Γάμος στο Μπάκιγχαμ

http://politikopagida.blogspot.com/2011/04/blog-post_30.html

Shāh Māt - Checkmate

Ηλίθια παιχνίδια. Με εκνευρίζουν.

Σκάκι. Κάθε φορά που πάω να παίξω, ξεκινάω και με διαφορετική κίνηση. Είναι που θέλω να δω πως θα πάει. Και αδιαφορώ τελειώς για την αρχή. Μεγαλεπίβολες στρατηγικές δεν με τράβηξαν ποτέ. Δεν είμαι και ο Ναπολέων ο Βοναπάρτης. Αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν και όταν δημιουργηθεί το απόλυτο χάλι τρέχω να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται.

Και συνειδητοποιώ πόσο αδύναμος είμαι. Για να νικήσω κάποιον πρέπει να του φάω πρώτα όλες τις άμυνες, να τον αφήσω ανυπεράσπιστο και μετά να του δώσω την τελική. Και καταντάει πολύ κουραστικό. Και καταντάω πολυ κουραστικός. Μου είναι ακατόρθωτο να δράσω αιφνιδιαστικά και να κόψω το κεφάλι του βασιλιά με όλες τις άμυνες στημένες.

Ξεχνάω όμως και το άλλο. Στο σκάκι απαγορεύεται η κατά μέτωπο επίθεση. Για να πάρεις τη νίκη δεν πρέπει να αφήσεις περιθώρια στον αντίπαλο, να εξαντλήσεις κάθε πιθανότητα. Τσεκματ δε σημαίνει θάνατος. Σημαίνει πως ο αντίπαλος είναι καταδικασμένος σε αιώνια ακινησία. Επαναλαμβάνω, ήλιθια παιχνίδια.

Και τη φορά αυτή είπα να δράσω διαφορετικά. Να βγω πρώτος στην επίθεση, να τα παίξω όλα για όλα. Κι ας χάσω. Γιατί με το τέλος κάθε παρτίδας, αρχίζει πάντοτε μια άλλη. Και όλη αυτή η κινητικότητα γιατί θα θελα μια φορά στη ζωή μου να δηλώσω: Όλα βαίνουν καλώς. Να πάνε τα πράγματα όπως τα έχω σχεδιάσει. Ίσως είναι που έχω υψηλές απαιτήσεις. Από την άλλη δε θέλω απλά να συμβιβαστώ.

Γιατί στο σκάκι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να επιτείθεσαι τόσο γρήγορα που να μην αφήνεις τον άλλο να ανασάνει.

Το μόνο που ζητάω από σένα είναι να κάτσεις να παίξεις. Τίποτα άλλο. Κατάλαβε με. Ήδη διάλεξα τα άσπρα. Σου μένουν τα μαύρα.

Το πιο ηλίθιο πράγμα με το πιο πάνω είναι ότι δεν έχει να κάνει καθόλου με σκάκι. Άλλωστε τη γνώμη μου την ξέρετε. Ηλίθια παιχνίδια. Ηλίθιοι κανόνες.

Πολιτικοπαγίδα

Οκ. Έκανα ένα καινούργιο μπλογκ. Ελπίζω να σας αρέσει. Ελπίζω να το δουλέψω.

Τρία χαιρετίσματα.

politikopagida.blogspot.com

δύο τέσσερις

Να σκαρφίζεσαι κάθε πατέντα για να κλέβεις το ασύρματο δίκτυο του γείτονα. Και ο γείτονας να ασφαλίζει και να απασφαλίζει με χιλιάδες κωδικούς το αναθεματισμένο το δίκτυο.  Είναι ένας πόλεμος που δεν πρέπει να χάσεις.  Αυτο θα πει να σαι στρατιώτης σε φυλάκιο του ίδιου σου του χωριού.

Σηκώστηκα στις δυο και έφτιαξα καφέ. Στη σκοπιά έκανε κρύο. Απ’ αυτό που μπορείς να το αντέξεις. Έψαξα κάθε γωνιά της σκοπιάς για ασύρματα δίκτυα μέχρι που βρήκα. Όμως έπρεπε να στέκομαι μες το κρύο. Πόσο υποφέρουμε εμείς τα νιάτα μες το χακί, μόνο εμείς το ξέρουμε. Και να μαι εδώ να γράφω τυχαίες σκέψεις, ότι μου έρχεται στο μυαλό.

Είδα τα μηνύματα  και τις ειδοποιήσεις. Δεν είναι παράξενο που όλοι έχουμε λογαριασμό στο facebook;  Όπου να ναι το ληξιαρχείο θα εγκατασταθεί εκεί. Και όλοι έχουν την ανάγκη από ένα like, από ένα friend request ρε μάγκα μου. Καταδικασμένοι να παραμένουμε συνδεδεμένοι για όλοι μας τη ζωή.

Σήμερα ήρθε στο φυλάκιο ένας από τους μεγάλους τους τάρανδους, όχι από τους μικρούς που βλέπουμε σε καθημερινή βάση.  Μου ήρθε να του ορμήξω, να τον ρίξω κάτω, να του βγάλω τα μάτια. Όχι γιατί μου έκανε κάτι σε προσωπικό επίπεδο απλά και μόνο γιατί υπάρχει. Θυμάμαι που κάναμε παρέλαση για την αλλαγή διοικητή και ήρθε ένας γαλαξίας ολόκληρος, ζαλίστηκα από τα αστέρια και τις δημοκρατίες. Και φανταζόμουν τότε, ότι αν εκρύγνετο μια βόμβα εκεί που ήταν όλοι μαζεμένοι αυτός ο τόπος θα προχωρούσε πολύ μπροστά. Και τη στιγμή που γυρίζεις το κεφάλι δεξιά για να δείξεις τιμή στα τιμώμενα πρόσωπα, ήθελα τόσο πολύ να τους υψώσω το μεσαίο δάκτυλο και να πεθάνω στα γέλια με τα ηλίθια κουκλοθέατρα τους.  Τέλοσπαντων, μας ευχήθηκε καλό πάσχα και μας παρότρυνε να μείνουμε μακριά από κροτίδες, ποτά, ταχήτητες και υπερβολικές φλαούνες. Θα ακολουθήσουμε τις οδηγίες σου κατά γράμμαν.

Είναι παράξενο που μελετάω Μαρξ; Πάντα θεωρούσα τα οικονομικά κάτι γελοίο. Εννοώ, αυτά είναι για τους αγχώδεις τύπους με τις γραβάτες. Ξεκίνησα το Κεφάλαιο από περιέργια και κατάντησε να γίνει μια ευχάριστη ασχολία που μου παίρνει πολλές ώρες. Πάντα γεννιέται το ερώτημα αν πραγματικά καταλαβαίνω αυτά που λέει ή αν καταλαβαίνω αυτά που εγώ θέλω να καταλάβω. Τα ίδια παθαίνω και με το Νίτσε. Γι’ αυτό χρειάζεται ο άνθρωπος και τη μυθοπλασία, τον Gabriel García Márquez του και τους περίφημους έρωτες του.

Όταν με ρωτούν τι θα σπουδάσω, τους απαντώ γιατρός. Όταν συνεχίζουν να με ρωτουν πόσα χρόνια θα μου πάρει να σπουδάσω, τους λέω πως δε θα σταματήσω ποτέ. Θέλω να σπουδάσω ιατρική και να έχω δυο τρεις ειδικότητες στο ράφι, πολιτικές επιστήμες και ιστορία, φιλοσοφία, οικονομικά και να παρακολουθήσω μαθήματα υποκριτικής και δημιουργικής γραφής. Γιατί αν είναι ένα πράγμα που μου αρέσει στα σίγουρα είναι να μαθαίνω.

Τις τελευταίες μέρες με επισκέπτονται φαντάσματα του παρελθόντος και δεν ξέρω πως να ανταποκριθώ.

Ξέχασα να πω ότι κατάντησα μια ρουφήχτρα, όχι μόνων βιβλίων, αλλά και τηλεοπτικών σειρών και ταινιών. Είμαι αδαής που πιστέυω ότι κάθε δημιουργία έχει έστω μια πινελιά μοναδικότητας; Ακόμα και η πιο ηλίθια ταινία, θα έχει κάτι που ίσως αξίζει να τη δεις. Θέλω να διαβάσω όλα τα βιβλία που υπάρχουν και να δω όλες τις ταινίες που κυκλοφορούν. Γιατί είναι κάθε δημιουργία μια πηγή έμπνευσης που τους ορίζοντες σου μπορεί να τους ανοίξει ή να τους κλειδαμπαρώσει.

Τελευταία, ανησυχώ για την πολιτική πλευρά της ζωής και η «αντίδραση» των νέων της ηλικίας μου, της γενιάς μου, με απογοητεύει. Είναι που μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες, και έλεγε κάτι μαλακίες ότι στο μέλλον θέλει να κατέβει στις εκλογές στο ψηφοδέλτιο του κόμματος. Είναι που πλησιάζουν εκλογές και όσους ρωτώ μου λεν πως δε θα ψηφίσουν. Και δε θέλω να μένω απαθής σε όλο αυτό. Δε θέλω να καταλήξω μέλος μιας ηλίθιας φοιτητικής παράταξης. Και έλεγα να αρχίσω ένα καινούργιο ιστολόγιο που να ασχολείται με τέτοια θέματα. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω τη στιγμή αυτή αφού μισώ να βγαίνω στην επιφάνεια. Αλλά συνέχεια σκέφτομαι για διάφορα θέματα που θέλω να γράψω, και κάποια ίσως να είναι καλά, αλλά μου είναι δύσκολο να «δουλέψω».

Μετράω τις μέρες και πραγματικά νομίζω πως έχω πλησιάσει τόσο πολύ. Είμαι σχεδόν έξω από δω. Θα απαλλαγώ από κάθε είδους παραλλαγή, θα φορέσω ρούχα πολιτικά και με το τέλος του καλοκαιριού, μετακομίζω σε ένα άλλο νησί. Πράγματα πρωτόγνωρα. Ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω αν κάνω έτσι περισσότερη ζημιά ή καλό. Εννοώντας πως δεν είναι πάντα και το καλύτερο να έχεις υψηλές προσδοκίες. Απλά θέλω τόσο πολύ να πετύχει η καινούργια συνταγή, να ανακηρυχτώ master chef της χρονιάς.

Προσδοκίες . Ό,τι πιο ωραίο υπάρχει. Είναι μια σερβοτόρα με ένα σενάριο. Ή μάλλον, μια σερβιτόρα με μια ιδέα για ένα σενάριο.

Βλέπω μπροστά μου, έρχεται το καλοκαίρι. Έχω κάτι ταξίδι α να κάνω, κάτι συναυλίες να ακούσω, μιαν καινούργια ζωή να αρχίσω. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου  να τη βγάλω στη θάλασσα αυτό το καλοκαίρι, να βγάλω λέπια. Γιατί μου αρέσει το κολύμπι και επιτέλους, να αγοράσω μάσκα και πέδιλα.

Ο καφές έχει πραγματικά κρυώσει και οι τελευταίες γουλιές απλά δεν πίνονται. Πόσο πιο ωραίος θα ταν ο κόσμος, ή πόσα βιβλία και βιβλία θα είχα γράψει αν ο καφές ήταν ανεξάντλητος και δεν κρύωνε ποτέ!

Η ώρα πήγε τέσσερις και έρχεται η αλλαγή. Πάω για ύπνο!

Καληνύχτα, παίδες!

Υποβρυχίως

Νιώθω σα να με κάτω απ' το νερό. Κρατάω την ανάσα μου όσο μπορώ. Βλέπω το φως του ήλιου έτσι όπως αντικατοπρίζεται μες το νερό. Παίζει περίεργα παιγνίδια με τα κύματα. Βάζω τα δυνατά μου να πηδήσω έξω απ' αυτό να πάρω καθαρό αέρα. Να γεμίσουν τα πνευμόνια μου. Να σωθώ.

Κι όμως απέχω πολύ απ' την επιφάνεια. Έχω ακόμα. Κάποτε νόμιζα θα πεθάνω. Τώρα ούτε αυτό δεν μπορώ να το νομίσω. Τίποτα δεν ξέρω.

Θα μπορούσα να αφεθώ. Για μια στιγμή. Να δοκιμάσω να πάρω μιαν ανάσα. Να γίνει το νερό ο πρωταγωνιστής, να πλημμυρίσει τα πνευμόνια μου. Να εισχωρήσει, να ψάξει για την έξοδο. Να τρυπίσει τα πάντα στο διάβα του.

Ούτε αυτό το μπορώ. Και σφίγγομαι ακόμα πιο πολύ.

Δεν μπορώ να πεθάνω. Δεν μπορώ να ζήσω. Τι στο διάολο είμαι;

Δε θέλω να βγάλω λέπια γαμώτο μου. Ας ελπίσουμε ότι η άνωση...