Τώρα, τι να πω;

Νιώθω το μαχαίρι βαθιά καρφωμένο στην πλάτη μου.
Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.
Υποτίθεται ότι αυτοί που μας αγαπούν δεν πρέπει να μας πληγώνουν.
Τελικά, δε μ' αγαπάς.
Άσε με να πάρω μιαν ανάσα.
Μακάρι να ήταν εύκολο για μένα απλά να φύγω.
Απ' όλους, απ' όλα μακριά.
Αλλά είμαι εγώ εκείνος που τους κυνηγώ πάντοτε.
Όχι γιατί φοβάμε να μείνω μόνος.
Αλλά γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο εγωιστές, παίρνουν τα πράγματα τόσο σοβαρά και αφήνουν τα καλύτερα να ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια τους, τη ζωή που θα μπορούσαν να ζήσουν.
Το αντιλαμβάνεσαι αυτό; Για μικροπράγματα χάνουν κάθετι μεγάλο.

Μπορεί να με κοροϊδεύουν. Να γίνομαι ο περίγελος της παρέας. Γελάστε μαζί μου όσο θέλετε. Δεν είμαι διαθετειμένος να κάτσω τελευταία θέση σινεμά να δω τη ζωή που θα μπορούσα να είχα.
Συνέχεια θα προσπαθώ να σπρώχνω το βράχο αυτό μέχρι να πέσει στο γκρεμό, να πετύχει η παγίδα μου να πιάσω το μπιπ μπιπ.

Δε θα αφήσω ποτέ να μου ξεφύγει. Μπορείς να παίζεις τη μη μου άπτου όσο θες, να σκαρφίζεσαι γελοία παιχνίδια με τις φίλες σου. Απορώ τι θέλεις να κερδίσεις.
Θα ήταν πιο εύκολο απλά να μου μιλήσεις.

Είσαι τυχερή που παίζεις με κάποιον που δε θέλει τη νίκη.