Υποβρυχίως

Νιώθω σα να με κάτω απ' το νερό. Κρατάω την ανάσα μου όσο μπορώ. Βλέπω το φως του ήλιου έτσι όπως αντικατοπρίζεται μες το νερό. Παίζει περίεργα παιγνίδια με τα κύματα. Βάζω τα δυνατά μου να πηδήσω έξω απ' αυτό να πάρω καθαρό αέρα. Να γεμίσουν τα πνευμόνια μου. Να σωθώ.

Κι όμως απέχω πολύ απ' την επιφάνεια. Έχω ακόμα. Κάποτε νόμιζα θα πεθάνω. Τώρα ούτε αυτό δεν μπορώ να το νομίσω. Τίποτα δεν ξέρω.

Θα μπορούσα να αφεθώ. Για μια στιγμή. Να δοκιμάσω να πάρω μιαν ανάσα. Να γίνει το νερό ο πρωταγωνιστής, να πλημμυρίσει τα πνευμόνια μου. Να εισχωρήσει, να ψάξει για την έξοδο. Να τρυπίσει τα πάντα στο διάβα του.

Ούτε αυτό το μπορώ. Και σφίγγομαι ακόμα πιο πολύ.

Δεν μπορώ να πεθάνω. Δεν μπορώ να ζήσω. Τι στο διάολο είμαι;

Δε θέλω να βγάλω λέπια γαμώτο μου. Ας ελπίσουμε ότι η άνωση...