Ξαφνικά ξεχνάς τα πάντα. Πόσο πολύ σου αρέσει το γράψιμο, πόσο εκστασιακά όμορφα νιώθεις με το τέλος κάθε μικρού αποσπάσματος. Ξεγράφεται κάθε ιδιότητα και γίνεται μια μακρινή ανάμνηση. Σαν να μην έχεις γράψει τίποτα και ποτέ.
Προσπαθώ να βρώ ένα λόγο που να στέκει. Γιατί το παθαίνω αυτό. Δεν τα καταφέρνω. Φαντάζομαι πως έτσι είμαι γω. Όλο φεύγω και όλο έρχομαι.
Μοιάζει με ρούχο. Κάποτε ανοίγεις τη ντουλάπα, τ' αρπάζεις, το φοράς. Κι άλλωτε, δεν έχεις τη διάθεση να φορέσεις το συγκεκριμένο και βάζεις κάτι άλλο. Ωστόσο, συνεχίζει να είναι το αγαπημένο σου.
Το χειρότερο είναι όταν μένεις γυμνός. Και υπάρχουν δύο εξηγήσεις γι' αυτό. Είτε δεν έχεις κάτι να φορέσεις, είτε αυτά που έχεις δεν είναι πλέον στη μόδα. Προσωπικά, δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο. Να μην έχεις καθόλου επιλογές ή οι επιλογές που έχεις να μην σε αντιπροσωπεύουν.
Ψαλίδι να κόψεις πατρόν. Ύφασμα να μπαίνουν οι κλωστές και μια ραπτική μηχανή. Κόψε και ράψε. Είναι στο χέρι σου.
Μακάρι να φορούσα το ίδιο ρούχο όλη την ώρα..
Μοιάζει με ρούχο. Κάποτε ανοίγεις τη ντουλάπα, τ' αρπάζεις, το φοράς. Κι άλλωτε, δεν έχεις τη διάθεση να φορέσεις το συγκεκριμένο και βάζεις κάτι άλλο. Ωστόσο, συνεχίζει να είναι το αγαπημένο σου.
Το χειρότερο είναι όταν μένεις γυμνός. Και υπάρχουν δύο εξηγήσεις γι' αυτό. Είτε δεν έχεις κάτι να φορέσεις, είτε αυτά που έχεις δεν είναι πλέον στη μόδα. Προσωπικά, δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο. Να μην έχεις καθόλου επιλογές ή οι επιλογές που έχεις να μην σε αντιπροσωπεύουν.
Ψαλίδι να κόψεις πατρόν. Ύφασμα να μπαίνουν οι κλωστές και μια ραπτική μηχανή. Κόψε και ράψε. Είναι στο χέρι σου.
Μακάρι να φορούσα το ίδιο ρούχο όλη την ώρα..
