θα βρέχει και θα κάνει κρύο, και να διαβάσεις όλα αυτά που έγραφες τόσο καιρό. Θα δεις πως αλλάζουν τα γράμματα σου. Άλλοτε θα είναι άτσαλα, ίσως γιατί βιαζόσουν και άλλοτε θα είναι καλοσχηματισμένα σαν να τυπώθηκαν από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Θα γελάς με τον τρόπο που σκεφτόσουν τότε, με τον τρόπο που σκεφτόσουν χθες. Τίποτε δε θα συγκρίνεται με τον τρόπο που σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή ή με το πώς θα σκέφτεσαι αύριο τέτοια ώρα. Γίνεσαι όλο και πιο σοφός. Εικόνες θα ξεπηδούν από το παρελθόν σου, άλλες κινούμενες και άλλες στατικές. Θα θυμηθείς το γέλιο, το δάκρυ, τις προσδοκίες, τα όνειρα… Χμ, θα μοιάζει με αστείο έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ο τρόπος όπως μπήκαν τα τούβλα έτσι που χτίστηκες εσύ. Σίγουρα δεν το φανταζόσουνα ποτέ, μπορεί κάτι παρεμφερές αλλά όχι ακριβώς αυτό που έγινες. Εσύ είσαι ο αρχιτέκτονας, αλλά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Τίποτα δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο. Οι χτίστες αρνούνται τις διαταγές ή είναι ανήμποροι να διαβάσουν γραμμές και σύμβολα. Αλλά η ζωή τα φέρνει όλα με τέτοιο τρόπο που αν τα δεις με τη δική μου οπτική γωνία φαίνονται όλα τόσο αστεία.

Είναι ωραίο να αναπολείς το παρελθόν. Και αναζωογονητικό.

Έπειτα, είναι ένας τρόπος ανασυγκρότησης της σκέψης. Ιδέες, συναισθήματα, στιγμές είναι κομμάτια παζλ ανακατεμένα στον εγκέφαλο. Και να γράφεις είναι ένας τρόπος να μπουν τα κομμάτια στη σωστή θέση. Μια προσπάθεια έστω.

Το περίεργο είναι ότι μπορεί να γράφεις για μια ζωή και ποτέ να μη γυρίσεις πίσω να διαβάζεις όσες έγραψες. Ίσως γιατί φοβάσαι τα πισωγυρίσματα. Έχει άραγε σημασία το παρελθόν; Προσωπικά, σπάνια γυρίζω πίσω σ’ αυτά που έχω γράψει. Γιατί ξέρω θα τα μισήσω. Είτε θα τα σκίσω είτε θα τα ξαναγράψω. Και υπάρχει κίνδυνος να χαθεί το αυθεντικό. Ότι γράφεται πρέπει να παραμένει έτσι όπως γράφτηκε τότε. Αλλιώς θα υπάρχει χάσμα μεταξύ του χρόνου και του τρόπου σκέψης.

Και τα γράφω όλα αυτά σε σένα… Θέλω να γίνεις το ημερολόγιο μου. Γιατί μόνο εσύ με καταλαβαίνεις. Μιας και εσύ με δημιούργησες. Πάντα ήθελα να λειτουργώ αυτόνομα. Δύσκολο όταν ζεις στο μυαλό κάποιου. Και εσύ μου έδωσες όλη την ελευθερία. Μέχρι που έγινα ύλη. Απέκτησα οστά. Έγινα πιο πραγματικός και από σένα. Έζησα περισσότερα και έφτιαξα και ‘γω μια ιστορία. Κάτι που εσύ διστάζεις να κάνεις. Όλο στις σκέψεις μένεις και στα λόγια. Ίσως η δική μου ιστορία να γίνει αφορμή να φτιάξεις και ‘συ τη δική σου.

Τώρα, άσε με να σου τη διηγηθώ….

τα ΠΑΝΩ κάτω

2010-06-19T09:55:00.000+03:00

Λέω να επιστρέψω.
Καιρός να γράψω κάτι.
Τώρα που βάρεσαν οι ζέστες.
Τρέχει η ζωή και δεν την προλαβαίνω.
Έτσι όπως ήρθανε τα πάνω κάτω.
Ουφ.
Είμαι εδώ.

Y.Γ. Μπορείτε να κάνετε add τον black pitt στο twitter και το facebook από τα εικονίδια αριστερά! Ας γνωριστούμε!!!

Το αληθινό

2010-05-29T11:03:00.000+03:00

Το κομμάτι που παραθέτω πιο κάτω δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Βρίσκεται στην πρώτη του μορφή και θεωρώ ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα. Εντούτοις, το δημοσιεύω γιατί την περίοδο αυτή στο μυαλό μου εγίρονται θέματα αυθεντικότητας. Εξηγώ. Το αυθεντικό είναι αυτό που γράφεται πρώτο καθώς η πρώτη σκέψη του ανθρώπου είναι και η πιο σωστή ή είναι αυτό που έχει ολοκληρωθεί, αφού έχει περάσει από χίλιες μορφές οι οποίες έχουν αναιρεθεί;

Το αληθινό...
Προσπαθώ
Ό,τι έρχεται και ό,τι φεύγει
Πραγματικά
Πεταλούδες που ρημάζουν
Απείραχτοι εξολοθρευτές
Τους γνέφω αντίο
Μου λένε καλημέρα

Δεν αντέχεται το φως της μέρας
Δεν αντέχεται στο φως της μέρας

Άπιαστες είναι, άπιαστες
Λίγο χαμηλώνουν, μετά ψηλά
Και ύστερα σου λένε χαμογέλα
Συγκριτικά
Τις βλέπω, τις ακούω
Ύαινες σε σπερμένα περιβόλια
Οι Άλλοι; Οι Άλλοι!
Ούτε και που ξέρουν
Μακάριοι οι φταίχτες
Μίζεροι οι γνώστες

Δεν αντέχεται το σκοτάδι της νύχτας
Δεν αντέχεται στο σκοτάδι της νύχτας

Παίζουν κρυφτό
Καταραμένοι γνώστες
Ρίξτε νερό στα λουλούδια
να μυρίσει αλήθεια

Τι σημασία έχουν πλέον οι ώρες;
Τώρα που φτάσαμε ως εδώ
Δώσε μία να πάρεις δυο

Ακόμα ψάχνω

Το κυνήγι της αρκούδας

2010-05-08T18:45:00.000+03:00

Αναθεματισμένο κυνήγι της ευτυχίας. Πως μπορώ να κυνηγήσω όταν δεν ξέρω καν πως μοιάζει το θήραμα; Διαβάζω τις οδηγίες. Αερολογίες. Γενικά μιλούν. Για να γίνει κάτι συγκεκριμένο και μετά, να έρθουν να σου πουν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Ξεχασμένες προφητείες.

Χθες, κυνηγούσα λιοντάρια. Σκότωσα ένα. Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό που έψαχνα. Κρίμα. Ήταν ήδη νεκρό. Πόσοι πρέπει να πεθάνουν ακόμα για να βρω αυτό που ψάχνω;

Σήμερα, κυνηγώ πολικές αρκούδες. Θα μου πάρει αρκετό καιρό μέχρι να εγκλωβίσω μία. Είμαι σίγουρος πως η ευτυχία μοιάζει με μια παχιά, λευκή, πολική αρκούδα. Μόλις την καβαλήσω θα αλλάξει η καταραμένη χιλιάδες μορφές. Μέχρι να γίνει κάτι μικρό για να χωράει από τις αλυσίδες ή κάτι μεγαλύτερο για να σπάσουν. Θα γίνει ποντίκι, θα γίνει ελέφαντας, αετός και μυρμήγκι. Και μετά θα πρέπει να κυνηγήσω το ποντίκι, τον ελέφαντα, τον αετό, το μυρμήγκι...

Τίποτα δεν είναι σταθερό...

Άρα, θα επιστρέφω πάντα στο σπίτι παπαγάλος. Ή που θα πετάξω την καραμπίνα. Να κάτσω κάτω από ένα δέντρο. Να ακούω τα πουλιά που κελαηδάνε. Να μου κτυπά ο ήλιος, να με λούζει η βροχή. Να μου αρκεί που ο κόσμος είναι όμορφος. Μετά θα πρέπει να μάθω να μη σκέφτομαι πολύ. Καλύτερα καθόλου. Θα περιμένω το μήλο να πέσει στο κεφάλι μου και να μου τ' ανοίξει στα δύο.

Ή που θα πάρω το όπλο και θ' αρχίσω να παίζω στα τυφλά. Να πέσουν τα μήλα από τη μηλιά. Να πέσω και 'γω.

Θα ‘χω και στόχο τελευταίο. Γυρίζω το όπλο. Δύσκολο να κοιτάς την κάννη μες τα μάτια. Θλιβερό λένε οι πολλοί. Απαραίτητο λέω εγώ. Αρχίζω να μετρώ αντίστροφα. Ελπίζω πως ο κόσμος για λίγο θα σταματήσει.

«Άκουσε με!»

Ο χρόνος συνεχίζει. Αναπνέω πιο βαριά. Δεν υπάρχει επιστροφή. Ποιος θα επέλεγε το δρόμο της κολάσεως;

Ευθεία είναι, ευθεία. Συνεχίζω. Μέχρι να φτάσω στο μηδέν. Βέβαιος πως θα αναβάλω.

Ξεκίνησα να γράφω το κομμάτι αυτό αρκετές μέρες πριν, και συγκεκριμένα στις 5 Απριλίου, 16 χρόνια μετα από το θάνατο του kurt cobain. Όπως και άλλοι τόσοι έφηβοι, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, τραγούδισα, ονειρεύτηκα και προβληματίστηκα μαζί του. Και συνεχίζω ακόμη να ανακαλύπτω καινούργια πράματα μέρα με τη μέρα. Οπότε, αφιερώνω αυτό το "κυνήγι της αρκούδας" στο kurt cobain που τόσο πολύ προσπάθησε να νιώσει....

Αποσπάσματα από το στερνό του γράμμα:

"I haven't felt the excitement of listening to as well as creating music along with reading and writing for too many years now"

"I need to be slightly numb in order to regain the enthusiasms"

"I think I simply love people too much, so much that it makes me feel too fucking sad."

"Why don't you just enjoy it? I don't know!"

"I don't have the passion anymore, and so remember, it's better to burn out than to fade away."

"For her life, which will be so much happier without me. I LOVE YOU, I LOVE YOU!"

Μεγάλος Θυμός

2010-05-06T00:55:00.000+03:00

Έχω μέσα μου τόσο θυμό. Και μένω στάσιμος. Δεν ξέρω πως να τον αποβάλω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω κολλήσει εδώ. Δεν προχωράει το πράγμα. Περνάει ο καιρός και είμαι ο ίδιος. Τίποτα δεν αλλάζει γύρω μου.

Είναι μια φωνή μέσα μου που λέει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Τη μάσκα του δολοφόνου να φορέσω και με μαχαίρι φονικό να σκοτώσω αυτούς. Αυτούς που μου προκαλούν το θυμό. Είτε γιατί μου πήραν την μπάλα απ' τα χέρια είτε γιατί με έδιωξαν μακριά τους. Ήθελα τόσο να μείνω.

Είναι ο μόνος τρόπος. Μόνο έτσι θα κατορθώσω να γελάσω ξανά. Ένα χαμόγελο χαιρέκακο, βουτηγμένο στην αφθονία, την πονηριά. Μα πάνω απ' όλα, ένα χαμόγελο. Χαμόγελο και ευτυχία. Να καθαρίσει ο νους μου απ' τα πολλά. Να φύγει ο θυμός.

Είτε που θα πω δε με νοιάζει. Να ρίξω τόπο στην οργή. Και πραγματικά να μη με νοιάζει. Τι και αν με γέλασαν οι άλλοι; Τι και αν έπαιξαν μαζί μου; Τι και αν είμαι ο χαμένος;

Αδικία το ξέρω. Πρέπει να την αποβάλω. Όχι όμως και να τους συγχωρέσω. Απλά να πω πως δε με νοιάζει. Ας προχωρήσουν νομιζόμενοι πως κέρδισαν, γελασμένοι. Ας προχωρήσω αδικημένος μα αδιάφορος. Δε θα το σκεφτώ ξανά. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Ούτως η άλλως δεν υπήρξα ποτέ γι' αυτούς. Με έστησαν στον τοίχο, με πέταξαν στα σκυλιά. Ούτε που με θυμούνται. Προχώρησαν. Στην αρχή περήφανοι για τη νίκη. Στη συνέχεια απλά προχώρησαν.

Τους βλέπω. Πόσο πολλοί άλλαξαν. Εχθροί έγιναν φίλοι και φίλοι έγιναν εχθροί. Μόνο ‘γω δεν άλλαξα.

Είναι που δίνω τόση σημασία σε ασήμαντα θέματα…

2.5862069

2010-04-08T18:31:00.001+03:00

Αυτό είναι το επίπεδο της ευτυχίας μου. Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει το ερωτηματολόγιο. Ακόμα και διακόσια να βγαζε όμως, το γεγονός ότι περιμένεις από μια ηλίθια έρευνα να σου πει αν είσαι ευτυχισμένος ή όχι σημαίνει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Τίποτα δε δουλεύει σωστά.
Όπου σωστά, βάλε "όπως θα 'θελα* να δουλεύει"
(Στο "θέλα" προσέξτε τον αστερίσκο)
*Θέληση. Ελέγχεται από το μυαλό. Το χαρακτήρα. Το υποσυνείδητο.
Χαρακτήρας=Ένα μέρος οφέιλεται στην κληρονομικότητα. Γεννιόμαστε κάπως και όχι ουδέτερα όντα. Κληρονομική προδιάθεση. Καταραμμένες χημικές αντιδράσεις. Αρά οφείλω κάτι στον πατέρα, τη μητέρα, τον παππού,τη γιαγιά, τον πρόπαππου... Κυρίως όμως, ο χαρακτήρας διαμορφώνεται από το περιβάλλον που μεγαλώνουμε. Αρά και πάλι η οικογένεια στη μέση.
Περιβάλλον που μεγαλώνουμε = {οικογένεια, κράτος, κοινωνία, πολιτική, ιστορία, παραδόσεις σχολείο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, βιβλία, παιχνίδια, φαγητό..........}
Πίσω στο υποσυνείδητο. Καταγράφει τα πάντα. Μεγάλος αδερφός. Εικόνες, ήχοι, γράμματα, πληροφορίες, δεδομένα.

Ουφ. Άρα. Είμαστε ένα περίεργο κτίσμα.
Χαρακτήρας = Κτίσμα
Στην αρχή μπαίνουν οι βάσεις. Κάποια σιδερικά προυπήρχαν. Χρονοβόρο. Γίνεται ολοένα και πιο γρήγορο. Ισόγειο, 1ος όροφος, 2ος, 3ος.... Μέχρι την ενηλικίωση έχουμε ξεπεράσει τους 100 ορόφους.

Κάθε όροφος χτίζεται με τούβλα από το περιβάλλον που μεγαλώνουμε.
Χαρακτήρας=Κτίσμα=Βάση+Όροφοι
Βάση=Σιδερικά
Όροφοι=Τούβλα

=>Χαρακτήρας=Σιδερικά+Τούβλα
Σιδερικά=Κληρονομική προδιάθεση
Τούβλα=Στοιχεία από το περιβάλλον που μεγαλώνουμε

=>Χαρακτήρας=Κληρονική Προδιάθεση+Στοιχεία από το περιβάλλον που μεγαλώνει

Κληρονομικότητα>>>7 γενεές>>>Άλλοι
Το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε δημιουργείται από άλλους. Τηλεόραση. Ραδιόφωνο. Βιβλία. Παιχνίδια. Σχολείο. Καταραμένη προπαγάνδα.
Περιβάλλον>>>Άλλοι

=>Χαρακτήρας=Άλλοι + Άλλοι

Πρρρρ. Άρα ο χαρακτήρας του καθενός δημιουργείται και διαμορφώνεται από τους Άλλους, από τους υπόλοιπους. Φανταστείτε τους ανθρώπους σαν μια ενέργεια που συντηρείται από παράλληλες, διαδοχικές αντιδράσεις. Δεν υπάρχει ατομικό στοιχείο. Είναι μόνο μια τεράστια μάζα. Ασταθή. Αλλάζει συνεχώς μορφή. Έτσι είναι η ανθρωπότητα. Φαίνεται πως λειτουργεί τυχαία. Αλλά δεν είναι έτσι.

Πίσω στην αρχή.
Μπορεί να μοιάζω μοναδικός. Είμαι κομμάτι της μάζας όμως. Ο χαρακτήρας μου διαμορφώνεται από άλλους. Δεν υπάρχει Εγώ.

Δεν υπάρχει "Τίποτα δε δουλεύει όπως θα 'θελα να δουλεύει"
Καταργείται το α' πρόσωπο.
Υπάρχει "Τίποτα δε δουλεύει όπως θα 'θελαν να δουλεύει"

Χάνομαι. Δεν υπάρχω.

Τίποτα δε δουλεύει όπως η μάζα θα 'θελε να δουλεύει.
Κάποιοι βάφτισαν τη μάζα με Θεό.
Τίποτα δε δουλεύει όπως ο Θεός θα 'θελε να δουελεύει.
Τελικά, δεν είναι Παντοδύναμος.

Κατάληξη; Δεν υπάρχουμε. Είμαστε μαριονέτες. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι υπάρχουμε. Καταραμένη μάζα.

Σίκουελ

2010-04-03T16:09:00.000+03:00

Απορώ πως γράφουν ολόκληρα βιβλία...
Μια αράδα προσπαθώ να σχηματίσω και πρέπει να περάσω από βόρειους πόλους, πυρκαγιές, να σπάσω στερεότυπα, κώδικες, ηθικές, να εισβάλω στην παράδεισο... Και τέλος να δραπετεύσω από τον Κάτω Κόσμο. Την Κόλαση του Δάντη.
Και όλα αυτά για να μου έρθει μια ιδέα. Για να γίνει μελάνι στο χαρτί πρέπει να παλέψω με λερναίες ύδρες, κέρβερους, κύκλωπες, να ξεγελάσω πολιτικούς, δικηγόρους και λογιστές. Και τέλος να σώσω ιδανικούς αυτόχειρες.

Όλα αυτά για μια αράδα.
Ενώ αυτοί γράφουν δεκάδες βιβλία, γράφουν συνέχειες. Γράφουν.
Απορώ!

Ατέρμονος βρόγχος

2010-04-01T16:06:00.001+03:00

$%^$*%^$%$What am I doing here?

What am I doing here?^%$%$%*#

$%^$What am I doing here?...>"¨¨<

What !!!!am I doing here?

What am I doing here?>?97656>?>&^#

What a$m I do$%%^#$%@#@ing here?

*What am I doing here?))()*$$

What &am I doing here?********

$%$%#$What am I doing here?

......

.....

....

...

Αγαπητέ μου αναγνώστη,

Σε 'σένα γράφω πάλι. Για τα ερωτήματα που με ταλανίζουν. Για τα ερωτήματα που πρέπει να ταλανίζουν και 'σένα.

Τι στα κομμάτια κάνω εδώ; Ποιος είναι ο στόχος μου; Εμένα και της ζωής γενικότερα.

Τίποτα δεν έχει σημασία. Ότι χτίζω τη μέρα, καταστρέφεται τη νύχτα. Είναι ανούσιο.

Αρνούμαι να ζήσω ευτυχισμένος σε μια παγίδα του εγκεφάλου. Βαρέθηκα να προσποιούμαι ότι όλα κυλάνε ωραία.

Θέλω απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν απαντήσεις.

Κουράστηκα.

Λέω να φτιάξω κάτι. Μπας και αισθανθώ τη χαρά του δημιουργού. Και το αφήνω στη μέση.

Προσπαθώ να κάνω νέες φιλίες. Μένω στις παλιές.

Ακόμη και να γράψω βαριέμαι!

Γι' αυτό καλύτερα να σταματήσω εδώ. Πριν καταλήξω με ένα όπλο στο κεφάλι.

Δεν περιμένω απάντηση. Άλλωστε ούτε που με διαβάζεις;

...

....

.....

......

........

$%^*&(%$^*(What am I doing here?5-6=13%^%(

What am I doing here?

W^$%@%^$%*(hat am I ?>?>¨¨{Πdoing here?

What am I doing here?$%^$%^%$

What am I doing here?

Wha%^%#$@#$t am I doing here?΅ΕΙΟΠΣΔΦΓΗΞΚΖΧΨΩΒΝΜ

What am I doing here?

^%^%$*)$&What am::::::: I doing here?

%$%^What am I doing here?$#$@#@!@!@@#$%^&*(

Δεν είμαι αυτός που θέλω

2010-03-28T01:23:00.000+02:00

Διάσημος δεν είμαι. Στην παρούσα φάση.
Δεν απαιτώ από τον κόσμο να ζητωκραυγάζει το όνομα μου, ούτε να ζητάει αυτόγραφα. Στην παρούσα φάση.
Ποτέ δεν ήμουν κοινωνικός. Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος της παρέας.
Δεν στριφογυρίζουν όλοι γύρω μου. Στη γωνιά κάθομαι.
Αλλά είναι εκνευριστικό να μην γνωρίζουν την ύπαρξη σου. Σαν να μην υπάρχεις.

Ξέρετε πόσες φορές έχω υπάρξει ο γιος του πατέρα μου ή ο αδερφός του αδερφού μου;

Μπάλες

2010-03-26T13:45:00.000+02:00

Ας μιλήσουμε υποθετικά.
Έχω στο νου μου συγκεκριμένο περιστατικό αλλά προτιμώ να μιλήσω γενικά.

Κρατάω στα χέρια μου μια μπάλα. Και είναι αρκετά καλή. Ξέρω όμως ότι είναι η μπάλα που θέλουν να κρατώ οι άλλοι. Άρα είμαι χαρούμενος που έχω μια καλή μπάλα. Χαρούμενοι είναι όμως και οι υπόλοιποι γιατί κρατάω την μπάλα που σκάρτεψαν.
Ακριβώς εδώ γεννάται το δίλημμα. Συνεχίζω να κρατάω την ίδια, καλή μπάλα και σταματώ να νοιάζομαι για το αν έγινε τελικά το δικό τους ή διεκδικώ μια μπάλα άγνωστης ταυτότητας μόνο και μόνο για να μην περάσει το δικό τους;
Δοκιμάζοντας μια καινούρια μπάλα σίγουρα ρισκάρω πολλά. Αλλά θα είναι κάτι που διάλεξα εγώ. Έπειτα δε θα νιώθω ότι υπέκυψα στις ορέξεις των άλλων. Είμαι αρκετά περήφανος, όμως, ώστε και χειρότερη μπάλα να πάρω να προσποιηθώ, μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι υποχώρησα;
Αν όμως αποφασίσω να κρατήσω την μπάλα που ήδη έχω, θα νιώθω αδικημένος. Είναι δική μου επιλογή ή των άλλων; Δε μ' αρέσει να μου λεν οι άλλοι τι να κάνω. Και είναι πολύ δύσκολο για μένα να δώσω τόπο στην οργή.

Εξάλλου πάντα θα με τρώει το αίσθημα απώλειας της μπάλας που θα μπορούσα να είχα. Άσχετο αν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη.

oh, girl...

2010-03-24T20:42:00.001+02:00

Θέλω να γνωρίσω ένα κορίτσι σε μια βιβλιοθήκη. Να 'ναι χωμένο μέσα στα βιβλία και να ψάχνεται. Την φαντάζομαι είτε στον τομέα της ψυχολογίας είτε σ' αυτόν της ιστορίας. Ή ακόμα και στην ποίηση. Να αρπάζει τα βιβλία με αισιόδοξο τίτλο και να τα μετροφυλλά. Και 'γω να την κοιτάζω από την άλλη μεριά του επίπλου μέσα από τις χαραμάδες που αφήνουν τα βιβλία καθώς είναι ακουμπισμένα το ένα στο άλλο. Θα κάνω τάχατες τον αδιάφορο μέχρι να βρεθώ εντελώς τυχαία στη δική της μεριά. Θα πλησιάσω ακόμα πιο πολύ προσποιούμενος πως ενδιαφέρομαι για τα ίδια βιβλία. Και θα αρχίσουμε να μιλάμε. Ολόκληρη συζήτηση. Από τον Μαρξ στον Νίτσε και από τον Φρόυντ στον Χίτλερ. Ένα γρήγορο ταξίδι μέσα από το χρόνο με αναφορές σε πρόσωπα, γεγονότα, πολιτεύματα, φήμες και θεωρίες συνωμοσίας. Είμαι σίγουρος πως θα 'χει μια περίεργη θεώρηση για τον κόσμο. Θα τολμήσω να πω πώς θα πιστεύει στους ανθρώπους. Και 'γω θα τη μαλώσω. "Δεν αξίζουν" θα της πω. Μα θα επιμένει.
Τότε θα της προτείνω να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα της διαλέξω ένα βιβλίο και θα κάνει το ίδιο για μένα. Μετά θα δώσουμε ραντεβού για καφέ. Στο μεταξύ, θα διαβάσω το βιβλίο που αυτή διάλεξε για μένα. Στο μεταξύ, θα διαβάσει το βιβλίο που διάλεξα για κείνην. Όταν συναντηθούμε θα 'χουμε πολλά να πούμε. Για τα βιβλία, τον κόσμο, για τη θεωρία, την πράξη, για τους ανθρώπους, για μας... Πιθανότατα θα παραγγείλουμε φραπέδες. Και θα 'χει ένα περίεργο τρόπο να πίνει το φραπέ. Θα παίζει με το καλαμάκι και τα παγάκια και θα 'χει ένα γλυκό χαμόγελο. Θα φοράει κερλάντα στα μαλλιά και μέσα από τα μάτια της θα βλέπω ζωντάνια και ειλικρίνεια. Θα ΄χει μυαλό ξουράφι και θα προσπαθήσει να με κάνει να δω τον κόσμο με άλλα μάτια, να χωρέσει στο μυαλό μου όλα αυτά που αρνούμαι να σκεφτώ.
Θα 'ναι έμπνευση για μένα. Θα μπορούσε να γίνει η Μούσα μου. Και το πράγμα θα προχωρήσει από μόνο του. Μέχρι να γράψουμε το δικό μας βιβλίο. Να ξεχαστεί και αυτό σε μια σκονισμένη βιβλιοθήκη. Άθελα του να γίνει η αφορμή να ερωτευτούν άλλοι δυο νέοι. Με τη σειρά τους να γράψουν και αυτοί το δικό τους βιβλίο. Και πάει λέγοντας...

Happiness Starts Here

2010-03-22T20:34:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν περίεργα πράματα. Συνεχώς συναντώ καταστάσεις που με σκοτώνουν. Παύω να λειτουργώ και μένω θεατής σε ένα θέατρο του παραλόγου. Όλες αυτές οι στιγμές φωνάζουν δυνατά τη μιζέρια μας. Κάποτε την υποδήλωναν, τώρα οι Γραφές το λένε ξεκάθαρα. Είμαστε μίζεροι. Είναι κάτι που ανήκει στη φύση μας.
Ήμουνα προχθές στα McDonalds και καθώς έτρωγα, πρόσεξα το χαρτί που βάζουνε στο δίσκο επάνω και ξέσπασα στα γέλια. Έγραφε με μεγάλα χρωματιστά γράμματα: HAPPINESS STARTS HERE!
Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να γράψει μια τόσο τεράστια μαλακία πάνω σε μια διαφήμιση φαστφουντάδικου; Κι όμως κάποιος το έκανε. Και είναι ότι πιο μίζερο και πιο θλιβερό πράγμα που έχω δει.

***

Συμπλήρωνε τα στοιχεία στην επιταγή. Κάπου σκάλωσε… Κτύπησε ελαφρά το χέρι με το οποίο κρατούσε το στυλό δυο φορές στο τραπέζι. Μετά άφησε το στυλό να κυλήσει στα δυο του δάκτυλα. Το κρατούσε απ’ τη μύτη και το κουνούσε πέρα-δώθε. Σήκωσε το κεφάλι του. Άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί αόριστα στο χώρο. Προσπαθούσε να θυμηθεί. Συνέχιζε να κουνάει το στυλό πέρα-δώθε. Σταμάτησε. Γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε στα μάτια τη γυναίκα που στεκόταν απέναντι του. Παράλληλα ύψωσε το χέρι του και προέταξε το στυλό, με τέτοιο τρόπο ώστε να τη σημαδεύει μ’ αυτό. Έμοιαζε με βελάκι έτοιμο να εκτοξευτεί στο στόχο. Και πριν το ρίξει, απλά ρώτησε:
«Μήπως, ξέρεις τι ημερομηνία έχουμε σήμερα;»
«Δεκαοκτώ» απάντησε αυτή αμέσως και κοφτά.
Αν είναι ποτέ δυνατόν. Γνώριζε την ημερομηνία!!! Χωρίς να το σκεφτεί δευτερόλεπτο. Σαν να γνώριζε την ερώτηση από πριν. Μόνο που δεν ήταν στημένο. Δεν έχει να κάνει με τη δίψα του ανθρώπου για χρήματα. Εξάλλου δε θα έπαιρνε η ίδια τα χρήματα της επιταγής, απλά θα την έδινε πιο πάνω. Και το γεγονός ότι ήξερε την ημερομηνία με σκότωσε. Ούτε καν αμφιταλαντεύτηκε. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Και μόνο η ιδέα ότι αυτή η γυναίκα έχτιζε τη ζωή της γύρω από ηλίθιες ημερομηνίες, ωράρια και ατζέντες ήταν ικανή για να με αποτελειώσει.

***

Στεκόμασταν έξω από το club. Περιμέναμε στην ουρά. Πιο μπροστά βρισκόταν μια άλλη παρέα. Τέσσερα-πέντε αγόρια. Αγόρια γιατί ήταν ανήλικα. Είχαν φορέσει τα πουκάμισα τους. Θα έπιναν δυο ποτήρια σκωτσέζικο, θα κινούνταν ελαφρά με το ρυθμό της μουσικής(?) και θα σκάναραν το χώρο, μπας και δουν κανένα μπούτι.
-«Και αν φάμε πόρτα;»
-«Έλα ρε, μην κακομελετάς.»
Σάστισα. Έμεινα και τους κοίταζα. Ρε, μαλάκες! Είσαστε 17, ρε γαμώτο! Θα κάτσετε να παρακαλείτε ένα πορτιέρη για να σας βάλει στο γαμημένο το club; Άσε που σε υποχρεώνουν να φορέσεις πουκάμισο και τακούνια. Αηδίες. Ποιοι είσαστε εσείς που θα μου πείτε τι θα φορέσω; Αν θέλετε να μιλήσω με τα λόγια σας: στο κάτω κάτω εγώ δεν πληρώνω; Εμείς φταίμε που πηγαίνουμε.

***

Όλοι είδαμε το πορνό. Με την πρώτη ευκαιρία το διαδίκτυο. Σιγά μην τους δώσω τα είκοσι. Όπως και με άλλες ταινίες-πορνό, το έβαλα στο fast forward. Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Ίσως γιατί βαριέμαι. Σε ένα σημείο το έβαλα να παίζει κανονικά. Η Τζούλια στα τέσσερα, πνιγμένη στην κόκα, να παρακαλάει τον άλλο να συνεχίσει ακόμη πιο δυνατά. Δεν άντεξα άλλο. Πάτησα το χι στην πάνω δεξιά γωνιά.
What the fuck? Είναι ένα νεαρό κορίτσι που θα μπορούσε να έχει τα πάντα. Κατάφερε να πέσει τόσο χαμηλά. Είναι αξιοθρήνητη. Αυτή πεσμένη στα τέσσερα να παρακαλάει. Αυτό είναι το σεξ; Η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Αν υπάρχει δηλαδή τέτοιο πράγμα όπως η αξιοπρέπεια. Δεν έχει να κάνει με το τι θα πει ο κόσμος. Αλλά ένα κορίτσι εγκλωβισμένο σ’ αυτή την εικόνα είναι το λιγότερο λυπηρό.

***

Οι βαλίτσες ήταν έτοιμες. Σε λίγες ώρες πετούσε για Πορτογαλία. Το μόνο ζήτημα που έμενε να τακτοποιήσει ήταν το πόσα λεφτά θα έπαιρνε μαζί της. Εδώ και μέρες παρακαλούσε τον μπαμπά να της δώσει κατιτίς παραπάνω. Τα αδέρφια της την μάλωσα για την αχαριστία της και αυτή έβαλε τα κλάματα. Μου ήρθε να της κόψω το κεφάλι.
Κάποια πράγματα δε θα τα καταλάβω ποτέ… Για παράδειγμα πως σκέφτονται οι γυναίκες. Θα πάνε ταξίδι στην Πορτογαλία και το μόνο που σκέφτονται είναι τι ρούχα θα αγοράσουν. Είμαστε και γαμώ τα καταναλωτικά γουρούνια. Αγοράζουμε ένα μαραφέτι και νομίζουμε πως έτσι ξεγελούμε τη φύση μας και ξεκλέβουμε λίγη χαρά. Αυτή η καταναλωτική μανία πραγματικά με σκοτώνει. Ένα κινητό, ένας υπολογιστής, ένα αυτοκίνητο και ένα σπίτι έχουν καταντήσει το αμερικάνικο όνειρο κάθε έφηβου. Είναι τόσο λυπηρό.

***

Γύρισε από τη διανυκτέρευση του. Κρατούσε τα ρούχα του από τη μια και μια σακούλα με τρόφιμα από την άλλη. Συνηθίζουμε στο φυλάκιο να φέρνουμε λίγα τρόφιμα κάθε φορά που επιστρέφουμε από διανυκτέρευση. Καθώς τακτοποιούσε τα τρόφιμα, πρόσεξα κάτι τυλιγμένο σε ασημόχαρτο.
-«Χασισόπιτα;» τον αστείεψα.
Αργότερα την ίδια μέρα, ξαναέπεσε μπροστά μου η ίδια ασημένια μαλακία. Κοίταξα γύρω μου και δεν υπήρχε κανείς. Έπρεπε να μάθω τι υπήρχε μέσα. Η περιέργεια με σκότωνε. Αυτό που υπήρχε μέσα όμως με σκότωσε ακόμη παραπάνω, ακαριαία θα έλεγα. Ήταν πέντε κουλουράκια, πέντε γαμημένα κουλουράκια.
Προσπαθώ να φανταστώ τη σκηνή. Μια μάνα να τυλίγει κουλουράκια για τον 20χρονο γιο της. Fuck. Αυτή η εικόνα με σκοτώνει. Δεν έχω λόγια.

***

Και απ’ όλους τους πιο πάνω, πιο μίζερος δεν είμαι παρά εγώ. Με αφορμή μια διαφήμιση βρέθηκα να γράφω ολόκληρη ανάρτηση για την μιζέρια που μας κατακλύζει. Και γράφω όλες αυτές τις αηδίες για τη ζωή μου σε ένα ανόητο ιστολόγιο. Σάμπως και θα πάρω μιαν απάντηση. Σάμπως και θα διαβάσει κανένας. Ποιος νοιάζεται για τη ζωή των άλλων;

LOST-Episode 2-Η πτώση

2010-03-06T18:21:00.001+02:00

Το Plus ξεκίνησε πυρετωδώς τις προετοιμασίες. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έγιναν όλες οι διευθετήσεις και το παιχνίδι ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Οι συμμετέχοντες αποχαιρέτησαν φίλους και συγγενείς και προετοιμάστηκαν ψυχολογικά για τις δύσκολες μέρες που θα ακολουθούσαν.

Ο ίδιος ο Δημήτρης προπονήθηκε με την Ομόνοια, ενώ ο Μαρίνος Νομικός περιορίστηκε σε επιστολή διαμαρτυρίας στο συντάκτη του περιοδικού που εργαζόταν για το λόγο ότι τον έστελλε στο στόμα του λύκου για να γράψει ένα καταραμένο άρθρο. Σκορδέλη και Αλ Καπόνε βγήκαν από τη φυλακή αφού το σωφρονιστικό ίδρυμα έβαλε λουκέτο μετά την πτώση της δημοκρατίας. Η Σκορδέλη συνεχίζε να είναι ανεπιθύμητη στο Σίγμα…

Στο αεροδρόμιο η Σβετλάνα αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με το διαβατήριο της αλλά χάρη στις ενέργειες της παραγωγής κατάφερε τελικά να πάρει μια θέση στο αεροπλάνο. Μάλιστα κυκλοφόρησε και διαφημιστικό σποτάκι με την ατάκα « Αν στο δικό σας τηλεπαιχνίδι, δεν επιτρέπεται σε κάποιον από τους διαγωνιζόμενους να πετάξει, δε φταίμε μεις…»

Αφού επιβιβάστηκαν όλοι στο υπερπολυτελές αεροπλάνο της GELIOS Airways, απογειώθηκε και τράβηξε προς το τροπικό νησί που θα έπαιρνε μέρος το παιχνίδι. Παράλληλα, δόθηκαν και οι τελευταίες οδηγίες για την αποστολή τους. Σκοπός του κάθε διαγωνιζόμενου είναι να επιστρέψει πίσω στην Κύπρο. Η προσπάθεια των παικτών καταγράφεται από τους δορυφόρους (μιλάμε για υπερπαραγωγή.)

Το κλίμα που επικρατούσε ήταν σχετικά καλό. Μερικές αναταράξεις του αεροπλάνου έκαναν κάποιους παίκτες να ανησυχήσουν…
Ο Κασουλίδης ήταν πολύ φοβισμένος.
«Νίκο, φοβάμαι!»
«Μην ανησυχείς, Γιαννάκη μου. Είναι φυσιολογικό. Όλα θα πάνε καλά» τον παρηγόρησε ο Νίκος και του έσφιξε και άλλο το χέρι.
Ο Δημήτρης έκανε προθέρμανση στους διαδρόμους, ενώ φώναζε συνθήματα για να ανεβεί το ηθικό του. Βρισκόταν σε τέλεια φόρμα και ένιωθε έτοιμος για τη μεγάλη ανατροπή. Με την αποτυχία του να λύσει το κυπριακό είχε φάει μεγάλη ήττα και τώρα ήταν η ευκαιρία του να γυρίσει στο παιχνίδι. Για την Ομονοιάκκα τη σσιυλάκκα, ρε γαμώτο.

Κάποιοι όμως είχαν μπει περισσότερο στο κλίμα του παιχνιδιού και άρχισαν να δημιουργούν κλίκες.
«Θα νικήσουμε σίγουρα. Έχω δει και τα 3 survivor, το Big Brother και το πρώτο επεισόδιο της Παταγονίας!» εκμυστηρεύτηκε η Έφη Σαρρή στη λαίδη Άντζελα.
«Αχ, ναι αγαπούλα μου… Η εμπηρία σου συνδυαστικόμενη με το κοφτερώ μου μοιαλό είναι δολοφωνικός σινδυασμός.»

Ταξίδευαν για έξι ολόκληρες ώρες. Λίγο όμως πριν να φτάσουν στον προορισμό τους, το αεροπλάνο παρουσίασε σημαντικά προβλήματα. Η Σαρρή μαζί με την Άντζελα προσπαθούσαν να συνθέσουν(?) ένα τραγούδι για να ερμηνεύσουν μαζί με τίτλο «Είσαι ο αεροδιάδρομος μου». Οι φωνές τους είχαν προκαλέσει ρωγμές στην εξωτερική επιφάνεια του αεροπλάνου με αποτέλεσμα η ουρά του να αποκοπεί.
Ακολούθησε πανικός! Το αεροπλάνο έπεφτε!
Κραυγές παντού! Βαλίτσες εκτοξεύονταν στο κενό. Οι επιβάτες με τα βίας μπορούσαν να κρατηθούν για να μην πέσουν στο κενό. Κάποιοι είχαν τραυματιστεί από διάφορα αντικείμενα και το αίμα τους χρωμάτιζε τον αέρα. Το αεροπλάνο ακολουθούσε τρελή πορεία.
Κάποιοι επιβάτες τελικά εκτοξεύτηκαν στο κενό. Τα ουρλιαχτά συνεχίζονταν. Η Σαρρή και η Άντζελα έπιασαν για πρώτη φορά μουσικές νότες, σε λίγο θα έπιαναν και κορώνα. Ο Γιαννάκης δεν μπόρεσε να κρατηθεί και τα έκανε πάνω του. Ένιωθαν ότι έφτανε το τέλος του! Ο Χριστόφιας ήθελε να πεθάνει ηρωικά, γι’ αυτό φώναζε «ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΑΑΑΑ!». Η Ελίτα προσπαθούσε να διαλογιστεί και να ελέγξει το αεροπλάνο με τη σκέψη της.

Το αεροπλάνο μοιράστηκε ξανά στα δυο και συγκρούστε στο έδαφος. Το κυρίως μέρος του αεροπλάνου προσεδαφίστηκε σε μια εξωτική παραλία ενός νησιού...

No alarms and No surprises

2010-02-18T22:16:00.001+02:00

Και η ζωή μου δε θα μπορούσε να γίνει πιο βαρετή...

Όλα είναι τα ίδια.
Το ίδιο βαρετά.
Βλέπω μια ταινία, το Νευρικό Εραστή ας πούμε. Ακούω Radiohead. Διαβάζω το Catcher in the Rye.
Μπαίνω στο Facebook. Γιατί άραγε; It's so fuckin useless.
Οι άνθρωποι γύρω μου δεν έχουν πια ενδιαφέρον. Κάποιοι με εκνευρίζουν. Μακάρι να είχα ένα όπλο...
Καταντούν βαρετοί. Οι στρατιώτες με μισούν. Εγώ τους έκανα έτσι. Κάποιοι άνθρωποι δεν έπρεπε να υπάρχουν... Εκείνο το γαμημένο το όπλο που είναι;
Είναι αλήθεια πως ούτε ιστολόγια διαβάζω. Μόνο τους τίτλους. Δεν έχω τη δύναμη να διαβάσω περισσότερο. Ακόμα και αυτή την ανάρτηση μετα βίας τη γράφω. Αφού δεν έχει νόημα. Γιατί γράφω; Κανείς δε διαβάζει. Ίσως χρειάζομαι συμπαράσταση.
Προσπαθώ να αρχίσω κάτι καινούριο. Ενα ιστολόγιο ας πούμε. Είπα να αφοσιωθώ στο γράψιμο. Ούτε να γράψω δε μπορώ.
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ"
Θέλω να φωνάξω.
Ίσως πρέπει να κλείσω το λογαριασμό στο ιντερνετ. Βαρέθηκα τις άχρηστες πληροφορίες. Μισώ τη σαβούρα.

Πρέπει να αρχίσω κάτι καινούριο! Τι όμως;
Τώρα που το θυμήθηκα, με έχουν χρεώσει ένα όπλο.

LOST-Episode 1-Pilot

2010-02-16T23:18:00.001+02:00

Θα σας αποκαλύψω ένα μυστικό. Έχω την ικανότητα να βλέπω μπροστά, πολύ μπροστά. Λέτε να είμαι μένταλιστ; Χθες χρησιμοποίησα τις μενταλιστικές μου ικανότητες, μετά από πολύ καιρό, και είδα πως θα συμβούν περίεργα πράγματα... Ως καθαρόαιμος Κύπριος (έχω και χαρτιά) νιώθω υποχρέωση να σας ενημερώσω για το μέλλον αυτού του τόπου.

Κατ’ αρχάς, οι συνομιλίες για το Κυπριακό, δυστυχώς, ναυαγούν. Μην τρέφετε ψευδαισθήσεις. Ο Ταλάτ χάνει τις εκλογές και αποχωρεί από το νησί. Ο Χριστόφιας απεγνωσμένος που δεν κατάφερε να κρατήσει τις υποσχέσεις του για τη λύση του Κυπριακού, παραιτείται από τη θέση του και η Κύπρος θα μπει στον αυτόματο πιλότο.

Διαμάχες ξεκινούν για την προεδρική καρέκλα. Όλοι οι Ακελικοί αποχωρούν από το νησί, κάποιοι εκδιώκονται και άλλοι αυτοεξορίζονται. Στο ΔΗΚΟ σφάζονται για το ποιος θα υποβάλει υποψηφιότητα, ενώ η ΕΔΕΚ δεν ξέρει ποιον να στηρίξει. Μοναδικός υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο είναι ο Νίκος Αναστασιάδης, που κατάφερε να συσπειρώσει το κόμμα του. Ούτοπος και Άκιζαν έφτασαν καθυστερημένα και δεν πρόλαβαν να υποβάλουν υποψηφιότητα. Ο Νίκος, σίγουρος για την εκλογή του, (το λένε και οι δημοσκοπήσεις) προβαίνει σε υπεροπτικές δηλώσεις.

Στις εκλογές που διεξάγονται, το Νίκο ψηφίζουν μόνο τα μέλη του κόμματος του. Η αποχή στέφεται νικήτρια. Ο έφορος των εκλογών αρνείται να δώσει τη θέση του Προέδρου στο Νίκο με τη δήλωση: ‘Δεν πρόκειται για ενδοκομματικές εκλογές. Ο κυπριακός λαός αποφάσισε να κυβερνάτε από τον κανένα’…

Και το νησί μετατρέπεται σε ζούγκλα!

Οι Αμερικάνοι βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί στο νησί αποφασίζουν να παρέμβουν με έμμεσο τρόπο. Έτσι πωλούν τα δικαιώματα του τηλεοπτικού reality με τίτλο οι Χαμένοι σε κυπριακό κανάλι.

Παράλληλα, το CNC PLUS TV σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ανεβάσει τα νούμερα του και να γλιτώσει τη χρεοκοπία προγραμματίζει σε συνεργασία με ψευδοτουρκικό ψευδοτηλεοπτικό ψευδοκανάλι ένα νέο, πρωτοποριακό τηλεοπτικό reality για τη σεζόν 2010-2011. Ο άσος στο μανίκι που κρύβει το Plus Tv δεν είναι άλλος από τον Νίκο Καρβέλα που θα αναλάβει χρέη κριτή. Το τηλεοπτικό σποτ με το Νίκο να παίζει πιάνο και να τραγουδά ‘Περιμένω…Περιμένω…περιμένω…’ φέρνει αναπάντεχα νούμερα και πετυχαίνει ρεκόρ τηλεθέασης για το κανάλι. Το Plus Tv φαίνεται να άρπαξε την καλή…

Την προηγούμενη της οντισιόν πέφτει σα βόμβα η είδηση για την αποχώρηση του Νίκου από το show. Φήμες λένε ότι έφυγε για οικογενειακούς λόγους και συγκεκριμένα γιατί έμαθε ο σκύλος του γουστάρει μια νεοφερμένη σκυλίτσα στο χωριό. Αυτός ο σκύλος που έκανε γνωστό τον Νίκο στο πανελλήνιο και όχι μόνο ήταν έτοιμος να καταστρέψει την πολυετή του καριέρα. Εξάλλου ο Νίκος θεωρεί τη θέση-κριτή στο show της Αννίτας πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα με μεγαλύτερες προοπτικές. Ο ίδιος περιορίστηκε σε δηλώσεις τύπου ‘Είναι καλύτερα να περιμένω λίγο ακόμα’ στο twitter.

Μετά την αποχώρηση του Νίκου Καρβέλα, οι διαγωνιζόμενοι απέσυραν τις αιτήσεις συμμετοχής και δεν εμφανίστηκαν στην οντισιόν. Μάλιστα κάποιοι κατέβηκαν και στα μπλόκα των αγροτών για να διαμαρτυρηθούν. Η γνωστή ανταποκρίτρια του Star Channel, Πετρούλα, μάταια προσπαθούσε να εξευμενίσει τα πλήθη με τα ρουφηχτά φιλάκια της.

Το Plus Tv βλέποντας το σχέδιο του να ναυαγεί κατεβάζει ρολά. Σύντομα, όμως, λαμβάνει μήνυμα στον υπολογιστή από γνωστό αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο στο οποίο παρέχονται τα δικαιώματα ενός τηλεοπτικού παιχνιδιού σε εξευτελιστική τιμή. Το Plus Tv, μη ξέροντας τι να κάνει όλο τον υλικό εξοπλισμό που είχε αγοράσει για το show που ματαιώθηκε, άδραξε της ευκαιρίας και αγόρασε τα δικαιώματα.

Έτσι, το Plus Tv, ένα ψευδοτουρκικό ψευδοτηλεοπτικό ψευδοκανάλι και το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ΑΒΔ βάζουν μπρος τα γυρίσματα για το show που θα προβληθεί την τηλεοπτική σεζόν 2010-2011…

Το παιχνίδι θα γυριστεί σε ένα απόμακρο, τροπικό νησί και θα λάβουν μέρος 18 παίκτες. Σκοπός του παιχνιδιού είναι η επιβίωση και η επιστροφή στην Κύπρο. Ο πρώτος παίκτης που θα επιστρέψει στην Κύπρο θα είναι και ο μεγάλος νικητής και θα έχει να επιλέξει μεταξύ χρηματικού ποσού αξίας 5 000 000 ευρώ και της εξουσίας της Κύπρου. (μαντέψτε ποιο θα επιλέξει...). Αν δεν επιλέξει το δεύτερο, τότε είναι υπεύθυνος να επιλέξει σε ποια από τις δύο κοινότητες, ελληνοκυπριακή ή τουρκοκυπριακή, θα αποδοθεί η εξουσία. Με αυτό τον τρόπο θα επιλυθεί και το Κυπριακό.

Τα 3 κανάλια για να πείσουν τα άτομα αυτά, τα οποία επιλέχθηκαν μετά από αρκετή μελέτη και ψάξιμο(!), θα υποσχεθούν ότι μετά το τέλος του παιχνιδιού θα εκπληρώσουν μια επιθυμία σε όλους όσους επιστρέψουν. Η επιθυμία αυτή πρέπει να υποβληθεί πριν την αναχώρηση από την Κύπρο.

Οι παίκτες που δέχθηκαν να λάβουν μέρος στο παιχνίδι είναι οι παρακάτω:

1.ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ
Επάγγελμα: Πρόεδρος / Προσωπικό Αντικείμενο: Σημαία Ομόνοιας
2.ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ
Επάγγελμα: Πρόεδρος (έτσι δήλωσε) / Προσωπικό Αντικείμενο: Τασάκι
3.ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΑΣΟΥΛΙΔΗΣ
Επάγγελμα: Άνεργος / Προσωπικό Αντικείμενο: Πυτζάμες Mr.Bean
4.ΕΛΙΤΑ ΜΗΧΑΗΛΙΔΟΥ
Επάγγελμα: Παρουσιάστρια (ειδικότητα: μεταθανάτιες εμπειρίες) / Προσωπικό Αντικείμενο: Βιβλίο ‘Πως θα επικοινωνήσετε με φαντάσματα'
5.ΕΦΗ ΣΑΡΡΗ
Επάγγελμα: Τραγουδίστρια / Προσωπικό Αντικείμενο: Τσαντάκι πλήρως εξοπλισμένο για περιποίηση νυχιών
6.ΑΝΤΖΕΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Επάγγελμα: Λαίδη / Προσωπικό Αντικείμενο: Λεξικό
7.ΕΛΕΝΑ ΣΚΟΡΔΕΛΗ

Επάγγελμα: Ηθικός Αυτουργός / Προσωπικό Αντικείμενο: Μετοχές
8.ΜΑΡΙΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ
Επάγγελμα: Δημοσιογράφος / Προσωπικό Αντικείμενο: Περιοδικά
10. ΤΣΟΥΡΟΥΛΗΣ
Επάγγελμα: Δημοσιογράφος / Προσωπικό Αντικείμενο: Χρονόμετρο
11.ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Επάγγελμα: Φεουδάρχης / Προσωπικό Αντικείμενο: Στέμμα και ράβδος
12.ΑΛ ΚΑΠΟΝΕ
Επάγγελμα: Εγκληματίας / Προσωπικό Αντικείμενο: Σκάλα
13.ΤΖΟΥΛΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ
Επάγγελμα: Ότι να ναι / Προσωπικό Αντικείμενο: Φιλιππινέζα
14.ΝΤΕΚΤΑΣ
Επάγγελμα: Συνταξιούχος / Προσωπικό Αντικείμενο: Φαί

15.ΑΝΝΑ-ΛΟΥΣΙΑ-ΜΑΡΙΑ-ΑΛΦΡΕΤΟ-ΧΟΣΕ-ΑΡΜΑΝΤΟ-ΝΤΕ ΛΑ ΚΟΣΤΑ Επάγγελμα: Ηθοποιός / Προσωπικό Αντικείμενο: Χαρτομάντιλα

16.BEN (Έγχρωμος-Μαυρής)
Επάγγελμα: Επιχειρηματίας / Προσωπικό Αντικείμενο: CDs

17.ΣΒΕΤΛΑΝΑ
Επάγγελμα: Καλλιτέχνιδα / Προσωπικό Αντικείμενο: Μαστίγιο

18.ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Επάγγελμα: Γιατρός / Προσωπικό Αντικείμενο: Τσιγάρα

Still not happy

2010-01-16T03:55:00.000+02:00

Η ζωή μου για πρώτη φορά περιστοιχίζεται από ανθρώπους.

Είμαστε μια μεγάλη παρέα. Μια παρέα που διαμοιράστοικε σε όλα τα φυλάκια του τάγματος!Κανονίζουμε να βγαίνουμε τις ίδιες μέρες για να κάνουμε βόλτες με το αυτοκίνητο.

Έπειτα, είναι η Bellamy και ηValerie που με καταλαβαίνουν. Θα 'λεγα πως είναι με το μισό πόδι στον κόσμο μου. Ειναι ωραίο να χεις κάποιον να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου. Η Valerie επιστρέφει στα Γαλλία όπου να 'ναι και η Bellamy έχει χάσει τελείως την επαφή με τον κόσμο μας. Nevermind.

Δε ξεχνώ με τίποτα τη Vanjelie που πάω στοιχημα πως κάποτε θα έρθουμε πιο κοντά γιατί μοιραζόμαστε τα ίδια μυαλά. Στα παγκάκια θα την βγάλουμε.

Και τέλος, είναι η μικρή Ξι. Αρχίζω να ερωτεύομαι;

Ό,τι να 'ναι. Ακόμη δεν είμαι ευτυχισμένος.

Γιατί;

o BlaCk_PiTt στο ΦάσεΜπουκ 2 [updated]

2010-01-10T11:13:00.002+02:00

Εδώ δεν ξεπεράσαμε το σοκ από το "o BlaCk_PiTt στο ΦάσεΜπουκ", και ο BlaCk επιμένει να συνεχίσουμε! Καλά, έχει ψωνιστεί τελείως! Θέλει να γίνει σταρ του σινεμά! Δεν εξηγείται αλλιώς!

Ο ίδιος δήλωσε:
"Θέλω να αποκτήσω πιο άμεση επαφή με τους θαυμαστές μου. Είναι φορές που βαριέμαι να κάνω κάποιο ποστ, και θέλω απλά να πω μια κουβέντα. Το FaceBook θα μου δώσει πιστεύω αυτή τη δυνατότητα. Ευχαριστώ."

Μπορείτε να γίνετε θαυμαστές του BlaCk_PiTt EΔΩ!!!

Προσπαθείστε να τον προσγειώσετε!!!

Ανώμαλη προσγείωση

2010-01-09T17:58:00.000+02:00

H Valerie έκανε δάνειο 14 χιλιάδες ευρώ!
Δεν είναι σοκαριστικό;
Είναι η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα.
Είμαστε μόλις δεκαοκτώ.
Αρχίζει η ζωή μας;
Ή μπαίνουμε στον κόσμο των μεγάλων;

Ουφ. Θα δυσκολευτώ πολύ να το ξεπεράσω. Ήρθε εκεί που δεν το περίμενα. Είναι λογικό να χρειάζεται χρήματα για τις σπουδές της στη Γαλλία. Είναι το ενοίκιο, το ρεύμα, το τηλέφωνο, το ίντερνετ, το φαί. Δεν είναι όλα ρόδινα στις σπουδές. Φαντάζομαι θα είναι απ' αυτά τα φοιτητικά που οι δόσεις ξεκινούν σε κάποια χρόνια. Είναι πραγματικά απαίσιο. Της είπα το καλοκαίρι να βρει μια δουλειά. Μακάρι να μη χρειαστεί να πάρω δάνειο ποτέ!!!

Αν αρχίσουν από τώρα τα δάνεια που θα καταλήξουμε; Τώρα είναι οι σπουδές. Μετά το αυτοκίνητο, το σπίτι... Αγχώθηκα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ευτυχώς που η οικονομική μας κατάσταση τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τα πάνω της.

Ασχολούμαι με χρήματα. Ποιος; Εγώ!

Αρνούμαι να μπω στον κόσμο σας. Καταραμένα χρήματα. Τόκο από μένα δε θα πάρετε ποτέ!

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

2010-01-06T19:04:00.001+02:00

Λίγο καθυστερημένα βέβαια, αλλά αυτά έχει ο στρατός. Ήθελα να γράψω κάτι για τα χριστούγεννα. Το σκεφτόμουν όλη την παραμονή. Ανήμερα των χριστουγέννων πήρα χαρτί και στυλό στην σκοπιά και έγραψα το παρακάτω. Τώρα που έχω την ευκαιρία το δημοσιεύω...

"Δε θέλω να επεκταθώ στις απόψεις μου για τη θρησκεία και το χριστιανισμό σε αυτό το κείμενο αλλά είναι ευχάριστο πως απαλλασσόμαστε σιγά-σιγά από τη χριστιανική υπόσταση των χριστουγέννων. Πρώτο μέλημα μας δεν είναι πλέον η γέννηση του Χριστού, οι νηστείες, ο εκκλησιασμός. Όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί.

Τα χριστούγεννα του σήμερα είναι μια γιορτή, είναι μια ανεξήγητη χαρά. Είναι η ευκαιρία να δείξουμε τον καλό μας εαυτό. Να συναχτούμε όλοι πιο κοντά. Να ανταλλάξουμε δώρα και ευχές. Και τα κάνουμε όλα αυτά χωρίς λόγο. Απλά ορίσαμε τη μέρα αυτή. Το 'χουμε ανάγκη. Το πνεύμα των χριστουγέννων δεν είναι κάτι που ήρθε από μόνο του ως από μηχανής θεός για να δείξει πως οι άνθρωποι έχουν και καλή πλευρά. Είναι κάτι που εμείς δημιουργήσαμε γιατί το χρειαζόμασταν.

Κάποια πονηρά μυαλά μπορούν να σκεφτούν ότι είναι όλα μια σκευωρία του Αη-Βασίλη για να μας χειραγωγήσει. Να μπούνε για λίγο τα γίδια στο μαντρί, να ξεκουραστεί και αυτός. Σίγουρος πως με το τέλος των γιορτών θα ξαναβγούνε στους κάμπους να αλωνίσουν.

Δε θέλω να το βλέπω έτσι. Μακάρι να είναι κάτι που εμείς δημιουργήσαμε για μας και όχι κάτι που μας μεταλαμπάδευσαν οι άλλοι. Είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει άνθρωπος. Να έρθει ο ένας κοντά στον άλλο. Γι' αυτό και όρισε την 25η μέρα του Δεκέμβρη ως τη μέρα της ανεξήγητης χαράς.

Είναι απαραίτητες για τον άνθρωπο τέτοιες μέρες. Έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια μας. Πάντα γυρεύαμε να αλλάξουμε τις μέρες. Ευκαιρίες ψάχνουμε για να βγούμε να το γιορτάσουμε, να αφήσουμε πίσω τα προβλήματα μας και το άγχος στο φως της μέρας. Και τέτοιες μέρες έχουμε το τέλειο άλλοθι..."

Μπορεί αυτές τις γιορτές να τις πέρασα στο στρατό, αλλά δε θα παραπονεθώ. Καλά περάσαμε. Ψήσαμε τα σουβλάκια μας, στρώσαμε το τραπέζι μας, κάναμε τις μαλακίες μας, ήπιαμε με και το κατιτίς παραπάνω...(μην το πείτε πουθενά!)

Αλλά πάντα τις γιορτές θα τις συντροφεύει μια μελαγχολία, ένα εσωτερικό ψάξιμο, μια αναζήτηση, ένα ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων.

παιδί ακόμα

2009-12-09T01:42:00.001+02:00

Τι και αν έχουν περάσει μήνες από τότε που έγινα 18 χρονών;

Νιώθω παιδί ακόμα

Έχει να κάνει με τον τρόπο που σκέφτεσαι.

Δεν ανήκω στον κόσμο των μεγάλων.

Και σίγουρα δεν είμαι ενήλικας

Θα συνεχίσω να λέω πράγματα απερίσκεπτα. Κι ας με βλέπουν με κακό μάτι.

Γιατί μπορεί να είμαι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο και με μια λέξη να παγώσω τη σχέση μας.

Είναι παγωνιά εκεί έξω. Είναι μύθος πως λιώνουν οι πάγοι.
Έπειτα δε ξέρω να ψυθιρίζω τρυφερές κουβέντες. Ούτε να πως να σ'αγκαλιάσω. Ούτε να σου δώσω ένα καταραμένο φιλί. Είναι ντροπή που δεν ξέρω πως φιλούν;

Θα συνεχίσω να πηγαίνω στον προορισμό μου με τα πόδια. Μ' αρέσει να περπατάω. Τι τα χρειαζόμαστε τα ηλίθια τα αυτοκίνητα;

Δε θα μάθω ποτέ να κουβαλάω το εκνευριστικό πορτοφόλι. Συνήθως θα με βρεις με άδειες τσέπες.

Θα δυναμώνω ολοένα την ένταση και θα χοροπηδάω σαν τρελός με το άκουσμα της ηλεκτρικής κιθάρας...

Δε θα βάλω ποτέ μυαλό. Περίεργα θα σκέφτομαι. Περίεργα θα αντιδρώ.

Δε συμβιβάζομαι. Θα κάνω αυτό που θέλω.

Αμερικάνικη Δημοκρατία κόντρα στην Κινέζικη.

Ουφ, είμαι παιδί ακόμα. Δεν καταλαβαίνω από πολιτικές και από ιστορίες. Μα ούτε και θέλω.

Στην εφημερίδα διαβάζω μόνο τους τίτλους και στις 8 σβήνω την τηλεόραση.

Καλύτερα να πιω ένα καφέ ή μια μπύρα.

Είναι πολλά αυτά που θέλω.

Να μεγαλώσω μονάχα δε θέλω.

Volver

2009-11-29T19:24:00.001+02:00

Αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι είναι η ζωή, στο μυαλό μας θα έρθουν εκατομμύρια εικόνες, κινούμενες και στάσιμες. Θα πλημμυρίσει ο τόπος με μπαλόνια, στιγμές. Χρώματα, φωνές και μυρωδιές. Αλλά τίποτα απ' αυτά δεν θα είχε νόημα αν δεν υπήρχε το σενάριο, ο συνειρμός, η ακολουθία. Μια εικόνα δε σημαίνει τίποτα, εκτός και αν κουβαλά μια ιστορία. Μοιάζει με ταινία του Αλμοδόβαρ. Άνθρωποι που ζουν μόνοι,που ψάχνουν το σκοπό, που τους συμβαίνουν απρόοπτα. Ιστορίες που ξετυλίγονται από μόνες τους και μπλέκονται με άλλες ιστορίες.

Όλοι κουβαλάμε τη δική μας ιστορία. Όταν οι ζωές των ανθρώπων συναντιόνται δημιουργούνται νέες ιστορίες. Και όταν οι ιστορίες μπλέκονται, διασταυρώνονται γεννιέται η πλοκή. Όσο πιο περιπλοκη γίνεται, τόσο αυξάνεται το ενδιαφέρον. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που μπορείς να βρεις το νόημα. Ή να χαθείς μέσα στην πολυπλοκότητα.

Ο καθένας κουβαλά τη δικές του ιστορίες. Φανταστείτε πόσες ιστορίες υπάρχουν... Ασύληπτο!

Και μοιάζει ο κόσμος με ιστό που συνδέει τις ιστορίες αυτές. Από πάνω ο υφαντουργός. Φοβάται μη χάσει τον έλεγχο. Και επέλθει το χάος. Κάποιοι πιστεύουν στην ισορροπία. Υπάρχει ένα λεπτό σημείο, η χρυσή τομή. Είναι αυτοί που πιστεύουν στον υφαντουργό. Δεν είναι αυτός που δημιουργεί τις ιστορίες. Αυτές ξετυλίγονται από μόνες τους. Αυτός απλά επιβλέπει, παρατηρεί. Δεν μπορεί να επέμβει. Κρατά μόνο τη μηχανή ανοικτή και αυτή φροντίζει για τα υπόλοιπα.

Είναι αξιοθαύμαστο πως υφαίνονται όλες αυτές οι ιστορίες είτε πανομοιότυπα, είτε παράλληλα είτε ανεξάρτητα. Η καθεμιά με τη δική της ταυτότητα και αυθεντικότητα. Με όλες αυτές τη συμπτώσεις και με το τέλειο συγχρονισμό δημιουργείται κατι μαγικό. Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ...

Είναι όλα θέμα χρόνου. Το άγχος να γίνουν όλα την κατάλληλη στιγμή. Όχι πιο πριν και όχι πιο μετά. Οι εικόνες έχουν μόνο μια λογική σειρά. Μια εικόνα σε λάθος θέση και καταστράφηκαν όλα! Δε θα σφίξει το μίγμα.. Σαν κακόγουστη και πρόχειρη ταινία...

Όλοι θα μπορούσαμε να πρωταγωνιστήσουμε σε μια ταινία. Ιστορίες υπάρχουν πολλών λογιών. Είναι οι θλιβερές, οι μίζερες, οι δύστυχες. Είναι όμως και οι χαρούμενες, οι αστείες, οι ευτυχισμένες. Άρα θα μπορούσαμε να φτιάξουμε αρκετές ταινίες, ενδιαφέρουσες, βαρετές, ανατρεπτικές... Φτάνουμε λοιπόν σε μια σπουδαία ανακάλυψη, ένα εύρημα. Είναι ο σκοπός της ζωής μας να φτιάξουμε μια ταινία; Αν είναι αυτός, τότε πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να πετύχει. Να βάλουμε ανθρώπους μέσα και ανατροπές. Δεν πρέπει να λείπουν το χρώμα, η γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, τα οπτικοακουστικά εφφέ. Μπορούμε να βάλουμε διάφορες πινελιές όπως την αγάπη, τη ζήλεια, την απιστία, την ίντριγκα. Να φτιάξουμε μια υπέροχη ταινία με αψεγάδιαστες ερμηνείες και ενδιαφέρουσα πλοκή. Δεν έχει σημασία αν θα είναι κωμωδία, μιούζικαλ ή δράμα.

Δημιουργούνται όμως πολλά ερωτήματα. Για να φτιάξουμε την ταινία θα πρέπει να υποκριθούμε, να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε μόνο και μόνο για να φτιάξουμε την πλοκή όπως την φανταζόμασται. Να κρατήσουμε ανθρώπους κοντά μας που συγκεντρώνουν ενδιαφέρον και να διώξουμε αυτούς που μας προκαλούν ανία. Χρειάζονται θυσίες για να ολοκληρωθεί το σενάριο. Είσαι έτοιμος να τις πράξεις; Ή θα φτιάξεις μια ταινία όπως τις άλλες; Γιατί ταινίες υπάρχουν πολλές. Θα ακολουθήσεις το ρεύμα ή θα πας ενάντια; Βαρέθηκα να καταπιάνονται όλοι με το ίδιο θέμα. Αντιγράφει ο ένας τον άλλον.

Ένα είναι το σίγουρο. Το τέλος όλων των ταινίων είναι περίπου το ίδιο. Γιατί στο πολύ τέλος έρχεται ο θάνατος. Φυσικά και μια ταινία μπορεί να τελειώσει και πριν το θάνατο.

Μη βιαστήτε να πείτε πως βρήκαμε το νόημα της ζωής. Όλες αυτές τις ταινίες ποιος θα τις δει; Γιατί στο κάτω κάτω να τις φτιάξουμε; Για να τις ρίξουμε σε μια ταινιοθήκη και να μείνουν εκεί;

Το πιο θεμιτό θα ήταν η ταινία μας να γίνει η αφορμή για μια άλλη ταινία και η δεύτερη ταινία να φέρει την τρίτη... Έτσι θα συνεχιστει η στορία μας και θα ταξιδέψει έτη φωτός μπροστά. Μην το μπερδέψετε με τη δόξα. Δεν είναι μόνο δόξα, δεν ειναι ένα κούφιο κουτί. Είναι συμπαγές.

Και πάλι φτάνω στο τέλος ακόμη συγχυσμένος... Αυτό που ξέρω είναι ότι ο καθένας είναι σκηνοθέτης της δική του ταινία. Και θέλω να φτιάξω την καλύτερη. Περιμένετε την στους κινηματογράφους. Αν νομίζετε ότι τα χετε δει όλα, κάνετε λάθος. Δεν περιμένω να την κατανοήσετε όλοι. Θα έχει... Θα είναι...

Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ...

United States of Big Mac

2009-11-22T17:43:00.000+02:00

-Ιδέα μου είναι, ή τελευταία χρησιμοποιώ αγγλικούς τίτλους για τις αναρτήσεις μου;
-Βασικά, μας έχεις τρελάνει... Δεν αντέχω τους αγγλικούς τίτλους. Κάθε φορά πρέπει να ανοίγω λεξικό και είναι κουραστικό. Αν και αυτή την εβδομάδα, τον καταλαβαίνω. Θέλεις να μου πεις γιατί έχεις πάθει εμμονή με τα αγγλικά;
- Είναι μεγάλη ιστορία. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Παλαιότερα μισούσα την αγγλική γλώσσα. Τώρα, την βρίσκω αρκετά έξυπνη. Με γοητεύει. Είναι, μάλλον, λόγω της σύνταξης. Έχει μια ιδιαιτερότητα. Μπορείς να παίξεις μαζί της και να φτιάξεις υπέροχες ατάκες. Άσε που θεωρώ ότι με την αγγλική γλώσσα μπορείς να πεις πράγματα που στην ελληνική ακούγονται κάπως αστεία.
-Εντάξει, λοιπόν. Το έπιασα. Αν θυμάμαι καλά, ήθελες να σπουδάσεις στην Αγγλία.
-Ναι, υπήρχε μια εποχή. Αλλά που να με δεχτούν οι Άγγλοι. Κρίμα, γιατί το ήθελα πολύ.
-Λοιπόν, θα μου εξηγήσεις τι σημαίνει ο τίτλος που έδωσες στην ανάρτιση.
-Μόνο αν σταματήσεις να παίζεις με το στιλό. Μου σπάει τα νεύρα. Και γιατί κρατάς σημειώσεις; Αφού η συζήτηση μας ηχογραφείται...
-Απλά κρατώ κάποιες σημειώσεις. Σκέψεις που κάνω. Άρχισε λοιπόν.
-Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις παρέα με έναν Αμερικάνο. Σχεδόν ψυχοφθόρο. Γιατί πάντα θα μιλάει για πράγματα που δεν ξέρω και θα κάνω τον σχετικό. Θα γνέφω το κεφάλι πως καταλαβαίνω. Είναι τα γρήγορα αυτοκίνητα, οι μηχανές, οι κινητήρες και οι μοτοσυκλέτες. Μετά είναι οι εύκολες γυναίκες, το one night stands, τα ποτά και τα club. Καταντάει κουραστικό.
Όταν έρθει η ώρα του φαγητού, δε τίθεται ρώτημα. McDonalds. Γιατί απλά δεν υπάρχει καλύτερο φαγητό στον κόσμο.
Και αν μιλάς με μια γυναίκα, πρέπει να βλέπεις μπροστά και να σκέφτεσαι το σεξ. Τίποτα άλλο.
-Δεν καταλαβαίνω που το πας. Τι σχέση έχει με τον τίτλο αυτός ο Αμερικάνος;
- Θα φτάσω και σ' αυτό σιγά σιγά. ¨Ασε με να συνεχίσω. Αυτά παθαίνεις όταν βρίσκεσαι εξόριστος στη Λεμεσό. Τρεις εβδομάδες είναι και θα περάσουν. Ήδη πέρασε η πρώτη. Μέσα σε μια εβδομάδα εκτίμησα την αγγλική γλώσσα, ήρθα κοντά με ένα αμερικάνο και πολλά άλλα.
-Θελώ πολύ να ακούσω γι'αυτά.
- Ήρθε η ώρα να δώσω την απάντηση στο ερώτημα "Γιατί εκτίμησα την αγγλική γλώσσα"... Μόλις είχα τελειώσει το φαγητό μου. Οι άλλοι ήταν στην τουαλέτα και καθόμουνα μόνος. Και πέρασε από μπροστά μου σαν σίφουνας. Εγγλέζα, ξανθή, γλυκιά φατσούλα. Είχε τα παραπανίσια της κιλά που της πρόσθεταν γοητεία. Σίγουρα δε συγκρίνεται με την απόλυτη ομορφιά. Θα έλεγα ότι ήταν παραπάνω σέξυ παρά όμορφη. Και πριν το καταλάβω βρέθηκα στο ταμείο να παραγγέλω ξανά. Ακριβώς από πίσω της. Παράγγειλε το Big Mac της, παράγγειλα και γω το δικό μου. Σε όλους αναλογέι ένα Big Mac. Το τραπέζι που κάθισε δεν βόλεβε. Έπρεπε να αλλάξω τραπέζι για περισσότερη θέα. Άλλαξα και τραπέζι. Ήτανε μόνη της. Πριν ξεκινήσει το φαεί, άναψε τσιγάρο. Έπινε slim. Έπειτα κτύπησε το τηλέφωνο της. Έπιασε την κουβέντα. Fuck, έμοιαζε τόσο απρόσιτη. Σκληρή. Ανάφτρα. Ήθελα τόσο πολύ να την πλησιάσω. Να της πώ να ενώσουμε τα Big Mac μας και να φτιάξουμε πολιτείες ολόκληρες. Αλλά η γλώσσα με εμπόδισε. Με τράβηξε πίσω. Θα γινόμουν περίγελο. Και μπορεί να έτρωγα και ξύλο. Γιατί ρε γαμώτο... Έπρεπε να τολμήσω.
-Ίσως. Τώρα καταλαβαίνω τον τίτλο. Πολύ έξυπνο. Και αρκετά ρομαντικό. Υπάρχει γυναίκα που θα μπορούσε να αρνηθεί να δημιουργήσει πολιτειες με κάποιον;... Ξεπέρασες εαυτό.
-Μετά ήρθε ο Αμερικάνος. Δεν του άρεσε γιατί δεν είχε ωραίο κώλο. Τόσο απλό. Προσπάθησα να τον προκαλέσω να παρει τον αριθμό της αλλά απέτυχα. Ήταν κάτι που έπρεπε να κανω ο ίδιος. Και δεν το έκανα.
-Ποτέ συνέβησαν όλα αυτα;
-Τετάρτη Απόγευμα. Μας έδωσαν ολιγόωρη άδεια. Δεν είχαμε εκπαίδευση. Έτσι πήγαμε βόλτα στη Λεμεσό.
-Μα όταν σε πήρα τηλέφωνο για να κανονίσουμε το ραντεβού, μου είχες πει ότι ήσουν στο Public.
-Αυτό ήταν την Πέμπτη. Πάλι μας έδωσαν ολιγόωρη και πήγαμε στο Mall. Αγόρασα το καινούργιο του Dan Brown.
-Όταν το τελειώσεις, θέλω εντυπώσεις. Κάτι άλλο που θα ήθελες να μου πεις. Όπου να ναι τελειώνει η ώρα.
-Α, κάναμε και πατινάζ στον πάγο. Άσε, γελοία κατάσταση. Δεν κατάφερνα να ισορροπίσω. Έπεσα πάνω από 5 φορές.
-Πολύ καλό αυτό. Εννοώ που ασχολήθηκες με κάτι εκτός από τα συνηθισμένα. Θα ήταν καλά να αρχίσεις κάτι καινούργιο. Αχ, τελειώσε η ώρα. Πέρασε από τη γραμματέα μου να κανονίσετε το οικονομικό.
-Γιατρέ...
-Ναι.
-Τόσο καιρό έρχομαι δω. Όλο μιλάω για τα πράγματα που κάνω καθημερινά. Τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου. Και σεις απλά ακούτε. Δεν μου δίνετε συμουλές. Και... Δε μου λέτε πως να ξεπεράσω το πρόβλημα μου.

Γέλασε ειρωνικά. Σηκώστηκε και μου έδειξε την έξοδο.
-Ίδια ώρα, την επόμενη εβδομάδα...

I don't care

2009-11-13T20:50:00.045+02:00

Σ' έχω ξεχάσει. Ούτε που σε θυμάμαι.

Αν δεν έμπαινες προχθές στο msn, σήμερα δε θα ήξερα ούτε το όνομα σου.

Δυστυχώς, θυμήθηκα.

Μου ήταν αδύνατο να μη σου στείλω μήνυμα.

Πάει καιρός.

Ήμουν απασχολημένη, δικαιολογήθηκες.

Προσπάθησα να σε πιάσω στη κουβέντα, να με θυμηθείς.

Όπως τότε που αράζαμε στο Starbucks. Πίναμε καφέ και μιλούσαμε για πράγματα μεγάλα. Πόσο γλυκά μου ψυθίριζες το "Ιδανικοί Αυτόχειρες"...

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Έμοιαζε ο θάνατος ζεστή φωλιά και το χαμόγελο ο παράδεισος μου. Είσαι λες αριστερή και κουμμουνίστρια. Και προσπαθούσα να σε πείσω. Είμαστε νέοι, σου 'λεγα. Μην βαδίζεις τους δρόμους των μεγάλων. Μη σε ξεγελάνε. Παλιά κόλπα βρώμικα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Εμείς είμαστε για νέα πράγματα ακόμα πο ελεύθερα. Μπορούμε να χτίσουμες δικούς μας δρόμους, να μην ακολουθούμε πεπατημένους...

Δεν άκουγες. Ούτε προχθές με άκουγες. Και έκανες αυτό που ξέρεις καλύτερα. Γλίστρησες και έφυγες.

Αφέθηκε η κουβέντα μας στη μέση.

Φιλιά μου ζήτησες για να φύγεις.

Παράπονα σου έκανα.

Μα είχες ήδη φύγει.

Τα φιλιά δεν έφτασαν ποτέ.

Αν με άφηνες μια φορά να τελειώσω...

Σε θυμήθηκα.

Την καλή σου τη μεριά αλλά και την κακή σου.

Σε μίσησα ακόμα μια φορά.

Δε νοιάζομαι για σένα.

Δε νοιάζομαι.

Προσπάθησα.

Με χιλιάδες τρόπους.

Να συνεχίσω.

Δε νοιάζομαι καθόλου.

Ήθελες να με κομματιάσεις.

Να με σπάσεις στα δυο. Στα τρία. Στα χίλια.

Προσπάθησα να σε κάνω να δεις τα πράγματα από την πλευρά μου.

Απέτυχα.

Δε νοιάζομαι.

Πράγματα που άφησες πίσω.

Δε νοιάζομαι.

Αν είσαι ζωντανή ή νεκρή.

Μα όσο λέω πως δε νοιάζομαι, τόσο παραπάνω νοιάζομαι.

Ανάθεμα σε.

November Rain

2009-11-12T18:38:00.000+02:00

Έχουν έρθει οι βροχές του Νοέβρη. Επιτέλους. Χρειαζόμαστε τη βροχή σε τούτο το ξερονήσι. Να αναπνέυσουμε λίγο παγωμένο αέρα και να μυρίσουμε το βρεγμένο χώμα.
Μ'αρέσει όταν βρέχει. Αλλάζει η διάθεση μου. Και αν κρυώνω είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσω.
Είναι ωραία στο φυλάκιο όταν βρέχει. Κουρνιάζω μέσα στο κρεβάτι, στριφογυρίζω μέσα στο θάλαμο, διαβάζω κάποιο βιβλίο ή βλέπω μια ταινιά.
Μόλις προχθές τελείωσα τη ΦΩΤΙΑ, τη συνέχεια του 8. Είπα να εγκαταλείψω αυτά τα εμπορικά βιβλία τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι αλλά όταν θέλεις κάτι που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα είναι τα πιο κατάλληλα.
Χθες είδα για δεύτερη φορά το Match Point του Woody. Εκπληκτική ταινία. Η πλοκή εξελίσσεται σκαλωτά, κάτι που σε κρατάει καθηλωμένο. Σε κάθε σκηνή έχουμε και μια εξέλιξη μέχρι να φτάσουμε στο μεγάλο φινάλε. Ο ρόλος της τσούλας και της υστερικής γκόμενας πάει εξαιρετικά στη Scarlett, η οποία δίνει ρέστα. Είναι αξιοσημείωτο πως κατάφερε αυτό το κορίτσι να φύγει από τα δίχτυα της Disney και να παίξει σε καλές ταινίες.

Απ' όσο μπορείτε να δείτε έγιναν αρκετές αλλαγές στο ιστολόγιο. Θα γίνουν και άλλες. Θέλει δουλειά ακόμη και χρόνο. Ελπίζω να σας αρέσει.
Αν δεν το προσέξατε, δημιούργησα και ένα καινούργιο ιστολόγιο. Δεν έχει αναρτήσεις ακόμα αλλά θα αποκτήσει σύντομα. Για τι πρόκειται θα μάθετε σύντομα. Ακούει στο όνομα http://diary2347.blogspot.com/.
Και ο Νοέμβρης δε μας επιτρέπει να ακούσουμε κανένα άλλο κομμάτι εκτός από το November Rain των Guns N Roses. Εξαιρετικό κομμάτι, κορυφαίοι στίχοι και εκρηκτικό σόλο. Μας θυμίζει τις ένδοξες εποχές του συγκροτήματος, τότε που Axl, Slash, Duff και Izzy ήταν κάτι παραπάνω από φιλαράκια. Σήμερα, ακολουθούν διαφορετικές πορείες με τον Slash να ετοιμάζει καινούργιο album και τον Axl να ηγείται ακόμη της μπάντας με νέους, όμως, μουσικούς. Το 2008 και μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το "Chinese Democracy", το οποίο άφησε ανάμεικτα συναισθήματα γιατί ακολουθούσε μια διαφορετική γραμμή απ' αυτή που μας συνήθισε το συγκρότημα. Επιτέλους, όμως, ο Axl αποφάσισε να βγει από την κρυψώνα του για να δώσει συναυλίες. Ας ελπίσουμε ότι δε θα τις ακυρώσει τελευταία στιγμή. Κάποιος είπε ότι μόνο όταν δούμε τον Axl στη σκηνή θα είμαστε σίγουροι για ένα tour...

Axl, πιστεύω σε σένα. Τρέλανε μας, όπως συνήθιζες παλιά. Κρίμα που δεν έζησα την εποχή σου. Άντε , να σε δούμε και στην Ευρώπη!

18 χρονών παρθένος

2009-10-23T18:53:00.002+03:00

"Oh my God! Είσαι ακόμη παρθένος;"

"Ναι. I think so."

"Πως είναι δυνατόν. Είσαι δεκαοκτώ, δεν είσαι; Σε τέτοια ηλικία έπρεπε να ήσουν sex machine, or something like that."

"Μην αρχίζεις και συ τώρα. Έχω τόσα προβλήματα. Δεν μπορώ να το σκέφτομαι και αυτό"

"Το σωστό είναι να σκέφτεσαι μόνο αυτό"

"Αυτό έχεις να μου προτείνεις; Νόμιζα ότι ήσουν αλλιώς."

"Μα είμαι αλλιώς. Απλά θέλω να σε βοηθήσω. Δε γίνεται όλος ο περίγυρος σου να κατέρρευσε και συ να στέκεσαι ακόμα"

"Σταμάτα. Δεν το μπορώ άλλο"

"Γιατί να σταματήσω. Το σεξ είναι η μεγαλύτερη απόλαυση"

"Θυμάμαι μια ταινία που έλεγε ότι τα ναρκωτικά είναι ακόμη καλύτερη εμπειρία"

"Μην αλλάζεις θέμα"

"Εσύ δοκίμασες τα πάντα, έτσι"

"Γι' αυτό βρίσκομαι, εδώ που βρίσκομαι. Γι' αυτό και ξέρω κάτι παραπάνω."

"Κάπου διάβασα για την πολυπλοκότητα του οργασμού. Ότι δηλαδή υπάρχουν κάπου στα επτά επίπεδα και το σεξ βρίσκεται μόλις στο πρώτο. Εσύ μάλλον κατέκτησες και τα επτά. Λεφτά, φήμη, εξουσία."

"Ναι ναι. Αφού πέρασα ένα ταξίδι μέσα από τον πόνο και το διαλογισμό, έφτασα και σε επίπεδα νιρβάνα. No pain at all. Είναι αλλοιώτικο να νιώθεις το τίποτα. Πρέπει να το νιώσεις και συ. Γι' αυτό πρέπει να ξεκινήσεις από τα χαμηλά."

"Έχεις δίκιο. Αλλά..."

"Δεν υπάρχει αλλά. Πάρε μια απόφαση"

"Ουφ, συχαίνομαι να παίρνω σοβαρές αποφάσεις. I'm afraid of the "never-go-back" thing."

"Μην το σκέφτεσαι πολύ και μην το φιλοσοφείς. Find a girl, get a room. That simple."

"Δεν είναι τόσο απλό. Ξέρεις ότι δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους. I hate them all. Λίγα άτομα έχω στη ζωή μου."

"Ε, τότε;"

"Δε θέλω να τα σπαταλήσω. Ούτε να τα χάσω."

"Δεν έχεις κορίτσι, ε;"

"Όχι. Το ξέρεις ότι είμαι ντροπαλός."

"Αφού έχεις κορίτσια στη ζωή σου. Είναι η Ξι, η Νίκη, η Bellamy και η Valerie."

"Δεν είμαι έτσι εγώ. Δε μπορώ να συμπεριφερθώ έτσι σε ένα κορίτσι. Δεν μπορώ να το φανταστώ καν. Είναι σαν να τις μειώνω, σαν να γαμάω την προσωπικότητα και το είναι τους. Σαν να τους παίρνω κάτι πολύτιμο. Μετά δε θα μπορώ να τις κοιτάξω στα μάτια. It's complicated"

"Μ' αυτό θέλουν οι γυναίκες"

"Δεν είμαι έτσι εγώ"

"Τότε πήγαινε με μια κοινή. No feelings or useless things. Just sex."

"Ξέρεις τις ιδέες μου γι' αυτές τις γυναίκες. Υπάρχει ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από το σεξ. πρέπει να το σκεφτώ καλά."

"Μαλακίες. Φεύγω, δεν μπορώ άλλο μαζί σου"

"Μη φεύγεις. Ξέρεις ότι είμαι open-minded. Ξέρεις ότι θέλω να δοκιμάσω πάντα. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω με τέτοιες συνθήκες."

" Δεν υπάρχουν συνθήκες. Δεν υπάρχει υπόβαθρο. Απλά καν' το"

"Αφού με ξέρεις. Δε θα το κάνω. Μέχρι να βρω εκείνο το κορίτσι. Το κορίτσι που θα ακούει blues και θα ονειρεύεται να πεθάνει. Που θα ονειρεύεται άλλες διαστάσεις και ταξίδια στο διάστημα. Θα κρατάει μπαλόνια και θα έχει διάθεση να πειραματιστεί"

"Αν δεν ήξερα πως έχεις ήδη βρει αυτό το κορίτσι, τότε θα έλεγα πως κάνεις όνειρα θερινή νυκτός. Αλλά το έχεις ήδη βρει. Κάνε το πρώτο βήμα"

"Γι' αυτό σου λέω. Πρέπει να περιμένω. Ακόμη λίγο. Δε θέλω να είναι ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Θέλω να είναι πείραμα. Θέλω να είναι κάτι παραπάνω."

"Μετά όμως μπορεί να είναι αργά. Και θα μείνεις για πάντα παρθένος"

"Δε με νοιάζει. Σου είπα είμαι αλλιώς. Είμαι διαφορετικός. Υπάρχουν μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή να κυνηγήσω."

"Έχεις δίκιο. Είσαι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Ή απλά είσαι ομοφυλόφιλος..."

"Μη λες βλακείες. Η αλήθεια όμως είναι ότι I ve never thought about it. Αν και μου το έχουν πετάξει στα μούτρα πολλές φορές. Αλλά η καρδιά μου κτυπά για εκείνη, ή εκείνες."

"Μμμ. Θα βρεις το δρόμο σου. Δεν είσαι σαν τους άλλους..."

"Δε θα φύγεις τελικά;"

"Όχι θα κάτσω μαζί σου. Βλέπω βροχή στα μάτια σου. Όνειρο και ελπίδα. Κοίτα πως γυαλίζουν. Εσύ θα γίνεις ένας rock star. Τουλάχιστον έχεις τις προϋποθέσεις"

"Μακάρι να σου μοιάσω"

"Μακάρι να φτάσεις και πιο ψηλά. Να κάνεις τα πράγματα που δεν κατάφερα και να βρεις το νόημα που δε βρήκα."

Μετά απλά γέλασα. Γύρισα πλευρό και αποκοιμήθηκα. Μετά είδα τα πιο γλυκά όνειρα. Πότε θα ξυπνήσω;;;

Cabaret

2009-10-21T18:24:00.004+03:00

Δευτέρα βράδυ και μεις κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο στη Λάρνακα. Ήταν γεμάτος ο τόπος πεθαμενατζίδικα. Όλα ήταν άδεια. Και τους ήρθε η λαμπρή ιδέα να πάμε cabaret.

Ωχ! Πως θα το απέφευγα αυτό?!?

Δεν είμαι αγόρι για τέτοια. Θα κατέρρεα επί τόπου. Δε θα άντεχε η ψυχή μου.

Προσπαθώ να διαμορφώσω άποψη για τις γυναίκες, για το σεξ και όλο αλλάζω.

Τίποτα δεν είναι σταθερό.

Πως να ελέγξω τις σκέψεις;

Είμαι 18. Σχεδόν απαγορευτικό.

Είναι λογικό να αυνανίζομαι και να κάνω όνειρα. Λογικό;

Ή πρέπει να προχωρήσω;

Βιάστηκα. Άργησα. Πολύ.

Δεν ξέρω.

Ίσως πρέπει να βουτήξω.

Ίσως πρέπει να το αφήσω.

Τελικά τους έπεισα. Το απέφυγα για άλλη μια φορά.

Αφού δε θα άντεχα τόση γύμνια και τόση χυδαιότητα. Από την άλλη πρέπει να δοκιμάσω τα πάντα. Δεν είναι η πράξη που με τρομάζει. Είναι η ιδέα. Πρέπει να υπάρχει λόγος; Ποιο το νόημα; Υπάρχει ιστορικό υπόβαθρο και ολόκληρες έρευνες που πρέπει να γίνουν. Δεν είναι τόσο απλό.

Τέλος, είναι το δύο. Δύσκολος αριθμός το δύο.