Δεκαεννιά (22/8)

Πέρασαν χρόνοι δεκαεννιά. Όσο αποκρουστικό και αν ακούγεται αυτό.

Λέω να κοιτάξω λίγο πίσω. Πέρασα δύσκολες καταστάσεις. Δεν είναι ανάγκη να γίνει κάτι συγκλονιστικό για να νιώσεις άσχημα. Καμιά φορά η αδράνεια πονάει περισσότερο. Μέσα από μαύρους χειμώνες πέρασα δίχως κανένα πανωφόρι. Τα χειρότερα δεν τα μοιράστηκα ποτέ με κανέναν. Γιατί δε βρέθηκε ακόμα εκείνος. Έτσι που να καταφέρουμε να συγχρονίσουμε τα μυαλά και να συντονίσουμε τις ψυχές στον ίδιο σταθμό.

Εξάλλου πάντοτε τα πιο μαύρα τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Είναι πράγματα που απλά δε μοιράζονται. Κάτι ρημαγμένες ψυχές έβρισκα από δω και από κει. Τους έλεγα όσα περισσότερα μπορούσα. Κάποιες έφευγαν, κάποιες έμεναν. Δεν άντεχαν τόση σαπίλα. Σάμπως και αν απλωθεί το μυστικό και πάψει να είναι μυστικό μετριάζεται ο πόνος. Μη ξεγελιέσαι.

Γέμιζα τους τόπους ερωτηματικά. Ρωτούσα να μάθω. Έπαιρνα μια απάντηση και φύτρωναν άλλες δέκα ερωτήσεις. Τι ήθελα να αρχίσω τις ερωτήσεις;

Έζησα και τα εκατό χρόνια μοναξιάς. Κλειδαμπαρωμένος σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, περιτριγυρισμένος από τους τέσσερις τοίχους. Χάλασα τα πιο όμορφα χρόνια. Δε φταίω. Μόνο τις απαντήσεις ήθελα. Όλο μηδενικά πήρα.

 Λέω να ρίξω και μια ματιά στο τώρα. Να δω που βρίσκομαι, που πατάω.

Κι όμως. Ακόμη ρωτάω να μάθω. Τη χαμένη αθωότητα μου κλαίω. Ίσως και το μόνο αληθινό.

Το αίμα βράζει. Ονειρεύομαι μονοπάτια άλλα. Τις πτυχές μιας παράλληλης ζωής. Και όμως ακόμα περπατώ σε δρόμους ασφαλτωμένους που έφτιαξαν άλλοι για μας.

Τον κύκλο της μοναξιάς τον έσπασα. Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους. Κάποιους τους τράβηξα με τη βία στον κύκλο μου και άλλοι γκρέμισαν τείχη για να μπουν. Έχω πάψει να αμφιβάλλω. Τώρα μπήκα σε χειρότερους.

Και ύστερα σου λένε είσαι δεκαεννιά. Στον ώμο μου σηκώνω ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί πάντα ο ίδιος θα μένω. Θα μιλάω για επαναστάσεις-κεραυνούς. Ωστόσο θα παραμένω στα χαρτιά και το στυλό.

Θλιβερή διαπίστωση. Όλο λέω θα αλλάξω. Όλα λέω θα τα αλλάξω. Στην τελική αλλάζω μόνο κανάλι.

Αν υπάρχουν τα λάθη, τότε έκανα μπόλικα. Να γυρίσω το χρόνο πίσω δεν μπορώ. Ούτε το θέλω.

Και όμως έμαθα να ζω μ’ αυτό. Αποδέχομαι τη μίζερη μου φύση. Δεν είναι καθόλου κακό. Άφησα το σκοτάδι να απλωθεί μέσα μου. Ένιωσα τον πόνο σε όλες του τις διαστάσεις. Τα κύτταρα μου έλιωσαν και σάπισαν.

Σ’ αυτό το παιχνίδι είμαι ο κακός. Και είναι το χειρότερο. Και οι άλλοι σε βλέπουν με μισό μάτι. Και ξέρεις ότι στο τέλος θα χάσεις. Στο κάτω κάτω δε γράφει κάπου ότι πρέπει να είμαι με τη συμμορία του καλού.

Και τώρα που ξέρω ποιος είμαι, που με έχω αποδεχθεί, μπορώ να ατενίζω το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Μπορώ ακόμα να ρίξω και ένα χαιρέκακο γέλιο, αυτό το μηχανικό που ρίχνουν οι κακοί στις πιο όμορφες ταινίες.

Είμαι ακόμη εδώ. Ζωντανός. Αυτό και μόνο είναι πολύ για μένα. Έριξα μάχες και μάχες. Σκότωσα θηρία. Γι’ αυτό μη μου λες πως είμαι χαμένος.

Πέρασαν χρόνοι δεκαεννιά. Το θέμα είναι τι κάνουμε παρακάτω.

Βαρυποινίτης εννιά εικοστών

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω. Ο χρόνος είναι αυτός που είναι λίγος.

Τώρα, εκτίω την ποινή μου. Τώρα ο χρόνος φαίνεται πολύς. Η καμπύλωση του χωροχρόνου.

Ξέχασα το τετράδιο μου στο φυλάκιο. Πάλι. Οπότε γράφω στο πόδι. Βιάζομαι. Λίγες ώρες μου έδωσε αυτός με το αστέρι στο γιακά. Και έχω την ανάγκη να γράψω. Μετά θα πάω μέσα να συνεχίσω την ποινή.

Μέρες είκοσι. Φάγαμε τα εννιά εικοστά. Μένουν άλλα έντεκα.

 «Έκανες λάθος. Το πληρώνεις!». Η φιλοσοφία τους.

«Αν δεν υπήρχες εσύ, αν δεν υπήρχε στρατός και πόλεμος και όπλα δε θα υπήρχαν τέτοια λάθη». Η δικιά μου η φιλοσοφία.

Τα έκαναν μαντάρα και ρίχνουν το φταίξιμο σε μας.

Ουφ. Κοίταξε πως οι άλλοι ορίζουν τη ζωή μας. Εμείς ποτέ δεν ανακατευθήκαμε. Αυτοί επιμένουν. Δεν έχουν κάτι να κερδίσουν. Ίσως μόνο το αίσθημα ότι επιβάλλονται στους άλλους. Με εξουσίες που αναγράφονται πάνω σε χαρτιά και κερδίζονται μέσα από τα χρόνια.

Μας κλειδαμπαρώνουν σε ένα οικόπεδο-κλουβί. Μας λένε «Μείνε» και μένουμε. Και έχουν τόσες πολλές απαιτήσεις…

Για χαλαρώστε λίγο… Δεν είναι το φταίξιμο δικό μας. Θύματα είμαστε. Τα θύματα σας.

Πάλι νιώθω πως γράφω σε στενογραφία. Ίσως είναι επειδή βιάζομαι. Ή επειδή τα έχω όλα μες το μυαλό μου και νομίζω πως μπορούν να τα αισθανθούν και οι άλλοι χωρίς να τα γράψω. Και πάλι, βιάζομαι.

Αϋπνίες

Μου λείπουν οι παλιές μέρες. Τότε που δεν μπορούσα με τίποτα να κοιμηθώ. Καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή. Μέχρι που έμπαινε το πρωινό φως μες το δωμάτιο χωρίς να λογαριάζει τις κουρτίνες και μ’ έριχνε βίαια μες τα σεντόνια.

Κ’ αυτό γινόταν πολύ συχνά. Είναι που θεωρούσα τον ύπνο χάσιμο χρόνου. Η ιδέα με άγχωνε. Ακόμη τα ίδια μυαλά κουβαλώ. Μόνο που τώρα κοιμάμαι έτη περισσότερο. Είναι που περιμένω το χρόνο να περάσει. Μήπως και ξεγελάσω λιγάκι τον εαυτό μου πως κάποιες στιγμές διαρκούν λιγότερο από κάποιες άλλες.

Μια τέτοια νύχτα είναι και σήμερα. Η πρώτη μετά από αρκετό καιρό. Είναι που δεν περνάω πολύ χρόνο στο σπίτι. Ο καφές είναι αρκετά παγωμένος. Έχω διάθεση να ακούσω μουσική, να ψάξω δύο στίχους. Μετά θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα να μάθω τι έγινε το 1953. Να δω φωτογραφίες που απεικονίζουν το μακρινό βασίλειο της Σουηδίας. Να διαβάσω αποσπάσματα από ένα ξεχασμένο βιβλίο και υστερότερα να γράψω κάτι πάνω στο άσπρο χαρτί.

Όχι κάτι συγκεκριμένο. Λόγια του αέρα. Αυτή τη νυχτιά δε θέλω να το πιέσω. Ότι κατέβει και με οποιαδήποτε σειρά. Χάος. Αν υπήρχε ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να καταγράφει αυτά που σκεφτόμαστε, τότε θα γέμιζα βιβλία ολόκληρα. Πολυγραφότατος. Δεν είναι ότι στέρεψαν οι πηγές. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει. Έχω τις ιδέες και περιστρέφονται γύρω από το μυαλό μου. Σαν τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα. Κάποια ξεμακραίνουν και χάνονται στο έρεβος. Άλλα βρίσκονται σε δύο διαφορετικές θέσεις την ίδια χρονική στιγμή. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει.

Άχρηστες πληροφορίες. Προτιμότερες από όνειρα και παιχνίδια του υποσυνείδητου. Οτιδήποτε.

Ο καιρός περνά. Αρχίζω να συνηθίζω. Κάτι μήνες ακόμη.

Νιώθω ότι υπάρχει ένα κενό μεταξύ κάθε πρότασης που γράφω. Σαν να πηδάω από το ένα στο άλλο. Θα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη παράγραφος για να το κάνω πιο ομαλό. Νιώθω πως γράφω σε συντομογραφία. Σημείωμα; Πρέπει να γράψω κάτι μεγαλύτερο. Βαριέμαι. Κάτι με πλοκή. Βαριέμαι τα σκόρπια λόγια. Δύσκολο στη θέαση.

Ουφ. Ο καφές όπου να ναι τελειώνει. Δε θέλω να γράψω άλλο. Θα συνεχίσω… Πάμε παρακάτω.

Πήγε τρεις. Έχουμε ακόμα.