Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο. Υπάρχει ένα μπέρδεμα στην κλίμακα του χρόνου. Οι σελίδες δε γράφονται με το τέλος της ημέρας. Θα γραφτούν όλες μαζί. Αφορμή είναι το Τέλος. ‘Η αν όχι το Τέλος καθαυτό, ο ερχομός του Τέλους. Γιατί λίγο πριν το Τέλος τα πράγματα είναι ακόμη τα ίδια. Ο ερχομός δε διαρκεί, με καθρέφτη μοιάζει που περνάει μέσα του το φως. Μετά το Τέλος, τίποτα δε μένει. Και όλα αλλάζουν.
Τίποτα δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αλλά σύντομα θα γεμίσουν σελίδες ολόκληρες. Είναι σα να βρίσκομαι στο Τώρα και φαντάζομαι πως θα ήταν αν έγραφα όλα αυτά τα χρόνια ημερολόγιο. Δεν έχω μετανιώσει που δεν το έπραξα ποτέ. Μόνο τώρα αναγνωρίζω μέσα μου την ανάγκη να γράψω όσα έζησα. Ίσως γιατί βρίσκομαι σε σημείο καμπής.
Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Θα πρέπει να ψάξω βαθιά για να ξεθάψω τις αναμνήσεις. Να αλιεύσω εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Θέλω να γράψω τα πάντα. Και πρέπει να υποδυθώ χιλιάδες ρόλους. Τον εαυτό μου μέσα από το χρόνο. Καθώς άλλος ήμουν χτες, άλλος είμαι τώρα και άλλος θα ‘μια αύριο τα ξημερώματα.
Προσοχή. Δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων της ζωής μου όπως τα αντιλαμβάνομαι τώρα, σ’ αυτό το διαμέρισμά στον 13ο. Είναι οι στιγμές μου όπως τις αντιλαμβανόμουν τότε που τις έζησα. Άσχετα αν τώρα βλέπω τα πράγματα μ’ άλλο μάτι. Θα πρέπει να αντιπαραταχθώ με τον ίδιο μου τον εαυτό. Και να απαρνηθώ τα πιστεύω που φύτρωσαν τόσα χρόνια μέσα μου αλλά και αυτά που θα υιοθετήσω μέχρι αύριο.
Αυτό το ημερολόγιο θα μπορούσε να πάρει χιλιάδες μορφές. Ανάλογα με ποιο ρόλο θα υποδύομαι τη στιγμή που το γράφω. Θα περιοριστώ όμως σε μία και μόνο εκδοχή. Σ’ αυτήν που θα μασκαρεύομαι στον τύπο που έζησε τη στιγμή και όχι σ’ αυτόν τον ηλίθιο που θα κάτσει εκ των υστέρων να κρίνει τις σκέψεις και τις πράξεις του. Σάμπως και είναι μηχανή το μυαλό και κοντρολάρεται με ψευδοκώδικες.
Σ’ αυτό το σημείο, θα χρειαστώ τη βοήθεια Σου. Θέλω να μου διοχετεύεις όλη την ενέργεια σου για να επιτύχω και να ξεπεράσω αυτό τον άθλο. Μην αφήσεις ίχνος ενέργειας πάνω σου. Κατάλαβε με. Κατάλαβε τον πόνο μου. Την ανάγκη μου. Τον καημό μου. Θέλω κάτι να μείνει. Να αφήσω κάτι πίσω μου. Από τις Μούσες ζητώ λίγη έμπνευση, από τη Μοίρα λίγο ακόμη χρόνο και απ’ όλους τους Θεούς που μας ταλάνιζαν κατά καιρούς να κλείσουν για λίγο τα μάτια. Να κάνουν πως δεν με είδαν.
Και από Σε, εκλιπαρώ για συντροφιά. Σ’ αυτό το Ταξίδι που ετοιμάζομαι να κάνω. Μέσα από το Χώρο και το Χρόνο. Ευκαιρία να τεστάρουμε πόσο εύκαμπτος είναι ο χρόνος. Να δούμε αν λυγίζουν τελικά οι ώρες έτσι όπως καμπυλώνουν όλα στην αναζήτηση της αλήθειας.
Ας φυσήξει ούριος άνεμος. Να φουσκώσουν τα πανιά. Θυσία κάνω τον ίδιο μου τον εαυτό στον Ποσειδώνα και τον Θεό των Ανέμων.
Μη μ’ αφήνετε τώρα.
Ήρθε και μένα η ώρα μου να κουβαλήσω το σταυρό μου.
