00

(Αναδημοσίευση)

Δεν έχω γράψει ποτέ ημερολόγιο. Δεν ξέρω καν πως και τι να γράψω σε ένα ημερολόγιο. Άραγε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάθονται στο τέλος της ημέρας να γράψουν γι’ αυτά που πέρασαν, σκέφτηκαν και αισθάνθηκαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο; Δεν νομίζω. Ή αν υπάρχουν θα μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Η ζωή κυλάει τόσο γρήγορα που μια διαδικασία σαν κι αυτή μοιάζει με μικρή πέτρα που αντιστέκεται στη ροή ενός χειμάρρου.

Γιατί όμως να μπαίνει κάποιος σε μια τέτοια διαδικασία; Η απάντηση είναι εύκολη. Η λήθη. Ο ανθρώπινος νους ξεχνά ή καλύτερα κάποια πράγματα αρνείται να τα θυμηθεί. Και είναι μια προσπάθεια να καταγράψουμε τις στιγμές, μπας και μείνει κάτι.

Και τι πιο ωραίο να καθίσεις στον καναπέ μια μέρα του Φεβράρη, όταν έξω θα βρέχει και θα κάνει κρύο, και να διαβάσεις όλα αυτά που έγραφες τόσο καιρό. Θα δεις πως αλλάζουν τα γράμματα σου. Άλλοτε θα είναι άτσαλα, ίσως γιατί βιαζόσουν και άλλοτε θα είναι καλοσχηματισμένα σαν να τυπώθηκαν από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Θα γελάς με τον τρόπο που σκεφτόσουν τότε, με τον τρόπο που σκεφτόσουν χθες. Τίποτε δε θα συγκρίνεται με τον τρόπο που σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή ή με το πώς θα σκέφτεσαι αύριο τέτοια ώρα. Γίνεσαι όλο και πιο σοφός. Εικόνες θα ξεπηδούν από το παρελθόν σου, άλλες κινούμενες και άλλες στατικές. Θα θυμηθείς το γέλιο, το δάκρυ, τις προσδοκίες, τα όνειρα… Χμ, θα μοιάζει με αστείο έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ο τρόπος όπως μπήκαν τα τούβλα έτσι που χτίστηκες εσύ. Σίγουρα δεν το φανταζόσουνα ποτέ, μπορεί κάτι παρεμφερές αλλά όχι ακριβώς αυτό που έγινες. Εσύ είσαι ο αρχιτέκτονας, αλλά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Τίποτα δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο. Οι χτίστες αρνούνται τις διαταγές ή είναι ανήμποροι να διαβάσουν γραμμές και σύμβολα. Αλλά η ζωή τα φέρνει όλα με τέτοιο τρόπο που αν τα δεις με τη δική μου οπτική γωνία φαίνονται όλα τόσο αστεία.

Είναι ωραίο να αναπολείς το παρελθόν. Και αναζωογονητικό.

Έπειτα, είναι ένας τρόπος ανασυγκρότησης της σκέψης. Ιδέες, συναισθήματα, στιγμές είναι κομμάτια παζλ ανακατεμένα στον εγκέφαλο. Και να γράφεις είναι ένας τρόπος να μπουν τα κομμάτια στη σωστή θέση. Μια προσπάθεια έστω.

Το περίεργο είναι ότι μπορεί να γράφεις για μια ζωή και ποτέ να μη γυρίσεις πίσω να διαβάζεις όσες έγραψες. Ίσως γιατί φοβάσαι τα πισωγυρίσματα. Έχει άραγε σημασία το παρελθόν; Προσωπικά, σπάνια γυρίζω πίσω σ’ αυτά που έχω γράψει. Γιατί ξέρω θα τα μισήσω. Είτε θα τα σκίσω είτε θα τα ξαναγράψω. Και υπάρχει κίνδυνος να χαθεί το αυθεντικό. Ότι γράφεται πρέπει να παραμένει έτσι όπως γράφτηκε τότε. Αλλιώς θα υπάρχει χάσμα μεταξύ του χρόνου και του τρόπου σκέψης.

Και τα γράφω όλα αυτά σε σένα… Θέλω να γίνεις το ημερολόγιο μου. Γιατί μόνο εσύ με καταλαβαίνεις. Μιας και εσύ με δημιούργησες. Πάντα ήθελα να λειτουργώ αυτόνομα. Δύσκολο όταν ζεις στο μυαλό κάποιου. Και εσύ μου έδωσες όλη την ελευθερία. Μέχρι που έγινα ύλη. Απέκτησα οστά. Έγινα πιο πραγματικός και από σένα.  Έζησα περισσότερα και έφτιαξα και ‘γω μια ιστορία. Κάτι που εσύ διστάζεις να κάνεις. Όλο στις σκέψεις μένεις και στα λόγια. Ίσως η δική μου ιστορία να γίνει αφορμή να φτιάξεις και ‘συ τη δική σου.

Τώρα, άσε με να σου τη διηγηθώ….