Μαζικοποίηση

Γίνονται όλα τόσο εκνευριστικά. Εννοώ, αρχίζουν τόσο διαφορετικά και μετά σε απογοητεύουν, σε αφήνουν κάτω.  Έρχονται άλλα να αντικαταστήσουν τα παλιά. Και αυτά σιγά σιγά ξεθωριάζουν. Και φτάνεις σ’ ένα σημείο που λες ‘Ως εδώ. Δεν πρόκειται να υπάρξει άλλο.’ Ο απόλυτος κορεσμός.

Διαβάζω το παραμύθι. Το παραμύθι που μας πουλάνε. Το παραμύθι που αγοράζουμε. Η ζωή, σύμφωνα με τις σύγχρονες γραφές, είναι ένα συνθέλεμα από δουλειά, ξεκούραση, ύπνος και διασκέδαση.  Ένα μοτίβο που επαλαμβάνεται.

Αφού σε βάλουν να δουλέψεις και πάρουν αυτά που θέλουν από σένα, αφού σε βάλουν για ύπνο να ξεκουραστείς (για να έχεις δυνάμεις την επόμενη μέρα στη δουλειά) τότε σου προσφέρουν διασκέδαση. Σου δίνουν ένα μικρό χαπάκι για να νιώσεις καλύτερα, ότι αυτό που κάνεις είναι για σένα, ακριβώς για να μπορείς να καταπίνεις το χάπι χωρίς διαμαρτυρία. Αν δεν δουλέψεις, και αν δεν ακολουθείς, ίσως χάσεις τη δόση σου, το μερίδιο που σου αναλογεί στην ευτυχία.

Οπότε όλα γίνονται για μιαν ώρα διασκέδασης. Να βγεις να πιεις ένα καφέ, ένα ποτό, να πας σε μια συναυλία, ένα ταξίδι, να χορέψεις, να μεθύσεις,.

Μέχρι τα δεκαοκτώ, δεν έβγαινα συχνά απ’ το σπίτι.  Ήμουν ο τύπος που προτιμούσε να μείνει εντός, να δει μια ταινία, να ακούσει μουσική και να κολλήσει στο διαδύκτιο. Και όλα αυτά μόνος μου.

Με το στρατό τα πράγματα άλλαξαν.  Άρχισα να κάνω παρέες με άτομα που ήξερα και δε μου δόθηκε η ευκαιρία στο παρελθόν, αλλά και με άτομα που γνώρισα εκεί μέσα. Και όταν είσαι κλεισμένος για μέρες σ’ έναν τόπο, σ’ ένα κλουβί, στερείσαι τόσο πολύ την ελευθερία σου και η στέρηση της ψυχαγωγίας είναι τόσο στεγνή που με την πρώτη έξοδο απ’ το στρατό ζητάς να κάνεις κάτι πιο ακραίο από το να καθίσεις σπίτι. Και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω το ρεύμα, να βγω έξω στη ζούγκλα, να δω τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος.  Εξάλλου δεν έιχα τίποτα να χάσω.

Από τότε, ένιωσα τόσα πολλά, πέρασα ολόκληρες νύχτες έξω απ’ το σπίτι, αναζήτησα και γω αυτό που λέγεται διασκέδαση. Μόνο τώρα μπορώ να συνειδητοποιήσω πόσο αηδιασμένος είμαι. Μπορώ να πω ότι έκανα πολλά πράγματα και έμαθα τόσα άλλα. Αυτό το πράγμα που μας πουλάν ως το υπέρτατο, που είναι η έξοδος μας απ’ τη ρουτίνα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ακόμη παραμύθι. Εμείς το κάναμε έτσι. Εμείς το αφήσαμε να ξεθωριάσει.

Πετύχαμε τη βιομηχανοποίηση της ευτυχίας. Την κόψαμε σε κομμάτια, την χοντροκόψαμε, την πετσοκόψαμε, την βάλαμε στον ήλιο να στεγνώσει, την τυλίξαμε και τώρα, την πουλάμε στους εαυτούς μας σε απαγορευτικές τιμές.

Γιατί δε μπορούμε να περάσουμε καλά, απλά εμείς και οι φίλοι μας. Πρέπει να έχουμε και άλλους γύρω μας. Ν’ ακολουθούμε τη μάζα. Να κάνουμε ότι κάνει η μάζα, αυτό θα πει διασκέδαση. Να μη διαφέρουμε.

Κι ακολουθώντας τη μάζα, συνειδητοποιείς πως τελικά οι επιλογές που έχεις δεν είναι και τόσες πολλές. Γιατί επιμένουμε να πηγαίνουμε σε τόπους που δεν θέλουν να μας βάλουν μέσα. Και αν φάμε πόρτα, το άλλο Σάββατο θα μαστε και πάλι εκεί.

Γιατί αγοράζουμε αυτό που μας πουλάν σε εξωφρενικές τιμές. Αισχροκερδούν πάνω στην πλάτη μας.

Κατάλαβαν το παιχνίδι της μαζικοποίησης. Την ανάγκη του ανθρώπου να κτίζει στερεότυπα. Να θέλει να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους. Και  έγινε μια ολόκληρη βιομηχανία που ζει και τρέφεται μ΄αυτό.

Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα πας να αγοράσεις τη μάσκα σου για να κερδίσεις το βραβείο σε ένα πάρτυ-μασκέ, που θα μεθύσεις καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες ποτού, που θα κάνεις τον εαυτό σου ίσο με το πάτωμα, που θα χορεύεις για τον βασιλιά καρνάβαλο, που θα καταναλώσεις χόρτα και τάχα νηστεμένα τρόφιμα, που θα βγεις στους αγρούς να κάνεις αυτό που επιβάλει η πίστη, μέσα σου βαθιά διερωτήθου: 

"Τι διαφέρω εγώ από τους άλλους; Τι διαφέρω εγώ από τη μάζα;"