Αϋπνίες

Μου λείπουν οι παλιές μέρες. Τότε που δεν μπορούσα με τίποτα να κοιμηθώ. Καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή. Μέχρι που έμπαινε το πρωινό φως μες το δωμάτιο χωρίς να λογαριάζει τις κουρτίνες και μ’ έριχνε βίαια μες τα σεντόνια.

Κ’ αυτό γινόταν πολύ συχνά. Είναι που θεωρούσα τον ύπνο χάσιμο χρόνου. Η ιδέα με άγχωνε. Ακόμη τα ίδια μυαλά κουβαλώ. Μόνο που τώρα κοιμάμαι έτη περισσότερο. Είναι που περιμένω το χρόνο να περάσει. Μήπως και ξεγελάσω λιγάκι τον εαυτό μου πως κάποιες στιγμές διαρκούν λιγότερο από κάποιες άλλες.

Μια τέτοια νύχτα είναι και σήμερα. Η πρώτη μετά από αρκετό καιρό. Είναι που δεν περνάω πολύ χρόνο στο σπίτι. Ο καφές είναι αρκετά παγωμένος. Έχω διάθεση να ακούσω μουσική, να ψάξω δύο στίχους. Μετά θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα να μάθω τι έγινε το 1953. Να δω φωτογραφίες που απεικονίζουν το μακρινό βασίλειο της Σουηδίας. Να διαβάσω αποσπάσματα από ένα ξεχασμένο βιβλίο και υστερότερα να γράψω κάτι πάνω στο άσπρο χαρτί.

Όχι κάτι συγκεκριμένο. Λόγια του αέρα. Αυτή τη νυχτιά δε θέλω να το πιέσω. Ότι κατέβει και με οποιαδήποτε σειρά. Χάος. Αν υπήρχε ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να καταγράφει αυτά που σκεφτόμαστε, τότε θα γέμιζα βιβλία ολόκληρα. Πολυγραφότατος. Δεν είναι ότι στέρεψαν οι πηγές. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει. Έχω τις ιδέες και περιστρέφονται γύρω από το μυαλό μου. Σαν τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα. Κάποια ξεμακραίνουν και χάνονται στο έρεβος. Άλλα βρίσκονται σε δύο διαφορετικές θέσεις την ίδια χρονική στιγμή. Απλά πρέπει να πείσω το χέρι μου να αρχίσει να γράφει.

Άχρηστες πληροφορίες. Προτιμότερες από όνειρα και παιχνίδια του υποσυνείδητου. Οτιδήποτε.

Ο καιρός περνά. Αρχίζω να συνηθίζω. Κάτι μήνες ακόμη.

Νιώθω ότι υπάρχει ένα κενό μεταξύ κάθε πρότασης που γράφω. Σαν να πηδάω από το ένα στο άλλο. Θα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη παράγραφος για να το κάνω πιο ομαλό. Νιώθω πως γράφω σε συντομογραφία. Σημείωμα; Πρέπει να γράψω κάτι μεγαλύτερο. Βαριέμαι. Κάτι με πλοκή. Βαριέμαι τα σκόρπια λόγια. Δύσκολο στη θέαση.

Ουφ. Ο καφές όπου να ναι τελειώνει. Δε θέλω να γράψω άλλο. Θα συνεχίσω… Πάμε παρακάτω.

Πήγε τρεις. Έχουμε ακόμα.