Ίσως είναι το πιο λυπητερό πράμα να περιμένεις τις μέρες να περάσουν. Μα όλο αυτό κάνουμε. Μετράμε αντίστροφα. Μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει μηδέν. Δεν προλαβαίνεις να το πεις, όχι μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη αντίστροφη μέτρηση.
Και να που έφτασα ως εδώ. Λίγο πριν το τέλος. Ξεπέρασα εαυτόν. Δε με πιστεύω ότι κάθισα και υπέστην όλο αυτό. Γιατί η στρατιωτική θητεία είναι κάτι που τους αγγίζει όλους εδώ. Το γενικά όμως δε θεραπεύει το ειδικά.
Πέρασα δύσκολες ώρες εδώ μέσα. Δεν εκλαμβάνουμε όλοι τον πόνο με τον ίδιο τρόπο. Υπήρξαν στιγμές που είπα θα σηκωστώ να φύγω. Σχεδόν ακατόρθωτο να σπάσεις τα καλούπια.
Κουράστηκα. Μπούχτησα. Αηδίασα. Εκνευρίστηκα. Σπάστηκα.
Το μόνο που θέλω είναι να φύγω από δω. Και ας πάω κάπου χειρότερα. Μετρώ αντίστροφα. Λίγο πιο λίγο απ’ το λίγο..
Γιατί μπορεί να είναι αδύνατο για την άμμο να υπερνικήσει τη βαρύτητα, να σηκωστεί απάνω και να κατευθυνθεί προς το πάνω μισό της κλεψύδρας, αλλά εμείς δεν το έχουμε για τίποτα να φέρουμε τα πάνω κάτω.
0 είδαν το ίδιο όνειρο:
Δημοσίευση σχολίου