Ο υπτάμενος

Είναι ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Μεγάλωσε σε μια καθωσπρέπει οικογένεια. Έχει ένα αδερφό και μια αδερφή. Και οι δυο μεγαλύτεροι του. Ήταν βλέπετε, ο μικρός της οικογένειας. Ο πατέρας του είναι απ’ αυτούς, τους αριστερούς που έχουν δώσει αρκετά στο Κόμμα. Κι όμως θα τα πάρει πίσω με τόκο. Αυτά όμως δεν έχουν σημασία.

Τα παιδικά του χρόνια κύλησαν ομαλά. Ήτανε το γαλάζιο αγοράκι. Τις Κυριακές κυνηγούσε το πετσί μες τα χωράφια. Στο σχολείο ήτανε από τους πρώτους. Έπαιρνε τα γράμματα. Έκοβε ο νους του. Είναι αυτό που λέμε πρακτικός τύπος. Και μιλάει ωραία, χωρίς να χει κάτι να πει. Οι άλλοι πείθονται.

Ύστερα μεγάλωσε. Μπήκε στην εφηβεία. Τίποτα παράξενο όμως. Ήρθαν και οι πρώτοι έρωτες. Φλερτ και μυστικές συναντήσεις σε ερημικές τοποθεσίες.  Έξω καρδιά, μοτοσυκλέτες και  μεταμεσονύχτια πάρτι. Πιο κανονικά δε γίνεται.

Τώρα, έχει φτάσει στα 18.

Είναι παιδί ωραίο. Αψηλό. Μελαψό. Με υψηλό ανάστημα. Τίποτα δεν του λείπει. Οι γυναίκες γύρω του κάνουν ουρές. Ίσως φταίει η σιγουριά που εμπνέουν τα μάτια του. Ίσως φταίνε τα μάτια του. Ίσως φταίνε όλα μαζί.

Από μικρό παιδί ήθελε να γίνει πιλότος. Να πετάει αεροπλάνα. Να πετάει στον αέρα. Το λέγε και το ξανάλεγε. Ήθελε να ζήσει τον ενθουσιασμό. Τα μάτια του γυαλίζανε.

Και να που τώρα πραγματοποιεί το όνειρο του. Εξασφάλισε τα ποσοστά και βρίσκεται προ των πυλών της Σχολής. Νιώθει την ανακούφιση μα δεν μπορεί να περιμένει. Μέχρι να καβαλήσει τον άσπρο δράκο με τη μαύρη φωτιά. Μόλις γίνει ένα μ’ αυτό πύρινες λαίλαπες θα πεταχτούν, θα αστράψει ο ουρανός, θα καούν χωριά και πολιτείες ολόκληρες. Και τι πύρινο το συναίσθημα όταν βρίσκεσαι στους αιθέρες. Η αδρεναλίνη εκτοξεύεται. Στα ύψη. Σιγά σιγά έρχονται και οι πρώτες φιγούρες. Επίδειξη. Ποια θα μπορέσει να του αντισταθεί;

Θα του πηγαίνει αφάνταστα η άσπρη στολή. Γαλόνια και βαθμοί και έχει ένα μέλλον εξασφαλισμένο. Τη σιγουριά μες τα τσουβάλια. Να χει να ζυγιάζει στα γεράματα.

Πόσο ζηλεύω.

Ένα μέλλον εξασφαλισμένο. Γεμάτο αριθμούς. Σταθερά αυξανόμενα εισοδήματα. Μέχρι τα 40 θα έχει ήδη μαζέψει αρκετά.

Σιγουριά. Καριέρα. Και δε φαίνεται πως συμβιβάστηκε. Έκανε αυτό που ήθελε. Άσχετο αν είχε υποταγμένα θέλω. Ποιος θα το προσέξει;

Μόνο εγώ τον κοιτάω από την άκρη του δρόμου. Δεν ξέρω γιατί του δίνω σημασία. Ίσως γιατί ήρθα τρίτος.

Ένα μεγάλο άσπρο πουλί. Δυο γιγάντια φτερά. Και ένας ουρανός ολόδικος του.

Και έτσι όπως άρχισα, έτσι θα τελειώσω. Είσαι ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Άσε κάτι και για μας…

Amaurosis Scacchistica

Amaurosis Scacchistica

Έχω πέσει σε σκακιστική τύφλωση. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Δεν έχω τι να γράψω. Ίσως φταίει που όλα είναι πλέον ίδια. Ίσως φταίει που δέχομαι επανωτές επιθέσεις.

Επιμένω στην αδράνεια.

Εδώ και καιρό σκέφτομαι την επόμενη μου κίνηση. Αναλύω τα πάντα. Σάμπως και τα πάντα με αφορούν. Υποθέτω πως έτσι είναι. Ο καθείς νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό του.

Έχω ακόμα καιρό. Χρόνο στη διάθεση μου. Μπορώ να συνεχίσω να σκέφτομαι. Κανείς δε με πιέζει για την επόμενη κίνηση, να ταράξω το πιόνι.  Ούτε ο ίδιος ο αντίπαλος.  Το ξέρω. Ωστόσο νιώθω τα ρολόγια μέσα μου να βαράνε με ήχους εκκωφαντικούς: «Κάνε κίνηση και γρήγορα!».

Όσο όμως συνεχίζω να σκέφτομαι τόσο πιο βαθιά πέφτω σε μαύρη οδύνη. Ρουφήχτρα.

Γιατί είμαι πεπεισμένος πως η επόμενη κίνηση θα είναι η πιο ανόητη που θα μπορούσε να γίνει. Σα να την έκανε μικρό παιδί που δεν έχει ιδέα από σκάκι. Σα να μην σκεπτόμουν καθόλου τόσο καιρό για το τι πρόκειται να κάνω. Άντε τώρα να αποδείξεις ότι η πολλή σκέψη με οδήγησε σε μια τόσο απελπιστική κίνηση. Το κοινό θα αρχίσει τα μουρμουρητά, οι σχολιαστές θα ενθουσιαστούν (επιτέλους έχουν κάτι καινούργιο να πουν), τα τηλέφωνα στο τηλεφωνικό κέντρο θα πάρουν φωτιά.

Εγώ θα ιδρώσω. Ο αντίπαλος θα πάρει τη νίκη.

Τρέμω τη μέρα αυτή. Μόνο και μόνο η ιδέα του ερχομού με φοβίζει. Κάθε καλός σκακιστής γνωρίζει ότι αυτή η μέρα θα έρθει. Βαθιά μέσα του όμως κουρνιάζει η ελπίδα πως θα βρει τη διέξοδο, την απάντηση. Θαρρεί πως ένα C4-D6 μπορεί να αλλάξει και πολλά. Σφάλμα.

Και το χειρότερο είναι πως έρχεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Εκεί που έχεις πάψει να περιμένεις. Και τα ρημάζει όλα. Τα σηκώνει επάνω.

Μετά απ’ αυτήν την κίνηση, το παιχνίδι για τον αντίπαλο γίνεται παιγνιδάκι. Θέμα δευτερολέπτων να πάρει τη νίκη.

Αν προλάβει βέβαια. Γιατί μέχρι τότε θα τινάξω το σκάκι στον αέρα, τα πιόνια θα εκτοξευτούν στο κενό και κατόπιν θα σκορπιστούν στο πάτωμα σε τυχαίες τάχα θέσεις.

Όχι δεν έμαθα να χάνω. Όχι ακόμα.

Μόνο τρέμω την επόμενη κίνηση.