Έχω μέσα μου τόσο θυμό. Και μένω στάσιμος. Δεν ξέρω πως να τον αποβάλω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω κολλήσει εδώ. Δεν προχωράει το πράγμα. Περνάει ο καιρός και είμαι ο ίδιος. Τίποτα δεν αλλάζει γύρω μου.
Είναι μια φωνή μέσα μου που λέει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Τη μάσκα του δολοφόνου να φορέσω και με μαχαίρι φονικό να σκοτώσω αυτούς. Αυτούς που μου προκαλούν το θυμό. Είτε γιατί μου πήραν την μπάλα απ' τα χέρια είτε γιατί με έδιωξαν μακριά τους. Ήθελα τόσο να μείνω.
Είναι ο μόνος τρόπος. Μόνο έτσι θα κατορθώσω να γελάσω ξανά. Ένα χαμόγελο χαιρέκακο, βουτηγμένο στην αφθονία, την πονηριά. Μα πάνω απ' όλα, ένα χαμόγελο. Χαμόγελο και ευτυχία. Να καθαρίσει ο νους μου απ' τα πολλά. Να φύγει ο θυμός.
Είτε που θα πω δε με νοιάζει. Να ρίξω τόπο στην οργή. Και πραγματικά να μη με νοιάζει. Τι και αν με γέλασαν οι άλλοι; Τι και αν έπαιξαν μαζί μου; Τι και αν είμαι ο χαμένος;
Αδικία το ξέρω. Πρέπει να την αποβάλω. Όχι όμως και να τους συγχωρέσω. Απλά να πω πως δε με νοιάζει. Ας προχωρήσουν νομιζόμενοι πως κέρδισαν, γελασμένοι. Ας προχωρήσω αδικημένος μα αδιάφορος. Δε θα το σκεφτώ ξανά. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.
Ούτως η άλλως δεν υπήρξα ποτέ γι' αυτούς. Με έστησαν στον τοίχο, με πέταξαν στα σκυλιά. Ούτε που με θυμούνται. Προχώρησαν. Στην αρχή περήφανοι για τη νίκη. Στη συνέχεια απλά προχώρησαν.
Τους βλέπω. Πόσο πολλοί άλλαξαν. Εχθροί έγιναν φίλοι και φίλοι έγιναν εχθροί. Μόνο ‘γω δεν άλλαξα.
Είναι που δίνω τόση σημασία σε ασήμαντα θέματα…
0 είδαν το ίδιο όνειρο:
Δημοσίευση σχολίου