Πραγματικά, κάτι νύκτες σαν και αυτή αναρωτιέμαι αν είναι ο κόσμος μου αυτός.
Αληθινά, κάτι νύκτες σαν και αυτή αναρωτιέμαι αν είναι ο εαυτός μου αυτός.
Είναι τόσο απλό. Φαντάζει εξωπραγματικό.
Μα δεν μπορεί.
Δεν είναι αυτός.
Δεν είμαι αυτός.
Υπαρχουν πολλες οπτικες γωνιες που μπορει να δουμε τον εαυτο μας ανα τα χρονια.. Οσο περναει ο καιρος τον μαθαινουμε και εξελισομαστε. Διαλεξε τι θες να εισαι, και αν μπορεις να εισαι, αυτος που θες. Και ακολουθησε τον δρομο που εχεις επιλεξει. Με συνεση..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαιρό έχω να ακούσω από σένα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως πάντα, συνοψίζεις με αμεσότητα όλα όσα δεν θα μπορέσω ποτέ να πω.
και γω κάποιες φορές με κοιτάω στον καθρέπτη και νιώθω οτι το κεφάλι μου είναι απο πάνω και κάνει σβούρες , δε μπορεί να συγκεντρωθει , προσπαθώ να φανώ δυνατή πασάροντάς μου μια δικαιολογία ώστε να ηρεμήσω , να σκεφτώ ποια είμαι , τι κάνω , όμως δεν πετυχαίνει και ξαφνικά θέλω να σπάσω το απαίσιο αυτό γυαλί . δε θυμάμαι πώς περνάει πάντως σίγουρα όχι με τα 'κανε υπομονή και όλα θαναι καλά μπλα μπλα'ίσως με κάτι συκγινητικό ,με ένα τραγούδι που θυμίζει το χαρακτήρα σου , μία ανάρτηση που έγραψες ενώ ένιωθες δύναμη και ήξερες τί ήθελες.εξάλλου ευτυχώς ή δυστυχώς δε μπορούμε να αλλάξουμε ,απλά η ψυχολογία αλλάζει και με τις καταστάσεις συνήθως έρχεται πάλι εκεί που ήταν σε έναν ισορροπημένο βαθμό.αν και να σου πώ την αλήθεια δε μου αρέσει τόσο αυτη η ψυχολογική ηρεμία.τι να πώ..περίεργα πλασματα είμαστε οι άνθρωποι και πάνω που λέμε δική μου είναι η ζωή ότι θέλω την κάνω για κάποιο λόγο στεναχωριόμαστε ή κάτι και στην ουσία μόνοι μας τρώμε τα μούτρα μας.
ΑπάντησηΔιαγραφή