Το αληθινό

Το κομμάτι που παραθέτω πιο κάτω δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Βρίσκεται στην πρώτη του μορφή και θεωρώ ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα. Εντούτοις, το δημοσιεύω γιατί την περίοδο αυτή στο μυαλό μου εγίρονται θέματα αυθεντικότητας. Εξηγώ. Το αυθεντικό είναι αυτό που γράφεται πρώτο καθώς η πρώτη σκέψη του ανθρώπου είναι και η πιο σωστή ή είναι αυτό που έχει ολοκληρωθεί, αφού έχει περάσει από χίλιες μορφές οι οποίες έχουν αναιρεθεί;

Το αληθινό...
Προσπαθώ
Ό,τι έρχεται και ό,τι φεύγει
Πραγματικά
Πεταλούδες που ρημάζουν
Απείραχτοι εξολοθρευτές
Τους γνέφω αντίο
Μου λένε καλημέρα


Δεν αντέχεται το φως της μέρας
Δεν αντέχεται στο φως της μέρας


Άπιαστες είναι, άπιαστες
Λίγο χαμηλώνουν, μετά ψηλά
Και ύστερα σου λένε χαμογέλα
Συγκριτικά
Τις βλέπω, τις ακούω
Ύαινες σε σπερμένα περιβόλια
Οι Άλλοι; Οι Άλλοι!
Ούτε και που ξέρουν
Μακάριοι οι φταίχτες
Μίζεροι οι γνώστες


Δεν αντέχεται το σκοτάδι της νύχτας
Δεν αντέχεται στο σκοτάδι της νύχτας


Παίζουν κρυφτό
Καταραμένοι γνώστες
Ρίξτε νερό στα λουλούδια
να μυρίσει αλήθεια


Τι σημασία έχουν πλέον οι ώρες;
Τώρα που φτάσαμε ως εδώ
Δώσε μία να πάρεις δυο


Ακόμα ψάχνω

Το κυνήγι της αρκούδας

Αναθεματισμένο κυνήγι της ευτυχίας. Πως μπορώ να κυνηγήσω όταν δεν ξέρω καν πως μοιάζει το θήραμα; Διαβάζω τις οδηγίες. Αερολογίες. Γενικά μιλούν. Για να γίνει κάτι συγκεκριμένο και μετά, να έρθουν να σου πουν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Ξεχασμένες προφητείες.

Χθες, κυνηγούσα λιοντάρια. Σκότωσα ένα. Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό που έψαχνα. Κρίμα. Ήταν ήδη νεκρό. Πόσοι πρέπει να πεθάνουν ακόμα για να βρω αυτό που ψάχνω;

Σήμερα, κυνηγώ πολικές αρκούδες. Θα μου πάρει αρκετό καιρό μέχρι να εγκλωβίσω μία. Είμαι σίγουρος πως η ευτυχία μοιάζει με μια παχιά, λευκή, πολική αρκούδα. Μόλις την καβαλήσω θα αλλάξει η καταραμένη χιλιάδες μορφές. Μέχρι να γίνει κάτι μικρό για να χωράει από τις αλυσίδες ή κάτι μεγαλύτερο για να σπάσουν. Θα γίνει ποντίκι, θα γίνει ελέφαντας, αετός και μυρμήγκι. Και μετά θα πρέπει να κυνηγήσω το ποντίκι, τον ελέφαντα, τον αετό, το μυρμήγκι...

Τίποτα δεν είναι σταθερό...

Άρα, θα επιστρέφω πάντα στο σπίτι παπαγάλος. Ή που θα πετάξω την καραμπίνα. Να κάτσω κάτω από ένα δέντρο. Να ακούω τα πουλιά που κελαηδάνε. Να μου κτυπά ο ήλιος, να με λούζει η βροχή. Να μου αρκεί που ο κόσμος είναι όμορφος. Μετά θα πρέπει να μάθω να μη σκέφτομαι πολύ. Καλύτερα καθόλου. Θα περιμένω το μήλο να πέσει στο κεφάλι μου και να μου τ' ανοίξει στα δύο.

Ή που θα πάρω το όπλο και θ' αρχίσω να παίζω στα τυφλά. Να πέσουν τα μήλα από τη μηλιά. Να πέσω και 'γω.

Θα ‘χω και στόχο τελευταίο. Γυρίζω το όπλο. Δύσκολο να κοιτάς την κάννη μες τα μάτια. Θλιβερό λένε οι πολλοί. Απαραίτητο λέω εγώ. Αρχίζω να μετρώ αντίστροφα. Ελπίζω πως ο κόσμος για λίγο θα σταματήσει.

«Άκουσε με!»

 Ο χρόνος συνεχίζει. Αναπνέω πιο βαριά. Δεν υπάρχει επιστροφή. Ποιος θα επέλεγε το δρόμο της κολάσεως;

Ευθεία είναι, ευθεία. Συνεχίζω. Μέχρι να φτάσω στο μηδέν. Βέβαιος πως θα αναβάλω.

Ξεκίνησα να γράφω το κομμάτι αυτό αρκετές μέρες πριν, και συγκεκριμένα στις 5 Απριλίου, 16 χρόνια μετα από το θάνατο του kurt cobain. Όπως και άλλοι τόσοι έφηβοι, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, τραγούδισα, ονειρεύτηκα και προβληματίστηκα μαζί του. Και συνεχίζω ακόμη να ανακαλύπτω καινούργια πράματα μέρα με τη μέρα. Οπότε, αφιερώνω αυτό το "κυνήγι της αρκούδας" στο kurt cobain που τόσο πολύ προσπάθησε να νιώσει....

Αποσπάσματα από το στερνό του γράμμα:

"I haven't felt the excitement of listening to as well as creating music along with reading and writing for too many years now"

"I need to be slightly numb in order to regain the enthusiasms"


"I think I simply love people too much, so much that it makes me feel too fucking sad."


"Why don't you just enjoy it? I don't know!"

"I don't have the passion anymore, and so remember, it's better to burn out than to fade away."

"For her life, which will be so much happier without me. I LOVE YOU, I LOVE YOU!"

Μεγάλος Θυμός

Έχω μέσα μου τόσο θυμό. Και μένω στάσιμος. Δεν ξέρω πως να τον αποβάλω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω κολλήσει εδώ. Δεν προχωράει το πράγμα. Περνάει ο καιρός και είμαι ο ίδιος. Τίποτα δεν αλλάζει γύρω μου.

Είναι μια φωνή μέσα μου που λέει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Τη μάσκα του δολοφόνου να φορέσω και με μαχαίρι φονικό να σκοτώσω αυτούς. Αυτούς που μου προκαλούν το θυμό. Είτε γιατί μου πήραν την μπάλα απ' τα χέρια είτε γιατί με έδιωξαν μακριά τους. Ήθελα τόσο να μείνω.

Είναι ο μόνος τρόπος. Μόνο έτσι θα κατορθώσω να γελάσω ξανά. Ένα χαμόγελο χαιρέκακο, βουτηγμένο στην αφθονία, την πονηριά. Μα πάνω απ' όλα, ένα χαμόγελο. Χαμόγελο και ευτυχία. Να καθαρίσει ο νους μου απ' τα πολλά. Να φύγει ο θυμός.

Είτε που θα πω δε με νοιάζει. Να ρίξω τόπο στην οργή. Και πραγματικά να μη με νοιάζει. Τι και αν με γέλασαν οι άλλοι; Τι και αν έπαιξαν μαζί μου; Τι και αν είμαι ο χαμένος;

Αδικία το ξέρω. Πρέπει να την αποβάλω. Όχι όμως και να τους συγχωρέσω. Απλά να πω πως δε με νοιάζει. Ας προχωρήσουν νομιζόμενοι πως κέρδισαν, γελασμένοι. Ας προχωρήσω αδικημένος μα αδιάφορος. Δε θα το σκεφτώ ξανά. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Ούτως η άλλως δεν υπήρξα ποτέ γι' αυτούς. Με έστησαν στον τοίχο, με πέταξαν στα σκυλιά. Ούτε που με θυμούνται. Προχώρησαν. Στην αρχή περήφανοι για τη νίκη. Στη συνέχεια απλά προχώρησαν.

Τους βλέπω. Πόσο πολλοί άλλαξαν. Εχθροί έγιναν φίλοι και φίλοι έγιναν εχθροί. Μόνο ‘γω δεν άλλαξα.

Είναι που δίνω τόση σημασία σε ασήμαντα θέματα…