Ίσως είναι το τελευταίο βράδυ που το περνάω μέσα. Αν όλα πάνε καλά, δε θα ξαναχρειαστεί να βγάλω άλλη σκοπιά. Οπότε απολυθήκα. Στο περίπου. Δεν πήρα ακόμα το χαρτί. Αλλά θα είμαι έξω μέχρι νεωτέρας.
Κι όταν κοιτάμε τα πράγματα από την εξωτερική τους και όταν έχουν πια τελειώσει, τείνουμε να δίνουμε ένα αέρα ωραιοποίησης και νοσταλγίας. Αφού περάσει το κακό, λες "νταξει, δεν ήταν και τόσο άσχημο". Και οι στιγμές που πέρασαν μοιάζουν πιο μικρές απ' αυτές που έρχονται. Αλλά μόνο εσύ ξέρεις τι πέρασες.
Μετά είναι και το άλλο που λένε: ότι πολλοί που απολύθηκαν και μπήκαν στα "βάσανα της ζωής" εύχονται να γύριζαν πίσω στις ανέμελες μέρες του στρατού.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως ποτέ δε θα κάνω αυτά τα δύο. Γιατί πάντα θα έρχονται στο μυαλό μου αυτές οι άσχημες νύχτες που με ξεγελούσαν πως δε θα τελειώσουν ποτέ, που στριφογύριζα όλη νύχτα μες το κρεβάτι και μούσκευα τα σεντόνια απ’ τον ιδρώτα, που κτυπούσα τα σίδερα της σκοπιάς με χέρια και πόδια. Νύχτες που διερωτόμουν "Μα, τι κάνω εδώ; Δε χωράω εδώ μέσα. Δεν έχω λόγο."
Αυτές οι νύκτες πέρασαν και ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Οτιδήποτε στη ζωή μας, καλό ή κακό, μας κάνει αυτό που είμαστε τώρα. Οπότε δε μετανιώνω για τίποτα. Είμαι εντάξει.
Σίγουρα υπάρχουν αυτοί που κάνουν μια θητεία όπως τη θέλουν. Την κόβουν και την ράβουν στα μέτρα τους. Και έχουν αρπάξει την καλή. Φυσικά δεν έχω παράπονο. Τα πράγματα πήγαν σχετικά καλά από μόνα τους. Ξέρω πως έχω το κεφάλι μου ήσυχο, μια καθαρή συνείδηση, και κανένας δεν έχει να πει τίποτα για μένα. Δικαιολογίες των ηττημένων για να νιώθουν καλύτερα. Οι νικητές εκμεταλλεύονται τους άλλους και τις καταστάσεις, και πάλι όμως μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ γιατί αποβάλλουν κάθε ενοχή. Αυτοί είναι οι πραγματικοί νικητές.
Τι και αν οι άλλοι απολύθηκαν ένα μήνα πριν; Τι και αν έβγαιναν περισσότερες διανυκτερεύσεις όλο αυτόν τον καιρό; Τι και αν έσβησαν όλες τους τις φυλακές; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Όλοι απολυόμαστε και συνεχίζουμε τις ζωές μας.
Έχω ιστορίες να πω και αυτοί πράγματα να κρύψουν. Δε χρειάστηκε να παρακαλέσω κανέναν. Διεκδικούσα αυτό που μου αναλογούσε, σιωπούσα όταν δεν είχα κάτι να πω. Δε χρειάστηκε να ξοδευτώ για να τραπεζώσω κανένα λοχαγό.
Αλλά θα μου πεις έτσι είναι η ζωή. Άλλοι γεννιούνται πλούσιοι και άλλοι φτωχοί, άλλοι ευνοούμενοι και άλλοι άτυχοι, άλλοι Ισραηλίτες και άλλοι Παλαιστίνιοι.
Αυτό δε σημαίνει πως ζηλεύω και ότι θα παραπονιέμαι για μια ζωή για αυτά που δεν μου δόθηκαν. Γιατί έχω στα χέρια το υπέρτατο, κάτι που δεν έχει κανένας άλλος. Πάνω απ’ όλα εγώ είμαι εγώ. Και δε ζηλεύω την τύχη κανενός. Είναι φορές που κάποια πράματα με πειράζουν. Αλλά ξέρω πόσο μικροί είναι οι άλλοι, και σκάω ένα χαμόγελο.
Είμαι εγώ. Και μου αρκεί.
