Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

παιδί ακόμα

Τι και αν έχουν περάσει μήνες από τότε που έγινα 18 χρονών;
Νιώθω παιδί ακόμα
Έχει να κάνει με τον τρόπο που σκέφτεσαι.
Δεν ανήκω στον κόσμο των μεγάλων.
Και σίγουρα δεν είμαι ενήλικας
Θα συνεχίσω να λέω πράγματα απερίσκεπτα. Κι ας με βλέπουν με κακό μάτι.
Γιατί μπορεί να είμαι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο και με μια λέξη να παγώσω τη σχέση μας.
Είναι παγωνιά εκεί έξω. Είναι μύθος πως λιώνουν οι πάγοι.
Έπειτα δε ξέρω να ψυθιρίζω τρυφερές κουβέντες. Ούτε να πως να σ'αγκαλιάσω. Ούτε να σου δώσω ένα καταραμένο φιλί. Είναι ντροπή που δεν ξέρω πως φιλούν;
Θα συνεχίσω να πηγαίνω στον προορισμό μου με τα πόδια. Μ' αρέσει να περπατάω. Τι τα χρειαζόμαστε τα ηλίθια τα αυτοκίνητα;
Δε θα μάθω ποτέ να κουβαλάω το εκνευριστικό πορτοφόλι. Συνήθως θα με βρεις με άδειες τσέπες.
Θα δυναμώνω ολοένα την ένταση και θα χοροπηδάω σαν τρελός με το άκουσμα της ηλεκτρικής κιθάρας...
Δε θα βάλω ποτέ μυαλό. Περίεργα θα σκέφτομαι. Περίεργα θα αντιδρώ.
Δε συμβιβάζομαι. Θα κάνω αυτό που θέλω.
Αμερικάνικη Δημοκρατία κόντρα στην Κινέζικη.
Ουφ, είμαι παιδί ακόμα. Δεν καταλαβαίνω από πολιτικές και από ιστορίες. Μα ούτε και θέλω.
Στην εφημερίδα διαβάζω μόνο τους τίτλους και στις 8 σβήνω την τηλεόραση.
Καλύτερα να πιω ένα καφέ ή μια μπύρα.
Είναι πολλά αυτά που θέλω.
Να μεγαλώσω μονάχα δε θέλω.