Διάσημος δεν είμαι. Στην παρούσα φάση.
Δεν απαιτώ από τον κόσμο να ζητωκραυγάζει το όνομα μου, ούτε να ζητάει αυτόγραφα. Στην παρούσα φάση.
Ποτέ δεν ήμουν κοινωνικός. Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος της παρέας.
Δεν στριφογυρίζουν όλοι γύρω μου. Στη γωνιά κάθομαι.
Αλλά είναι εκνευριστικό να μην γνωρίζουν την ύπαρξη σου. Σαν να μην υπάρχεις.
Ξέρετε πόσες φορές έχω υπάρξει ο γιος του πατέρα μου ή ο αδερφός του αδερφού μου;
Χαχ... αμάν ρε Πιτ. Πόσο παίζει να συμφωνώ πια μαζί σου;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σκέψη που έκανες ήταν εντελώς φυσιολογική. Προσωπικά, δεν θα με χαλούσε να ζητοκραυγάζουν το όνομά μου, ούτε να μοιράζω αυτόγραφα. Πάσχω βλέπεις... :Ρ
Ψηφήζω να γίνεις κοινωνικός. Τώρα θα μου πεις δεν γουστάρω, παπαριές. Και στην τελική, τι καταλαβαίνουμε, οι φίλοι μας προδίδουν. Είναι τρωτά σημεία την στιγμή που θέλουμε να νιώσουμε ασφαλείς.
Που θα βρεις λοιπόν μία χρυσή τομή;