Still not happy

Η ζωή μου για πρώτη φορά περιστοιχίζεται από ανθρώπους.

Είμαστε μια μεγάλη παρέα. Μια παρέα που διαμοιράστοικε σε όλα τα φυλάκια του τάγματος!Κανονίζουμε να βγαίνουμε τις ίδιες μέρες για να κάνουμε βόλτες με το αυτοκίνητο.

Έπειτα, είναι η Bellamy  και ηValerie που με καταλαβαίνουν. Θα 'λεγα πως είναι με το μισό πόδι στον κόσμο μου. Ειναι ωραίο να χεις κάποιον να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου. Η  Valerie επιστρέφει στα Γαλλία όπου να 'ναι και η Bellamy έχει χάσει τελείως την επαφή με τον κόσμο μας. Nevermind.

Δε ξεχνώ με τίποτα τη Vanjelie που πάω στοιχημα πως κάποτε θα έρθουμε πιο κοντά γιατί μοιραζόμαστε τα ίδια μυαλά. Στα παγκάκια θα την βγάλουμε.

Και τέλος, είναι η μικρή Ξι. Αρχίζω να ερωτεύομαι;

Ό,τι να 'ναι. Ακόμη δεν είμαι ευτυχισμένος.

Γιατί;

o BlaCk_PiTt στο ΦάσεΜπουκ 2 [updated]

Εδώ δεν ξεπεράσαμε το σοκ από το "o BlaCk_PiTt στο ΦάσεΜπουκ", και ο BlaCk επιμένει να συνεχίσουμε! Καλά, έχει ψωνιστεί τελείως! Θέλει να γίνει σταρ του σινεμά! Δεν εξηγείται αλλιώς!


Ο ίδιος δήλωσε:
"Θέλω να αποκτήσω πιο άμεση επαφή με τους θαυμαστές μου. Είναι φορές που βαριέμαι να κάνω κάποιο ποστ, και θέλω απλά να πω μια κουβέντα. Το FaceBook θα μου δώσει πιστεύω αυτή τη δυνατότητα. Ευχαριστώ."


Μπορείτε να γίνετε θαυμαστές του BlaCk_PiTt EΔΩ!!!


Προσπαθείστε να τον προσγειώσετε!!!

Ανώμαλη προσγείωση

H Valerie έκανε δάνειο 14 χιλιάδες ευρώ!
Δεν είναι σοκαριστικό;
Είναι η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα.
Είμαστε μόλις δεκαοκτώ.
Αρχίζει η ζωή μας;
Ή μπαίνουμε στον κόσμο των μεγάλων;

Ουφ. Θα δυσκολευτώ πολύ να το ξεπεράσω. Ήρθε εκεί που δεν το περίμενα. Είναι λογικό να χρειάζεται χρήματα για τις σπουδές της στη Γαλλία. Είναι το ενοίκιο, το ρεύμα, το τηλέφωνο, το ίντερνετ, το φαί. Δεν είναι όλα ρόδινα στις σπουδές. Φαντάζομαι θα είναι απ' αυτά τα φοιτητικά που οι δόσεις ξεκινούν σε κάποια χρόνια. Είναι πραγματικά απαίσιο. Της είπα το καλοκαίρι να βρει μια δουλειά. Μακάρι να μη χρειαστεί να πάρω δάνειο ποτέ!!!

Αν αρχίσουν από τώρα τα δάνεια που θα καταλήξουμε; Τώρα είναι οι σπουδές. Μετά το αυτοκίνητο, το σπίτι... Αγχώθηκα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ευτυχώς που η οικονομική μας κατάσταση τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τα πάνω της.

Ασχολούμαι με χρήματα. Ποιος; Εγώ!

Αρνούμαι να μπω στον κόσμο σας. Καταραμένα χρήματα. Τόκο από μένα δε θα πάρετε ποτέ!

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

Λίγο καθυστερημένα βέβαια, αλλά αυτά έχει ο στρατός.  Ήθελα να γράψω κάτι για τα χριστούγεννα. Το σκεφτόμουν όλη την παραμονή. Ανήμερα των χριστουγέννων πήρα χαρτί και στυλό στην σκοπιά και έγραψα το παρακάτω. Τώρα που έχω την ευκαιρία το δημοσιεύω...

"Δε θέλω να επεκταθώ στις απόψεις μου για τη θρησκεία και το χριστιανισμό σε αυτό το κείμενο αλλά είναι ευχάριστο πως απαλλασσόμαστε σιγά-σιγά από τη χριστιανική υπόσταση των χριστουγέννων. Πρώτο μέλημα μας δεν είναι πλέον η γέννηση του Χριστού, οι νηστείες, ο εκκλησιασμός. Όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί.

Τα χριστούγεννα του σήμερα είναι μια γιορτή, είναι μια ανεξήγητη χαρά. Είναι η ευκαιρία να δείξουμε τον καλό μας εαυτό. Να συναχτούμε όλοι πιο κοντά. Να ανταλλάξουμε δώρα και ευχές. Και τα κάνουμε όλα αυτά χωρίς λόγο. Απλά ορίσαμε τη μέρα αυτή. Το 'χουμε ανάγκη. Το πνεύμα των χριστουγέννων δεν είναι κάτι που ήρθε από μόνο του ως από μηχανής θεός για να δείξει πως οι άνθρωποι έχουν και καλή πλευρά. Είναι κάτι που εμείς δημιουργήσαμε γιατί το χρειαζόμασταν.

Κάποια πονηρά μυαλά μπορούν να σκεφτούν ότι είναι όλα μια σκευωρία του Αη-Βασίλη για να μας χειραγωγήσει. Να μπούνε για λίγο τα γίδια στο μαντρί, να ξεκουραστεί και αυτός. Σίγουρος πως με το τέλος των γιορτών θα ξαναβγούνε στους κάμπους να αλωνίσουν.

Δε θέλω να το βλέπω έτσι. Μακάρι να είναι κάτι που εμείς δημιουργήσαμε για μας και όχι κάτι που μας μεταλαμπάδευσαν οι άλλοι. Είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει άνθρωπος. Να έρθει ο ένας κοντά στον άλλο. Γι' αυτό και όρισε την 25η μέρα του Δεκέμβρη ως τη μέρα της ανεξήγητης χαράς.

Είναι απαραίτητες για τον άνθρωπο τέτοιες μέρες. Έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια μας. Πάντα γυρεύαμε να αλλάξουμε τις μέρες. Ευκαιρίες ψάχνουμε για να βγούμε να το γιορτάσουμε, να αφήσουμε πίσω τα προβλήματα μας και το άγχος στο φως της μέρας. Και τέτοιες μέρες έχουμε το τέλειο άλλοθι..."

Μπορεί αυτές τις γιορτές να τις πέρασα στο στρατό, αλλά δε θα παραπονεθώ. Καλά περάσαμε. Ψήσαμε τα σουβλάκια μας, στρώσαμε το τραπέζι μας, κάναμε τις μαλακίες μας, ήπιαμε με και το κατιτίς παραπάνω...(μην το πείτε πουθενά!)

Αλλά πάντα τις γιορτές θα τις συντροφεύει μια μελαγχολία, ένα εσωτερικό ψάξιμο, μια αναζήτηση, ένα ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων.