BrianTracy

Στις ώρες τούτες τις κρίσιμες, γίνομαι τόσο ευάλωτος. Απίστευτα ευάλωτος. Αφάνταστα. Και ήμουν σίγουρος ότι θα εμπιστευτώ το λάθος άτομο. Ωστόσο, αυτό δε με εμπόδισε από το να το κάνω.

Ποιος, άλλωστε, θα εμπιστευόταν ένα διάστερο;

Τέλοσπαντων. Του μίλησα. Του ‘πα πως το σκέφτομαι συνέχεια και δε με αφήνει να ησυχάσω. Είναι μπαστακωμένο δίπλα μου και δε λέει να φύγει. Πέφτω να κοιμηθώ και με καληνυχτίζει. Ξυπνάω, είναι ακόμη εκεί, μου λέει καλημέρα. Μαύρη κατάρα.

Δεν ξέρω τι περίμενα. Δεν ξέρω αν περίμενα κάτι.  Ίσως ζητούσα την ησυχία μου. Να μ’ αφήσουν μόνο. Μόνος να μετράω μέρες.

Αντί αυτού, πήρα μια συμβουλή και ένα cd.

«Ηρέμησε. Μην το αφήνεις να σε παίρνει από κάτω. Προσπάθησε να ελέγξεις τα συναισθήματα σου.» Αυτά μου είπε και την επόμενη μέρα μου έφερε κάτι να ακούσω.  Ήταν ένα cd, ένας ψυχολόγος  που μιλούσε και έλεγε. Απ’ αυτά που σου λεν να πιστεύεις στον εαυτό σου και πως αν το πιστέψεις, μπορείς να πετάξεις ή ακόμα να φτιάξεις χρυσό από μολύβι.

Μα εγώ είμαι άνθρωπος. Είμαι πλημμυρισμένος από συναισθήματα. Όταν έχει παλίρροια, απλά, μου είναι αδύνατο να το ελέξω. Δεν μπορώ να επιβάλω στον εαυτό μου τι να αισθάνεται και πως να σκέφτεται.

Όταν έρχεται Αυτό και μπαστακώνεται δίπλα μου, δεν μπορώ να το αγνοήσω. Αφού είναι εκεί. Πως να με πείσω ότι δεν υπάρχει.

Όταν είμαι λυπημένος, το αφήνω να με πάρει από κάτω. Όταν είμαι θυμωμένος, κτυπάω ότι βρω, ρίχνω μπουνιές στον αέρα. Όταν είμαι χαρούμενος, ρίχνω ένα χαμόγελο και πετάω στον αέρα. Αιωρούμαι. Όταν νιώθω κάτι, απλά το νιώθω. Δεν μπορώ να κοντρολάρω  το συναίσθημα, το μυαλό μου και όλες τις ορμόνες.

Οπότε ακούγωντας αυτόν τον τύπο να μιλά, να προσπαθεί να κάνει τους όλους και εμένα καλύτερα, να απευθύνεται σε όλους και σ’ εμένα, να μιλά γενικά και όχι ειδικά, άρχισα να αηδιάζω. Πως υποτίθεται ότι αυτό θα με κάνει να νιώσω καλύτερα;  Ένας τύπος να δίνει συμβουλές, μυστικές συνταγές.

Και τότε κατάλαβα. Κοίταξα το Αυτό μες τα μάτια και χαμογέλασα. Μα φυσικά και δεν μπορώ να πειθαρχίσω τον εαυτό μου. Δεν είναι κανένας στρατιώτης. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα. Αυτό που θέλει να πει, θα το πει. Αυτό που θέλει να κάνει, θα το κάνει. Αυτό που θέλει να αισθανθεί, θα το αφήσει να το αισθανθεί. Κι ας είναι λάθος. Κι ας πρέπει να υπομείνει τον πόνο.

Και όλα αυτά γιατί είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Έχω τόσες αδυναμίες. Γελάω, πονάω, υποφέρω, θυμώνω, ζηλεύω, πετάω, πέφτω και συντρίβομαι. Αφήνω τα πράγματα  να με κυριεύουν και τα νιώθω τόσο βαθιά στη ρίζα τους. Και είμαι τόσο χαρούμενος γι’ αυτό. Πετάω στα σύννεφα, κτυπάω τούμπες.

Είμαι χαρούμενος που δεν είμαι απλά ένα ρομπότ. Που δεν μπορώ να προγραμματιστώ. Να διατάξω τον εαυτό μου πως να αισθάνεται και να συμπεριφέρεται. Να ακολουθώ συγκεκριμένα μονοπάτια κώδικα. Να σκέφτομαι όλα τα ενδεχόμενα. Να λειτουργώ αναλόγως. Να υπολογίζω τα πάντα. Να ξέρω τι με περιμένει. Να φορτίζω τις μπαταρίες μου. Να αισθάνομαι γεμάτος.

Είμαι τόσο χαρούμενος.

Και να που έγινα καλύτερα με έναν ανέλπιστο τρόπο. Άλλο περίμεναν, και άλλο πέρασε. Αλλιώς ήθελαν να με καλύτερα και αλλιώς έγινα.

Μετά, δεν μπορούσα να κάνω  τίποτα άλλο παρά να πετάξω  το cd στον κάδο. Αφού πρώτα το θρυμμάτισα.

Ήρθα πάλι στην ίδια θέση. Ένιωσα το Αυτό να με ακολουθεί από πίσω. Γύρισα, το κοίταξα στα μάτια και χαμογέλασα...

Πυραμίδα

Σου το κρατάνε μυστικό. Σου λένε πως θα δεις κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή. Και σε κρατάνε σε αγωνία. Δε σου λένε τι είναι. Μερικές φορές σε τραβολογάνε σε ξενοδοχεία ή σε καφετέριες. Καμιά φορά έρχονται και στο σπίτι σου.

Σβήσε το κινητό σου. Τίποτα δεν πρέπει να σου αποσπά την προσοχή.

Και όλο αυτό το θέατρο για να δεις αυτό το ηλίθιο βίντεο. Ένας τύπος να προσποιείται, να μιλάει με λόγια ωραία, να προσπαθεί να σου πουλήσει ευτυχία. Μιλάει για ηλίθιες πυραμίδες, σου τάζει ταξίδια στα βάθη της ανατολής.

Πρέπει πρώτα να πληρώσεις. Μετά να κάνεις και άλλους να πληρώσουν. Οι οποίοι με τη σειρά τους θα παρασύρουν κι άλλους στο παιχνίδι. Αφού τα κάνεις όλα αυτά, και πλουτίσεις τους από πάνω, τότε σου δίνουν και το δικό σου μερίδιο. Έτσι φαίνεται πως όλοι πλουτίζουν. Μόνος τους από κάτω λυπάμαι.

Δεν μπορώ. Από ηλίθιες πυραμίδες ζαλίστηκα και κουράστηκα.

Ίσως να είναι ένας έξυπνος τρόπος. Να βγάλεις λεφτά, να πάεις ταξίδια. Ο τρόπος όμως που το παρουσιάζουν είναι τόσο ύπουλος, που λες κάτι συμβαίνει εδώ. Σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι μοναδικός, πως σου εκμυστερεύονται ένα ύψηστης σημασίας μυστικό.

"Μόνο εσύ το ξέρεις. Παίξε το έξυπνα. Άρπαξε την ευκαιρία απ' τα μαλλιά. Γίνε πλούσιος. Γίνε ευτυχισμένος!"

Προσπαθούν να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου. Να σε βάλουν στο κόλπο. Κόβουν την ευτυχία σε μικρά κομματάκια και την πουλάνε με το κιλό. Το τίποτα σου πουλάνε και συ πρέπει να το αγοράσεις για να το πουλήσεις πιο ακριβά.

Και όταν τους πεις όχι, σε κάνουν να νιώσεις ανόητος που έχασες μια μεγάλη ευκαιρία.
Αν μάθαιναν να μιλάνε στα ίσα,  ίσως και να με έπειθαν. Αντί αυτού, προτίμησαν την αποπλάνηση.

Δεν τη θέλω την ευτυχία σας. Κρατείστε την για εσάς. Δε θέλω να με κάνετε πλούσιο. Φάτε τα όλα εσείς. Δε θέλω να αγοράζω συναισθήματα. Νιώστε τα μπας και μπουχτίσετε. Δε θέλω να ταξιδέψω, να πάω όπου με θέλετε να πάω. Προτιμώ να μείνω εδώ.

Εγώ, ηλίθιες πυραμίδες και ανόητες αλυσίδες δε συνεχίζω. Δεν μπαίνω στον κύκλο. Δε μπάζω άλλους στον κύκλο.

Ράδιο αρβύλα

Τις τελευταίες μέρες τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά. Η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη. Επιδείνωση. Είναι που στο στρατό τίποτα δεν είναι σταθερό. Άλλα σου λένε και άλλα βρίσκεις εμπρός σου. Και εσύ είσαι υπόχρεος να προσαρμόζεσαι σε κάθε αλλαγή, να δέχεσαι τις ιδιοτροπίες του κάθε αξιωματικού. Να συμβιβάζεσαι.
Δε με ενοχλά τόσο η ανατροπή μιας κατάστασης. Έχουμε συνηθίσει από δαύτα. Αυτό που με αρρωσταίνει, τον τελευταίο καιρό, είναι η ανατροπή της ανατροπής της κατάστασης. Οι εξελίξεις γίνονται τόσο ραγδαία... Κάθε λεπτό μαθαίνουμε κάτι καινούργιο.
Και έρχεται ένα σημείο που λες το "βαρέθηκα" και θες να σηκωστείς να φύγεις. Έρχονται τη μια μέρα και υπόσχονται πως τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, για να έρθουν την επόμενη να μας αποδείξουν ότι μπορούν να γίνουν ακόμη χειρότερα. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που το γυαλί σπάει και άντε μετά να μαζέψεις τα κομμάτια.
Ξέρω ότι έχω δίκιο αλλά πρέπει να το κρατήσω μέσα μου. Αν προσπαθήσω να μιλήσω, θα νομίσουν πως βλέπω μοναχά την επιφάνεια. Κανένας δε θα υποψιαστεί πως μέσα σε τούτον τον τόπο δεν προσαρμόζομαι με τίποτα, απλά δεν ταιριάζω. Κάνω τις προσπάθειες μου, προσπαθώ να ξεχαστώ. Διαβάζω ένα βιβλίο, γράφω δυο στίχους, ακούω μουσική. Το περίφραγμα, όμως, συνεχίζει να υπάρχει. Φαίνεται στέρεο και σταθερό. Μου φαίνεται πως όλο και στενεύει, μου σφίγγει την καρδιά. Απλά, δεν ταιριάζω εδώ μέσα.
Μέσα σ'όλη αυτή την αδικία, την αδυναμία μου να προσαρμοστώ, τα νεύρα μου γίνονται κουρέλια και συσσωρεύω μέσα μου αφάνταστο θυμό. Θέλω να ξεσπάσω. Ν' αρχίσω να πετάω πράγματα στον αέρα, να σπάσω όλα τα γυάλινα. Να πάρω φόρα, να πέσω να γκρεμοτσακιστώ. Κι όμως το κρατάω μέσα μου και απορροφώ τους κραδασμούς. Τα μάτια γίνονται ολοκόκκινα και φαίνονται έτοιμα να πεταχτούν έξω από τις κόγχες. Τίποτα δεν τα κρατάει στη θέση τους.
Προσπαθώ να ηρεμήσω. Μου είναι πραγματικά δύσκολο. Στην σκοπιά, όταν βρίσκομαι μόνος, γίνεται δέκα σκαλιά πιο δύσκολο. Δεν μπορώ να πάψω να το σκέφτομαι. Ούτε στιγμή. Έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να ξεχαστώ. Ν' αφεθώ. Κτυπάω τα πόδια μου μες την παγωνιά, σφίγγω τα χέρια μου σε γροθιές, κτυπάω τα σίδερα. Το μόνο που κερδίζω είναι ένας πόνος στα χέρια. Σε λίγο θ' αρχίζουν να ματώνουν...

Μ' ακολουθεί συνέχεια. Δεν μπορώ να το αποβάλω.
Φύλακας άγγελος. Και κατάρα μαζί.
Αυτό το "Αυτό" με σκοτώνει.