Στην Απ' Έξω

Απόψε συνειδητοποίησα ότι είμαι ο αριθμός 3. Η προσωποποίηση του αριθμού 3.

Άσχημος αριθμός το 3. Πολύ άσχημος.

Δεν το θέλω.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Θα 'ρθω μια μέρα να σ' αρπάξω. Ούτε που θα σε ρωτήσω.
Ό,τι θέλω θα κάνω. Δε θα σε ρωτήσω.
Θα σε δέσω χειροπόδαρα. Θα σε κτυπήσω.
Σε μυστικό υπόγειο μόνη θα σε αφήσω.

Μπας κι έτσι μ' αγαπήσεις.
Μόνο μη φύγεις πριν προλάβω..
Μη φύγεις.

Αυτό που τώρα ζω εγώ (αναφορά στο Μαρί)

Μπορεί να φαίνεται κάπως αστείο που ασχολήθηκα με το θάνατο μιας παρακμάζουσας τραγουδίστριας και καθόλου με το ατύχημα που έγινε στο Μαρί τον περασμένο Ιούλη.
Προτίμησα να αφήσω κάποιες αποστάσεις γιατί η όλη αντιμετώπιση του θέματος από τα ΜΜΕ αλλά και από μεγάλη μερίδα του κόσμου με απογοήτευσε και με κούρασε.
Περισσότερο λυπάμαι αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν αυτό που τώρα ζω εγώ.


Συνέχεια επί του θέματος θα ακολουθήσει στο άλλο μου ιστολόγιο, μιας και αρμόζει καλύτερα.
politikopagida.blogspot.com

You better sleep with him tonight

Σταμάτα τα ψέματα να αραδιάζεις σαν να είναι από χαρτί. Τόσο ανέμελα και δήθεν αθώα. Νομίζεις πως θα περάσουν, θα τα πάρει ο αέρας, ο ποταμός. Μα κοίταξε τα! Μένουν εδώ, σαν να είναι από πέτρα.
Έχω θυμώσει. Δε φαντάζεσαι πόσο. Λες πως είναι κρίση θα περάσει. Σε προειδοποιώ! Είναι ηφαίστειο ενεργό και το κάνεις να φουσκώνει. Σε λίγο θα τρέχεις να σωθείς από τη λάβα και θα φωνάζεις "Συγνώμη, δεν το ξερα. Βοήθησε με να σωθώ." Και γω θα απαντώ "Γιατί δεν είδες τον καπνό; Τόσο καιρό φυσούσα, ξεφυσούσα. Έπρεπε να το είχες φανταστεί"

Και κοιτάζω τα μάτια σου που με κοιτάνε υπόγεια. Τόσο πονηρά, τόσο παμπόνηρα. Θα στοιχημάτιζα ότι αλλάζουν χρώμα με κάθε ψέμα. Σε προδίδουν, φωτεινοί καταδώτες. Επιμένω πως δεν μπορείς να ξεφύγεις,

Γι' αυτό σου λέω. Πες μια φορά μια αλήθεια.
Αλλά επειδή ξέρω πως δε θα το κάνεις...Καλύτερα να κοιμηθείς μαζί του απόψε. Καλύτερα!
Ή αν θες μπορείς να περιπέσεις σε ύπνο βαθύν μέχρι το πρωί. Τι θα ονειρευτείς; Δε με νοιάζει. Μπορείς να κοιμηθείς ήσυχα αυτή τη φορά. Έστω μια φορά. Έστω.

Ασυνάρτητες ερωτήσεις με φόντο το χρώμα μαύρο

Λένε ότι άμα σμίξεις όλα τα χρώματα μαζί, στο τέλος βγαίνει μαύρο.

Πόσο μαύρο ακόμα;

Ήθελα να ξέρω μόνο πως το κάνουν;

Ήθελα να ξέρω πως το κάνεις και συ;

Γιατί μου το έκανες αυτό;

Πως μπόρεσες;

Εις Χαλκιδικήν

Εις Χαλκιδικήν

Όταν από το χάος της πόλης σου βγεις,

κ' αφήσεις πίσω σου κάθε χάος,

κλειδώσεις στα συρτάρια τη μαυρίλα

ξέρω ένα μέρος που μπορείς να πας.

Μα δε σ’ το λέω. Κρατώ για μένα ό,τι αγαπώ.

Ξέχνα φίλους και εχθρούς,

αυτούς που σε πίκραναν εσκεμμένα,

να σε βλάψουν θελήσαν.

Αυτούς που σε πίκραναν άθελα τους

να μην σε βλάψουν προσπαθήσαν.

Και έλα εδώ που μαι και 'γω.

Όλο με ρωτάς «για που;»

Μα γω αρκέστηκα στο έλα.

Φύσα πανιά, φύσα βοριά

κοντά μου να τη φέρεις.

Τράβα κουπί, ύψωσε σημαία

και ίσως κάποτε με βρεις

σε τόπο που φυτρώνουνε τα πεύκα.

Θα φυσάει αέρας από μακριά

και η θάλασσα απέραντη και αδάμαστη

περίεργα σου γνέφει.

Και αν κάποτε σοφίσεις και σωπάσεις

ίσως ακούσεις από μακριά

φωνές παπάδων και προσευχές απίστων.

Πού ξέρεις; Ίσως ακούσεις και τη δικιά μου φωνή

πίσω και στο βάθος.

Γι’ αυτό σου λέω. Έλα.

Στο μέρος που γλάροι δεν υπάρχουν

και τα ψάρια βαριούνται να κολυμπούν.

Βάλε το ένστικτο οδηγό, 

σήμα του βορρά εμένα.

Μόνο μη ξεχάσεις για πυξίδα να φέρεις τη δικιά μου καρδιά,

που δε θυμάμαι αν στο χω ξαναπεί,

την κρατάς ακόμα.

(από τότε.. θυμάσαι;)

Μέσα μου βαθιά ξέρω πάλι πως θα καταλήξεις εις Χαλκιδικήν ή Μύκονο ή Κρήτη όπως και κάθε καλοκαίρι.

Και θα μείνω πάλι μόνος μακριά από τη δικιά μου καρδιά.

Σου λέω. Έλα.

Believe In Me

Όλοι το 'χουν ανάγκη κάποια στιγμή. Για να πετύχεις κάτι πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που να σε πιστεύουν. Όχι γιατί έχουν να κάνουν με την ουσία του έργου. Περισσότερο γιατί αυτός χρειάζεται στήριξη και ώθηση. Για να γράψω κάτι πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που να με πιστεύουν.

Πίστεψε σε εμένα.. Πίστεψε με..