Βαρυποινίτης εννιά εικοστών

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω. Ο χρόνος είναι αυτός που είναι λίγος.

Τώρα, εκτίω την ποινή μου. Τώρα ο χρόνος φαίνεται πολύς. Η καμπύλωση του χωροχρόνου.

Ξέχασα το τετράδιο μου στο φυλάκιο. Πάλι. Οπότε γράφω στο πόδι. Βιάζομαι. Λίγες ώρες μου έδωσε αυτός με το αστέρι στο γιακά. Και έχω την ανάγκη να γράψω. Μετά θα πάω μέσα να συνεχίσω την ποινή.

Μέρες είκοσι. Φάγαμε τα εννιά εικοστά. Μένουν άλλα έντεκα.

 «Έκανες λάθος. Το πληρώνεις!». Η φιλοσοφία τους.

«Αν δεν υπήρχες εσύ, αν δεν υπήρχε στρατός και πόλεμος και όπλα δε θα υπήρχαν τέτοια λάθη». Η δικιά μου η φιλοσοφία.

Τα έκαναν μαντάρα και ρίχνουν το φταίξιμο σε μας.

Ουφ. Κοίταξε πως οι άλλοι ορίζουν τη ζωή μας. Εμείς ποτέ δεν ανακατευθήκαμε. Αυτοί επιμένουν. Δεν έχουν κάτι να κερδίσουν. Ίσως μόνο το αίσθημα ότι επιβάλλονται στους άλλους. Με εξουσίες που αναγράφονται πάνω σε χαρτιά και κερδίζονται μέσα από τα χρόνια.

Μας κλειδαμπαρώνουν σε ένα οικόπεδο-κλουβί. Μας λένε «Μείνε» και μένουμε. Και έχουν τόσες πολλές απαιτήσεις…

Για χαλαρώστε λίγο… Δεν είναι το φταίξιμο δικό μας. Θύματα είμαστε. Τα θύματα σας.

Πάλι νιώθω πως γράφω σε στενογραφία. Ίσως είναι επειδή βιάζομαι. Ή επειδή τα έχω όλα μες το μυαλό μου και νομίζω πως μπορούν να τα αισθανθούν και οι άλλοι χωρίς να τα γράψω. Και πάλι, βιάζομαι.