Η μεγαλύτερη μαλακία κερδίζει.

Και λίγο πριν να κλείσει η χρονιά, φτάνουμε στο εξής συμπέρασμα: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! Είναι τόσα πολλά που συμβαίνουν γύρω μας και εμείς τα αφήνουμε να περνάνε. Είναι αδύνατον να καταπιανόμαστε με τα πάντα και αυτό το οφείλουμε στην ανθρώπινη φύση μας. Αν μπορούσαμε να μην αφήνουμε τίποτα να περάσει απαρατήρητο, απλά θα τρελαινόμασταν. Ίσως πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμων λοιπόν που ζούμε μόνο τις δικές μας ζωές και όχι τις ζωές των άλλων.


Είναι, όμως, κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να περάσουν έτσι απλά ρε γαμώτο. Βγάζουν μάτι. Είπαμε να είμαστε μαλάκες αλλά όχι και δυο φορές. Η μαλακία και η αδικία δε μπορούν να κρυφτούν. Και εκεί που λες "Θα αντιδράσω" έρχεται το σύστημα και σου δίνει κάτι άλλο, μόνο και μόνο για να σου ρίξει στάχτη στα μάτια. Είναι η φύση του συστήματος τέτοια που έχει βρει το μυστικό της αιωνιότητας, ανακυκλώνεται και κτυπάει φαύλους κύκλους αδιάκοπα. Γι' αυτό και τόσα χρόνια δεν έχει καταρρεύσει και δε ζούμε στη ζούγκλα.

Μπορούμε απλά να σωπάσουμε. Να δώσουμε τόπο στην οργή. Να πούμε καλημέρα σε ότι μας σκοτώνει. Να μην προδωθούμε πως νοιαζόμαστε γι' αυτό τον κόσμο. Προτιμότερο είναι το περιθώριο. Εγώ θα ζήσω στον κύκλο αυτό και αφήστε με ήσυχο. Έρμαιο της μοναξιάς και κούτσουρο της φωτιάς.

Μετά μπορείς να αρχίσεις να φωνάζεις. Να κτυπιέσαι, να κτυπάς. Να τα σπάσεις. Να σε σπάσουν. Να δεις τα μάτια σου να δακρύζουν. Να πονάς. Να σε τρυπούν και να στάζει αίμα. Ανήξερος και ανίδεος. Να μη βρίσκεις τόπο να διοχετέυσεις το θυμό σου. Αδικημένος για πάντα. Χαμένος για πάντα. Νικημένος. Πεθαμένος. Θυσία στο παγκόσμιο βωμό της ηλιθιότητας.

Ή μπορείς να αρχίσεις να δέρνεις. Τους πάντες. Να τους κάνεις να πονέσουν. Να ρίξεις κόμματα και κυβερνήσεις. Να ευνουχήσεις βασιλιάδες. Να σηκωστείς να φύγεις. Όχι με βήμα αργό. Να τρέξεις τόσο που να μην μπορούν να σε φτάσουν. Αδίστακτος και ανίκητος. Να μη χαριστείς σε κανένα. Να δώσεις κλωτσές και μπουνιές. Τα μάτια σου να πετάνε σπίθες. Να σαι ο Χριστός και ο Διάβολος μαζί.

Μόνο πρέπει να ξέρεις πως στο τέλος δε θα μείνει τίποτα. Ισοπέδωσις. Είναι μια θυσία που πρέπει να κάνεις. Να πουλήσεις τον εαυτό σου. Να ξεχάσεις τι είναι να ζεις. Τα συναισθήματα. Άτονος. Ξύλο. Θα πάψεις να ζεις. Θα κουβαλήσεις το δικό σου σταυρό. Μόνο και μόνο για να μη περάσει το δικό τους.

το γαμώτο

Αν ήταν να διαλέξω μια λέξη που με εκφράζει αυτή τη στιγμή σίγουρα θα ήταν το γαμώτο. Είναι φορές που απλά θέλω να φωνάξω. Κλείνομαι όμως και απορροφώ τους κραδασμούς. Είναι πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου και δεν τα αντέχω. Με σκοτώνουν. Ύστερα είμαι εγώ. Που άλλα θέλω και άλλα κάνω. Μισώ το δεσμό με τον Κόσμο. Είναι ότι με κρατάει στη γη. Ότι με κάνει θνητό.
Οι άνθρωποι καμιά φορά γίνονται τόσο ψεύτικοι. Λες και είναι ερασιτέχνες ηθοποιοί.
Μετά είναι το νερό που δεν κυλάει. Ή αλλιώς τα στάσιμα νερά. Μηδέν καινούργιο στον ορίζοντα. Και έχεις μάθει να ζεις μ' αυτά που έχεις.
Κι είναι τόσο δύσκολο να ζεις μ' ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι σου. Στημένος στον τοίχο. Σε ένα καταδικασμένο εκτελεστικό απόσπασμα να είσαι εσύ ο σημαδεμένος. Να σαι ο πρώτος. Παράδειγμα προς αποφυγή. Θυσία στο βωμό της τρομοκρατίας.
Μην κουνηθείς. Θα πεθάνεις για παραδειγματισμό!
Μαύρες τρύπες και απαιτήσεις.
Όλοι αναμένουν κάτι από εσένα. Εσύ αδυνατείς. Όχι γιατί δεν μπορείς. Απλά δεν το θέλεις. Κι όμως πάλι πρέπει να κάνεις πίσω για να μην πέσεις σε μαύρη τρύπα. Μην ξεχνάς ότι είσαι στο στόχο. Αφορμή γυρεύουν. Όπλο είναι. Εμπλοκές παθαίνει.
Δεν ξέρω κατά πόσο η μοίρα μου είναι διαφορετική από τη μοίρα ενός φυλακισμένου. Τώρα βρίσκομαι στο κελί. Όταν τελειώσουν οι ποινές και ανοίξουν οι πύλες για να βγω, η ζωή με περιμένει. Βαθιά μέσα μου όμως ξέρω ότι θα την καταστρέψω όπως και προηγουμένως.
Δε θα χω ποτέ ξανά τις ίδιες ευκαιρίες. Ό κόσμος θα με βλέπει με μισό μάτι.
Τις πταίει; Τι πταίει;
Είναι που δεν έρχεται τίποτα καινούργιο.
Είναι που δεν ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες μου.
Είναι που ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες των άλλων.
Είναι οι άνθρωποι που είναι ξύλινοι και καμιά φορά, δένονται σε κλωστές και γίνονται ηλίθιες μαριονέτες.
Είναι που ξέρω ότι έρχεται το μέλλον.
Και είναι η δική μου στιγμή να ανταποκριθώ. Νιώθω ότι όλοι με κοιτάνε. Κάμερες, φώτα, στολές. Η παράσταση αρχίζει...
Απλά θέλω να φωνάξω!

Catcher in the rye

Μια συνηθισμένη μέρα
Όχι με ένα συνηθισμένο τρόπο
Μεμιάς τα τραγούδια που άκουσα
Δε θα παίζουν πια
Για οποιονδήποτε
Ή για το καθένα
Που χρειάζεται άνεση από κάποιον
Χρειάζεται άνεση από εκείνον
Που νοιάστηκε
Να γίνει
Όχι σαν εσένα
Και όχι σαν εμένα

Και μετά, οι φωνές έφυγαν μακριά
Με κάποιον τρόπο έθεσες τους τροχούς σε κίνηση
Εκεί που συχνάζουν οι αναμνήσεις μας
Ήσουν το όργανο
Ήσουν ο ένας
Πως ένα σώμα...
...Αρπάζει ένα άλλο
Έδωσες σ'αυτό το αγόρι ένα όπλο

Πήρες την αθωότητα μας
Παρά τις εμμονές μας
Κάποιες φορές το μόνο πράγμα
Στο οποίο υπολογίζουμε
Όταν κανένας δε βρίσκεται εκεί

Όταν είμαστε μόνοι...

***AXL ROSE***

Ο κάκτος

Βολεύτηκα. Και άρχισα να γίνομαι ανόητος.
Αφήνω τις μέρες απλά να περάσουν. Δεν ξέρω τι περιμένω.
Μου είναι αδύνατο να γράψω. Αρχίζω και πιστεύω ότι το χάνω. Ή δεν το είχα ποτέ·
Είναι που λατρεύω την έμπνευση και μισώ τη δουλειά.
Θέλω να εκφραστώ και ψάχνω καινούργιους τρόπους. Διστάζω όμως να ξεκινίσω.
Περνώ απαρατήρητος και ζω παθητικά. Ρουτίνα.
Και ήρθαν έτσι τα πράματα που δεν μπορώ να μείνω για λίγο μόνος μου. Συνέχεια υπάρχει κάποιος δίπλα μου που κάνει φασαρία και δεν μπορώ να τον διώξω.
Είναι στιγμές που ζητώ τη μοναξιά . Την επιδιώκω.
Και δεν έχω παρά να πληγώσω αυτούς που είναι γύρω μου.

Do you need some time...on your own
Do you need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone

?