Χαρακτήρες

Μου είναι τρομερά δύσκολο να δημιουργήσω χαρακτήρες. Με βασανίζει πολύ αυτό. Ακολουθώ υποσυνείδητα αλλά και συνειδητά ολόκληρη διαδικασία. Σχηματίζω στο μυαλό πως θέλω να είναι αυτός ο χαρακτήρας. Ζωγραφίζω το πρόσωπο του, πλάθω το σώμα του, φαντάζομαι τις κινήσεις, τις γκριμάτσες του, τον τρόπο που σχηματίζονται οι ρυτίδες στο πρόσωπο του καθώς γελάει.

Μα όταν ξεκινώ να γράφω καταντάει να γίνεται εγώ. Ξεχνώ πως είναι κάποιος άλλος και τον αφήνω να σκέφτεται σαν και μένα. Ίσως είναι που δυσκολεύομαι να κατανοήσω τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άλλοι. Μου είναι, πραγματικά, αδύνατον. Δεν μπορώ να ξέρω πως λειτουργεί το μυαλό του καθενός, γι’ αυτό και συχνά αδυνατώ να δικαιολογήσω πράξεις και ενέργειες των άλλων.

Θέλω να δημιουργήσω για παράδειγμα μια ανόητη γυναίκα. Ας υποθέσουμε ότι είναι ξανθή, ντύνεται στα ροζ και μασάει τσίχλα όλη την ώρα. Έχει 125 ζευγάρια παπούτσια στην ντουλάπα και στα 30 σκέφτεται να κάνει Botox. Ζει με τα λεφτά του άντρα της και είναι αυτό που λέμε νεόπλουτη. Μπορεί να είναι όλα αυτά, αλλά όταν δει ένα πρόσφυγά πολιτικό, η σκέψη της θα ταξιδέψει συνειρμικά στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του και όλο το ταξίδι που έκανε μέχρι να φτάσει στο σημείο που βρίσκεται για να αιτηθεί άσυλο. Ακολούθως θα αρχίσει να ταλανίζεται με ερωτήματα τύπου: «Τι είναι τελικά πατρίδα;»  και θα υποστηρίξει σθεναρά την κατάργηση των συνόρων!

Σου λέω δε μου βγαίνει με τίποτα!!!