Δεν είμαι αυτός που θέλω

Διάσημος δεν είμαι. Στην παρούσα φάση.
Δεν απαιτώ από τον κόσμο να ζητωκραυγάζει το όνομα μου, ούτε να ζητάει αυτόγραφα. Στην παρούσα φάση.
Ποτέ δεν ήμουν κοινωνικός. Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος της παρέας.
Δεν στριφογυρίζουν όλοι γύρω μου. Στη γωνιά κάθομαι.
Αλλά είναι εκνευριστικό να μην γνωρίζουν την ύπαρξη σου. Σαν να μην υπάρχεις.

Ξέρετε πόσες φορές έχω υπάρξει ο γιος του πατέρα μου ή ο αδερφός του αδερφού μου;

Μπάλες

Ας μιλήσουμε υποθετικά.
Έχω στο νου μου συγκεκριμένο περιστατικό αλλά προτιμώ να μιλήσω γενικά.

Κρατάω στα χέρια μου μια μπάλα. Και είναι αρκετά καλή. Ξέρω όμως ότι είναι η μπάλα που θέλουν να κρατώ οι άλλοι. Άρα είμαι χαρούμενος που έχω μια καλή μπάλα. Χαρούμενοι είναι όμως και οι υπόλοιποι γιατί κρατάω την μπάλα που σκάρτεψαν.
Ακριβώς εδώ γεννάται το δίλημμα. Συνεχίζω να κρατάω την ίδια, καλή μπάλα και σταματώ να νοιάζομαι για το αν έγινε τελικά το δικό τους ή διεκδικώ μια μπάλα άγνωστης ταυτότητας μόνο και μόνο για να μην περάσει το δικό τους;
Δοκιμάζοντας μια καινούρια μπάλα σίγουρα ρισκάρω πολλά. Αλλά θα είναι κάτι που διάλεξα εγώ. Έπειτα δε θα νιώθω ότι υπέκυψα στις ορέξεις των άλλων. Είμαι αρκετά περήφανος, όμως, ώστε και χειρότερη μπάλα να πάρω να προσποιηθώ, μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι υποχώρησα;
Αν όμως αποφασίσω να κρατήσω την μπάλα που ήδη έχω, θα νιώθω αδικημένος. Είναι δική μου επιλογή ή των άλλων; Δε μ' αρέσει να μου λεν οι άλλοι τι να κάνω. Και είναι πολύ δύσκολο για μένα να δώσω τόπο στην οργή.

Εξάλλου πάντα θα με τρώει το αίσθημα απώλειας της μπάλας που θα μπορούσα να είχα. Άσχετο αν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη.

oh, girl...

Θέλω να γνωρίσω ένα κορίτσι σε μια βιβλιοθήκη. Να 'ναι χωμένο μέσα στα βιβλία και να ψάχνεται. Την φαντάζομαι είτε στον τομέα της ψυχολογίας είτε σ' αυτόν της ιστορίας. Ή ακόμα και στην ποίηση. Να αρπάζει τα βιβλία με αισιόδοξο τίτλο και να τα μετροφυλλά. Και 'γω να την κοιτάζω από την άλλη μεριά του επίπλου μέσα από τις χαραμάδες που αφήνουν τα βιβλία καθώς είναι ακουμπισμένα το ένα στο άλλο. Θα κάνω τάχατες τον αδιάφορο μέχρι να βρεθώ εντελώς τυχαία στη δική της μεριά. Θα πλησιάσω ακόμα πιο πολύ προσποιούμενος πως ενδιαφέρομαι για τα ίδια βιβλία. Και θα αρχίσουμε να μιλάμε. Ολόκληρη συζήτηση. Από τον Μαρξ στον Νίτσε και από τον Φρόυντ στον Χίτλερ. Ένα γρήγορο ταξίδι μέσα από το χρόνο με αναφορές σε πρόσωπα, γεγονότα, πολιτεύματα, φήμες και θεωρίες συνωμοσίας. Είμαι σίγουρος πως θα 'χει μια περίεργη θεώρηση για τον κόσμο. Θα τολμήσω να πω πώς θα πιστεύει στους ανθρώπους. Και 'γω θα τη μαλώσω. "Δεν αξίζουν" θα της πω.  Μα θα επιμένει.
Τότε θα της προτείνω να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα της διαλέξω ένα βιβλίο και θα κάνει το ίδιο για μένα. Μετά θα δώσουμε ραντεβού για καφέ. Στο μεταξύ, θα διαβάσω το βιβλίο που αυτή διάλεξε για μένα. Στο μεταξύ, θα διαβάσει το βιβλίο που διάλεξα για κείνην. Όταν συναντηθούμε θα 'χουμε πολλά να πούμε. Για τα βιβλία, τον κόσμο, για τη θεωρία, την πράξη, για τους ανθρώπους, για μας... Πιθανότατα θα παραγγείλουμε φραπέδες. Και θα 'χει ένα περίεργο τρόπο να πίνει το φραπέ. Θα παίζει με το καλαμάκι και τα παγάκια και θα 'χει ένα γλυκό χαμόγελο. Θα φοράει κερλάντα στα μαλλιά και μέσα από τα μάτια της θα βλέπω ζωντάνια και ειλικρίνεια. Θα ΄χει μυαλό ξουράφι και θα προσπαθήσει να με κάνει να δω τον κόσμο με άλλα μάτια, να  χωρέσει στο μυαλό μου όλα αυτά που αρνούμαι να σκεφτώ.
Θα 'ναι έμπνευση για μένα. Θα μπορούσε να γίνει η Μούσα μου. Και το πράγμα θα προχωρήσει από μόνο του. Μέχρι να γράψουμε το δικό μας βιβλίο. Να ξεχαστεί και αυτό σε μια σκονισμένη βιβλιοθήκη. Άθελα του να γίνει η αφορμή να ερωτευτούν άλλοι δυο νέοι. Με τη σειρά τους να γράψουν και αυτοί το δικό τους βιβλίο. Και πάει λέγοντας...

Happiness Starts Here

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν περίεργα πράματα. Συνεχώς συναντώ καταστάσεις που με σκοτώνουν. Παύω να λειτουργώ και μένω θεατής σε ένα θέατρο του παραλόγου. Όλες αυτές οι στιγμές φωνάζουν δυνατά τη μιζέρια μας. Κάποτε την υποδήλωναν, τώρα οι Γραφές το λένε ξεκάθαρα. Είμαστε μίζεροι. Είναι κάτι που ανήκει στη φύση μας.
Ήμουνα προχθές στα McDonalds και καθώς έτρωγα, πρόσεξα το χαρτί που βάζουνε στο δίσκο επάνω και ξέσπασα στα γέλια. Έγραφε με μεγάλα χρωματιστά γράμματα: HAPPINESS STARTS HERE!
Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να γράψει μια τόσο τεράστια μαλακία πάνω σε μια διαφήμιση φαστφουντάδικου; Κι όμως κάποιος το έκανε. Και είναι ότι πιο μίζερο και πιο θλιβερό πράγμα που έχω δει.

***

Συμπλήρωνε τα στοιχεία στην επιταγή. Κάπου σκάλωσε… Κτύπησε ελαφρά το χέρι με το οποίο κρατούσε το στυλό δυο φορές στο τραπέζι. Μετά άφησε το στυλό να κυλήσει στα δυο του δάκτυλα. Το κρατούσε απ’ τη μύτη και το κουνούσε πέρα-δώθε. Σήκωσε το κεφάλι του. Άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί αόριστα στο χώρο. Προσπαθούσε να θυμηθεί. Συνέχιζε να κουνάει το στυλό πέρα-δώθε. Σταμάτησε. Γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε στα μάτια τη γυναίκα που στεκόταν απέναντι του. Παράλληλα ύψωσε το χέρι του και προέταξε το στυλό, με τέτοιο τρόπο ώστε να τη σημαδεύει μ’ αυτό. Έμοιαζε με βελάκι έτοιμο να εκτοξευτεί στο στόχο. Και πριν το ρίξει, απλά ρώτησε:
«Μήπως, ξέρεις τι ημερομηνία έχουμε σήμερα;»
«Δεκαοκτώ» απάντησε αυτή αμέσως και κοφτά.
Αν είναι ποτέ δυνατόν. Γνώριζε την ημερομηνία!!! Χωρίς να το σκεφτεί δευτερόλεπτο. Σαν να γνώριζε την ερώτηση από πριν. Μόνο που δεν ήταν στημένο. Δεν έχει να κάνει με τη δίψα του ανθρώπου για χρήματα. Εξάλλου δε θα έπαιρνε η ίδια τα χρήματα της επιταγής, απλά θα την έδινε πιο πάνω. Και το γεγονός ότι ήξερε την ημερομηνία με σκότωσε. Ούτε καν αμφιταλαντεύτηκε. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Και μόνο η ιδέα ότι αυτή η γυναίκα έχτιζε τη ζωή της γύρω από ηλίθιες ημερομηνίες, ωράρια και ατζέντες ήταν ικανή για να με αποτελειώσει.

***

Στεκόμασταν έξω από το club. Περιμέναμε στην ουρά. Πιο μπροστά βρισκόταν μια άλλη παρέα. Τέσσερα-πέντε αγόρια. Αγόρια γιατί ήταν ανήλικα. Είχαν φορέσει τα πουκάμισα τους. Θα έπιναν δυο ποτήρια σκωτσέζικο, θα κινούνταν ελαφρά με το ρυθμό της μουσικής(?) και θα σκάναραν το χώρο, μπας και δουν κανένα μπούτι.
-«Και αν φάμε πόρτα;»
-«Έλα ρε, μην κακομελετάς.»
Σάστισα. Έμεινα και τους κοίταζα. Ρε, μαλάκες! Είσαστε 17, ρε γαμώτο! Θα κάτσετε να παρακαλείτε ένα πορτιέρη για να σας βάλει στο γαμημένο το club; Άσε που σε υποχρεώνουν να φορέσεις πουκάμισο και τακούνια. Αηδίες. Ποιοι είσαστε εσείς που θα μου πείτε τι θα φορέσω; Αν θέλετε να μιλήσω με τα λόγια σας: στο κάτω κάτω εγώ δεν πληρώνω; Εμείς φταίμε που πηγαίνουμε.

***

Όλοι είδαμε το πορνό. Με την πρώτη ευκαιρία το διαδίκτυο. Σιγά μην τους δώσω τα είκοσι. Όπως και με άλλες ταινίες-πορνό, το έβαλα στο fast forward. Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Ίσως γιατί βαριέμαι. Σε ένα σημείο το έβαλα να παίζει κανονικά. Η Τζούλια στα τέσσερα, πνιγμένη στην κόκα, να παρακαλάει τον άλλο να συνεχίσει ακόμη πιο δυνατά. Δεν άντεξα άλλο. Πάτησα το χι στην πάνω δεξιά γωνιά.
What the fuck? Είναι ένα νεαρό κορίτσι που θα μπορούσε να έχει τα πάντα. Κατάφερε να πέσει τόσο χαμηλά. Είναι αξιοθρήνητη. Αυτή πεσμένη στα τέσσερα να παρακαλάει. Αυτό είναι το σεξ; Η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Αν υπάρχει δηλαδή τέτοιο πράγμα όπως η αξιοπρέπεια. Δεν έχει να κάνει με το τι θα πει ο κόσμος. Αλλά ένα κορίτσι εγκλωβισμένο σ’ αυτή την εικόνα είναι το λιγότερο λυπηρό.

***

Οι βαλίτσες ήταν έτοιμες. Σε λίγες ώρες πετούσε για Πορτογαλία. Το μόνο ζήτημα που έμενε να τακτοποιήσει ήταν το πόσα λεφτά θα έπαιρνε μαζί της. Εδώ και μέρες παρακαλούσε τον μπαμπά να της δώσει κατιτίς παραπάνω. Τα αδέρφια της την μάλωσα για την αχαριστία της και αυτή έβαλε τα κλάματα. Μου ήρθε να της κόψω το κεφάλι.
Κάποια πράγματα δε θα τα καταλάβω ποτέ… Για παράδειγμα πως σκέφτονται οι γυναίκες. Θα πάνε ταξίδι στην Πορτογαλία και το μόνο που σκέφτονται είναι τι ρούχα θα αγοράσουν. Είμαστε και γαμώ τα καταναλωτικά γουρούνια. Αγοράζουμε ένα μαραφέτι και νομίζουμε πως έτσι ξεγελούμε τη φύση μας και ξεκλέβουμε λίγη χαρά. Αυτή η καταναλωτική μανία πραγματικά με σκοτώνει. Ένα κινητό, ένας υπολογιστής, ένα αυτοκίνητο και ένα σπίτι έχουν καταντήσει το αμερικάνικο όνειρο κάθε έφηβου. Είναι τόσο λυπηρό.

***

Γύρισε από τη διανυκτέρευση του. Κρατούσε τα ρούχα του από τη μια και μια σακούλα με τρόφιμα από την άλλη. Συνηθίζουμε στο φυλάκιο να φέρνουμε λίγα τρόφιμα κάθε φορά που επιστρέφουμε από διανυκτέρευση. Καθώς τακτοποιούσε τα τρόφιμα, πρόσεξα κάτι τυλιγμένο σε ασημόχαρτο.
-«Χασισόπιτα;» τον αστείεψα.
Αργότερα την ίδια μέρα, ξαναέπεσε μπροστά μου η ίδια ασημένια μαλακία. Κοίταξα γύρω μου και δεν υπήρχε κανείς. Έπρεπε να μάθω τι υπήρχε μέσα. Η περιέργεια με σκότωνε. Αυτό που υπήρχε μέσα όμως με σκότωσε ακόμη παραπάνω, ακαριαία θα έλεγα. Ήταν πέντε κουλουράκια, πέντε γαμημένα κουλουράκια.
Προσπαθώ να φανταστώ τη σκηνή. Μια μάνα να τυλίγει κουλουράκια για τον 20χρονο γιο της. Fuck. Αυτή η εικόνα με σκοτώνει. Δεν έχω λόγια.

***

Και απ’ όλους τους πιο πάνω, πιο μίζερος δεν είμαι παρά εγώ. Με αφορμή μια διαφήμιση βρέθηκα να γράφω ολόκληρη ανάρτηση για την μιζέρια που μας κατακλύζει. Και γράφω όλες αυτές τις αηδίες για τη ζωή μου σε ένα ανόητο ιστολόγιο. Σάμπως και θα πάρω μιαν απάντηση. Σάμπως και θα διαβάσει κανένας. Ποιος νοιάζεται για τη ζωή των άλλων;

LOST-Episode 2-Η πτώση

Το Plus ξεκίνησε πυρετωδώς τις προετοιμασίες. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έγιναν όλες οι διευθετήσεις και το παιχνίδι ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Οι συμμετέχοντες αποχαιρέτησαν φίλους και συγγενείς και προετοιμάστηκαν ψυχολογικά για τις δύσκολες μέρες που θα ακολουθούσαν.

Ο ίδιος ο Δημήτρης προπονήθηκε με την Ομόνοια, ενώ ο Μαρίνος Νομικός περιορίστηκε σε επιστολή διαμαρτυρίας στο συντάκτη του περιοδικού που εργαζόταν για το λόγο ότι τον έστελλε στο στόμα του λύκου για να γράψει ένα καταραμένο άρθρο. Σκορδέλη και Αλ Καπόνε βγήκαν από τη φυλακή αφού το σωφρονιστικό ίδρυμα έβαλε λουκέτο μετά την πτώση της δημοκρατίας. Η Σκορδέλη συνεχίζε να είναι ανεπιθύμητη στο Σίγμα…

Στο αεροδρόμιο η Σβετλάνα αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με το διαβατήριο της αλλά χάρη στις ενέργειες της παραγωγής κατάφερε τελικά να πάρει μια θέση στο αεροπλάνο. Μάλιστα κυκλοφόρησε και διαφημιστικό σποτάκι με την ατάκα « Αν στο δικό σας τηλεπαιχνίδι, δεν επιτρέπεται σε κάποιον από τους διαγωνιζόμενους να πετάξει, δε φταίμε μεις…»

Αφού επιβιβάστηκαν όλοι στο υπερπολυτελές αεροπλάνο της GELIOS Airways, απογειώθηκε και τράβηξε προς το τροπικό νησί που θα έπαιρνε μέρος το παιχνίδι. Παράλληλα, δόθηκαν και οι τελευταίες οδηγίες για την αποστολή τους. Σκοπός του κάθε διαγωνιζόμενου είναι να επιστρέψει πίσω στην Κύπρο. Η προσπάθεια των παικτών καταγράφεται από τους δορυφόρους (μιλάμε για υπερπαραγωγή.)

Το κλίμα που επικρατούσε ήταν σχετικά καλό. Μερικές αναταράξεις του αεροπλάνου έκαναν κάποιους παίκτες να ανησυχήσουν…
Ο Κασουλίδης ήταν πολύ φοβισμένος.
«Νίκο, φοβάμαι!»
«Μην ανησυχείς, Γιαννάκη μου. Είναι φυσιολογικό. Όλα θα πάνε καλά» τον παρηγόρησε ο Νίκος και του έσφιξε και άλλο το χέρι.
Ο Δημήτρης έκανε προθέρμανση στους διαδρόμους, ενώ φώναζε συνθήματα για να ανεβεί το ηθικό του. Βρισκόταν σε τέλεια φόρμα και ένιωθε έτοιμος για τη μεγάλη ανατροπή. Με την αποτυχία του να λύσει το κυπριακό είχε φάει μεγάλη ήττα και τώρα ήταν η ευκαιρία του να γυρίσει στο παιχνίδι. Για την Ομονοιάκκα τη σσιυλάκκα, ρε γαμώτο.

Κάποιοι όμως είχαν μπει περισσότερο στο κλίμα του παιχνιδιού και άρχισαν να δημιουργούν κλίκες.
«Θα νικήσουμε σίγουρα. Έχω δει και τα 3 survivor, το Big Brother και το πρώτο επεισόδιο της Παταγονίας!» εκμυστηρεύτηκε η Έφη Σαρρή στη λαίδη Άντζελα.
«Αχ, ναι αγαπούλα μου… Η εμπηρία σου συνδυαστικόμενη με το κοφτερώ μου μοιαλό είναι δολοφωνικός σινδυασμός.»

Ταξίδευαν για έξι ολόκληρες ώρες. Λίγο όμως πριν να φτάσουν στον προορισμό τους, το αεροπλάνο παρουσίασε σημαντικά προβλήματα. Η Σαρρή μαζί με την Άντζελα προσπαθούσαν να συνθέσουν(?) ένα τραγούδι για να ερμηνεύσουν μαζί με τίτλο «Είσαι ο αεροδιάδρομος μου». Οι φωνές τους είχαν προκαλέσει ρωγμές στην εξωτερική επιφάνεια του αεροπλάνου με αποτέλεσμα η ουρά του να αποκοπεί.
Ακολούθησε πανικός! Το αεροπλάνο έπεφτε!
Κραυγές παντού! Βαλίτσες εκτοξεύονταν στο κενό. Οι επιβάτες με τα βίας μπορούσαν να κρατηθούν για να μην πέσουν στο κενό. Κάποιοι είχαν τραυματιστεί από διάφορα αντικείμενα και το αίμα τους χρωμάτιζε τον αέρα. Το αεροπλάνο ακολουθούσε τρελή πορεία.
Κάποιοι επιβάτες τελικά εκτοξεύτηκαν στο κενό. Τα ουρλιαχτά συνεχίζονταν. Η Σαρρή και η Άντζελα έπιασαν για πρώτη φορά μουσικές νότες, σε λίγο θα έπιαναν και κορώνα. Ο Γιαννάκης δεν μπόρεσε να κρατηθεί και τα έκανε πάνω του. Ένιωθαν ότι έφτανε το τέλος του! Ο Χριστόφιας ήθελε να πεθάνει ηρωικά, γι’ αυτό φώναζε «ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΑΑΑΑ!». Η Ελίτα προσπαθούσε να διαλογιστεί και να ελέγξει το αεροπλάνο με τη σκέψη της.

Το αεροπλάνο μοιράστηκε ξανά στα δυο και συγκρούστε στο έδαφος. Το κυρίως μέρος του αεροπλάνου προσεδαφίστηκε σε μια εξωτική παραλία ενός νησιού...