Volver

Αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι είναι η ζωή, στο μυαλό μας θα έρθουν εκατομμύρια εικόνες, κινούμενες και στάσιμες. Θα πλημμυρίσει ο τόπος με μπαλόνια, στιγμές. Χρώματα, φωνές και μυρωδιές. Αλλά τίποτα απ' αυτά δεν θα είχε νόημα αν δεν υπήρχε το σενάριο, ο συνειρμός, η ακολουθία. Μια εικόνα δε σημαίνει τίποτα, εκτός και αν κουβαλά μια ιστορία. Μοιάζει με ταινία του Αλμοδόβαρ. Άνθρωποι που ζουν μόνοι,που ψάχνουν το σκοπό, που τους συμβαίνουν απρόοπτα. Ιστορίες που ξετυλίγονται από μόνες τους και μπλέκονται με άλλες ιστορίες.

Όλοι κουβαλάμε τη δική μας ιστορία. Όταν οι ζωές των ανθρώπων συναντιόνται δημιουργούνται νέες ιστορίες. Και όταν οι ιστορίες μπλέκονται, διασταυρώνονται γεννιέται η πλοκή. Όσο πιο περιπλοκη γίνεται, τόσο αυξάνεται το ενδιαφέρον. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που μπορείς να βρεις το νόημα. Ή να χαθείς μέσα στην πολυπλοκότητα.

Ο καθένας κουβαλά τη δικές του ιστορίες. Φανταστείτε πόσες ιστορίες υπάρχουν... Ασύληπτο!

Και μοιάζει ο κόσμος  με ιστό που συνδέει τις ιστορίες αυτές. Από πάνω ο υφαντουργός. Φοβάται μη χάσει τον έλεγχο. Και επέλθει το χάος. Κάποιοι πιστεύουν στην ισορροπία. Υπάρχει ένα λεπτό σημείο, η χρυσή τομή. Είναι αυτοί που πιστεύουν στον υφαντουργό. Δεν είναι αυτός που δημιουργεί τις ιστορίες. Αυτές ξετυλίγονται από μόνες τους. Αυτός απλά επιβλέπει, παρατηρεί. Δεν μπορεί να επέμβει. Κρατά μόνο τη μηχανή ανοικτή και αυτή φροντίζει για τα υπόλοιπα.

Είναι αξιοθαύμαστο πως υφαίνονται όλες αυτές οι ιστορίες είτε πανομοιότυπα, είτε παράλληλα είτε ανεξάρτητα. Η καθεμιά με τη δική της ταυτότητα και αυθεντικότητα. Με όλες αυτές τη συμπτώσεις και με το τέλειο συγχρονισμό δημιουργείται κατι μαγικό. Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ...

Είναι όλα θέμα χρόνου. Το άγχος να γίνουν όλα την κατάλληλη στιγμή. Όχι πιο πριν και όχι πιο μετά. Οι εικόνες έχουν μόνο μια λογική σειρά. Μια εικόνα σε λάθος θέση και καταστράφηκαν όλα! Δε θα σφίξει το μίγμα.. Σαν κακόγουστη και πρόχειρη ταινία...

Όλοι θα μπορούσαμε να πρωταγωνιστήσουμε σε μια ταινία. Ιστορίες υπάρχουν πολλών λογιών. Είναι οι θλιβερές, οι μίζερες, οι δύστυχες. Είναι όμως και οι χαρούμενες, οι αστείες, οι ευτυχισμένες. Άρα θα μπορούσαμε να φτιάξουμε αρκετές ταινίες, ενδιαφέρουσες, βαρετές, ανατρεπτικές... Φτάνουμε λοιπόν σε μια σπουδαία ανακάλυψη, ένα εύρημα. Είναι ο σκοπός της ζωής μας να φτιάξουμε μια ταινία; Αν είναι αυτός, τότε πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να πετύχει. Να βάλουμε ανθρώπους μέσα και ανατροπές. Δεν πρέπει να λείπουν το χρώμα, η γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, τα οπτικοακουστικά εφφέ. Μπορούμε να βάλουμε διάφορες πινελιές όπως την αγάπη, τη ζήλεια, την απιστία, την ίντριγκα. Να φτιάξουμε μια υπέροχη ταινία με αψεγάδιαστες ερμηνείες και ενδιαφέρουσα πλοκή. Δεν έχει σημασία αν θα είναι κωμωδία, μιούζικαλ ή δράμα.

Δημιουργούνται όμως πολλά ερωτήματα. Για να φτιάξουμε την ταινία θα πρέπει να υποκριθούμε, να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε μόνο και μόνο για να φτιάξουμε την πλοκή όπως την φανταζόμασται. Να κρατήσουμε ανθρώπους κοντά μας που συγκεντρώνουν ενδιαφέρον και να διώξουμε αυτούς που μας προκαλούν ανία. Χρειάζονται θυσίες για να ολοκληρωθεί το σενάριο. Είσαι έτοιμος να τις πράξεις; Ή θα φτιάξεις μια ταινία όπως τις άλλες; Γιατί ταινίες υπάρχουν πολλές. Θα ακολουθήσεις το ρεύμα ή θα πας ενάντια; Βαρέθηκα να καταπιάνονται όλοι με το ίδιο θέμα. Αντιγράφει ο ένας τον άλλον.

Ένα είναι το σίγουρο. Το τέλος όλων των ταινίων είναι περίπου το ίδιο. Γιατί στο πολύ τέλος έρχεται ο θάνατος. Φυσικά και μια ταινία μπορεί να τελειώσει και πριν το θάνατο.

Μη βιαστήτε να πείτε πως βρήκαμε το νόημα της ζωής. Όλες αυτές τις ταινίες ποιος θα τις δει; Γιατί στο κάτω κάτω να τις φτιάξουμε; Για να τις ρίξουμε σε μια ταινιοθήκη και να μείνουν εκεί;

Το πιο θεμιτό θα ήταν η ταινία μας να γίνει η αφορμή για μια άλλη ταινία και η δεύτερη ταινία να φέρει την τρίτη... Έτσι θα συνεχιστει η στορία μας και θα ταξιδέψει έτη φωτός μπροστά. Μην το μπερδέψετε με τη δόξα. Δεν είναι μόνο δόξα, δεν ειναι ένα κούφιο κουτί. Είναι συμπαγές.

Και πάλι φτάνω στο τέλος ακόμη συγχυσμένος... Αυτό που ξέρω είναι ότι ο καθένας είναι σκηνοθέτης της δική του ταινία. Και θέλω να φτιάξω την καλύτερη. Περιμένετε την στους κινηματογράφους. Αν νομίζετε ότι τα χετε δει όλα, κάνετε λάθος. Δεν περιμένω να την κατανοήσετε όλοι. Θα έχει... Θα είναι...

Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ...

United States of Big Mac

-Ιδέα μου είναι, ή τελευταία χρησιμοποιώ αγγλικούς τίτλους για τις αναρτήσεις μου;
-Βασικά, μας έχεις τρελάνει... Δεν αντέχω τους αγγλικούς τίτλους. Κάθε φορά πρέπει να ανοίγω λεξικό και είναι κουραστικό. Αν και αυτή την εβδομάδα, τον καταλαβαίνω. Θέλεις να μου πεις γιατί έχεις πάθει εμμονή με τα αγγλικά;
- Είναι μεγάλη ιστορία. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Παλαιότερα μισούσα την αγγλική γλώσσα. Τώρα, την βρίσκω αρκετά έξυπνη. Με γοητεύει. Είναι, μάλλον, λόγω της σύνταξης. Έχει μια ιδιαιτερότητα. Μπορείς να παίξεις μαζί της και να φτιάξεις υπέροχες ατάκες. Άσε που θεωρώ ότι με την αγγλική γλώσσα μπορείς να πεις πράγματα που στην ελληνική ακούγονται κάπως αστεία.
-Εντάξει, λοιπόν. Το έπιασα. Αν θυμάμαι καλά, ήθελες να σπουδάσεις στην Αγγλία.
-Ναι, υπήρχε μια εποχή. Αλλά που να με δεχτούν οι Άγγλοι. Κρίμα, γιατί το ήθελα πολύ.
-Λοιπόν, θα μου εξηγήσεις τι σημαίνει ο τίτλος που έδωσες στην ανάρτιση.
-Μόνο αν σταματήσεις να παίζεις με το στιλό. Μου σπάει τα νεύρα. Και γιατί κρατάς σημειώσεις; Αφού η συζήτηση μας ηχογραφείται...
-Απλά κρατώ κάποιες σημειώσεις. Σκέψεις που κάνω. Άρχισε λοιπόν.
-Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις παρέα με έναν Αμερικάνο. Σχεδόν ψυχοφθόρο. Γιατί πάντα θα μιλάει για πράγματα που δεν ξέρω και θα κάνω τον σχετικό. Θα γνέφω το κεφάλι πως καταλαβαίνω. Είναι τα γρήγορα αυτοκίνητα, οι μηχανές, οι κινητήρες και οι μοτοσυκλέτες. Μετά είναι οι εύκολες γυναίκες, το one night stands, τα ποτά και τα club. Καταντάει κουραστικό.
Όταν έρθει η ώρα του φαγητού, δε τίθεται ρώτημα. McDonalds. Γιατί απλά δεν υπάρχει καλύτερο φαγητό στον κόσμο.
Και αν μιλάς με μια γυναίκα, πρέπει να βλέπεις μπροστά και να σκέφτεσαι το σεξ. Τίποτα άλλο.
-Δεν καταλαβαίνω που το πας. Τι σχέση έχει με τον τίτλο αυτός ο Αμερικάνος;
- Θα φτάσω και σ' αυτό σιγά σιγά. ¨Ασε με να συνεχίσω. Αυτά παθαίνεις όταν βρίσκεσαι εξόριστος στη Λεμεσό. Τρεις εβδομάδες είναι και θα περάσουν. Ήδη πέρασε η πρώτη. Μέσα σε μια εβδομάδα εκτίμησα την αγγλική γλώσσα, ήρθα κοντά με ένα αμερικάνο και πολλά άλλα.
-Θελώ πολύ να ακούσω γι'αυτά.
- Ήρθε η ώρα να δώσω την απάντηση στο ερώτημα "Γιατί εκτίμησα την αγγλική γλώσσα"... Μόλις είχα τελειώσει το φαγητό μου. Οι άλλοι ήταν στην τουαλέτα και καθόμουνα μόνος. Και πέρασε από μπροστά μου σαν σίφουνας. Εγγλέζα, ξανθή, γλυκιά φατσούλα. Είχε τα παραπανίσια της κιλά που της πρόσθεταν γοητεία. Σίγουρα δε συγκρίνεται με την απόλυτη ομορφιά. Θα έλεγα ότι ήταν παραπάνω σέξυ παρά όμορφη. Και πριν το καταλάβω βρέθηκα στο ταμείο να παραγγέλω ξανά. Ακριβώς από πίσω της. Παράγγειλε το Big Mac της, παράγγειλα και γω το δικό μου. Σε όλους αναλογέι ένα Big Mac. Το τραπέζι που κάθισε δεν βόλεβε. Έπρεπε να αλλάξω τραπέζι για περισσότερη θέα. Άλλαξα και τραπέζι. Ήτανε μόνη της. Πριν ξεκινήσει το φαεί, άναψε τσιγάρο. Έπινε slim. Έπειτα κτύπησε το τηλέφωνο της. Έπιασε την κουβέντα. Fuck, έμοιαζε τόσο απρόσιτη. Σκληρή. Ανάφτρα. Ήθελα τόσο πολύ να την πλησιάσω. Να της πώ να ενώσουμε τα Big Mac μας και να φτιάξουμε πολιτείες ολόκληρες. Αλλά η γλώσσα με εμπόδισε. Με τράβηξε πίσω. Θα γινόμουν περίγελο. Και μπορεί να έτρωγα και ξύλο. Γιατί ρε γαμώτο... Έπρεπε να τολμήσω.
-Ίσως. Τώρα καταλαβαίνω τον τίτλο. Πολύ έξυπνο. Και αρκετά ρομαντικό. Υπάρχει γυναίκα που θα μπορούσε να αρνηθεί να δημιουργήσει πολιτειες με κάποιον;... Ξεπέρασες εαυτό.   
-Μετά ήρθε ο Αμερικάνος. Δεν του άρεσε γιατί δεν είχε ωραίο κώλο. Τόσο απλό. Προσπάθησα να τον προκαλέσω να παρει τον αριθμό της αλλά απέτυχα. Ήταν κάτι που έπρεπε να κανω ο ίδιος. Και δεν το έκανα.
-Ποτέ συνέβησαν όλα αυτα;
-Τετάρτη Απόγευμα. Μας έδωσαν ολιγόωρη άδεια. Δεν είχαμε εκπαίδευση. Έτσι πήγαμε βόλτα στη Λεμεσό.
-Μα όταν σε πήρα τηλέφωνο για να κανονίσουμε το ραντεβού, μου είχες πει ότι ήσουν στο Public.
-Αυτό ήταν την Πέμπτη. Πάλι μας έδωσαν ολιγόωρη και πήγαμε στο Mall. Αγόρασα το καινούργιο του Dan Brown.
-Όταν το τελειώσεις, θέλω εντυπώσεις. Κάτι άλλο που θα ήθελες να μου πεις. Όπου να ναι τελειώνει η ώρα.
-Α, κάναμε και πατινάζ στον πάγο. Άσε, γελοία κατάσταση. Δεν κατάφερνα να ισορροπίσω. Έπεσα πάνω από 5 φορές.
-Πολύ καλό αυτό. Εννοώ που ασχολήθηκες με κάτι εκτός από τα συνηθισμένα. Θα ήταν καλά να αρχίσεις κάτι καινούργιο. Αχ, τελειώσε η ώρα. Πέρασε από τη γραμματέα μου να κανονίσετε το οικονομικό.
-Γιατρέ...
-Ναι.
-Τόσο καιρό έρχομαι δω. Όλο μιλάω για τα πράγματα που κάνω καθημερινά. Τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου. Και σεις απλά ακούτε. Δεν μου δίνετε συμουλές. Και... Δε μου λέτε πως να ξεπεράσω το πρόβλημα μου.

Γέλασε ειρωνικά. Σηκώστηκε και μου έδειξε την έξοδο.
-Ίδια ώρα, την επόμενη εβδομάδα...

I don't care

Σ' έχω ξεχάσει. Ούτε που σε θυμάμαι.

Αν δεν έμπαινες προχθές στο msn, σήμερα δε θα ήξερα ούτε το όνομα σου.

Δυστυχώς, θυμήθηκα.

Μου ήταν αδύνατο να μη σου στείλω μήνυμα.

Πάει καιρός.

Ήμουν απασχολημένη, δικαιολογήθηκες.

Προσπάθησα να σε πιάσω στη κουβέντα, να με θυμηθείς.

Όπως τότε που αράζαμε στο Starbucks. Πίναμε καφέ και μιλούσαμε για πράγματα μεγάλα. Πόσο γλυκά μου ψυθίριζες το "Ιδανικοί Αυτόχειρες"...

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

Έμοιαζε ο θάνατος ζεστή φωλιά και το χαμόγελο ο παράδεισος μου. Είσαι λες αριστερή και κουμμουνίστρια. Και προσπαθούσα να σε πείσω. Είμαστε νέοι, σου 'λεγα. Μην βαδίζεις τους δρόμους των μεγάλων. Μη σε ξεγελάνε. Παλιά κόλπα βρώμικα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Εμείς είμαστε για νέα πράγματα ακόμα πο ελεύθερα. Μπορούμε να χτίσουμες δικούς μας δρόμους, να μην ακολουθούμε πεπατημένους...

Δεν άκουγες. Ούτε προχθές με άκουγες. Και έκανες αυτό που ξέρεις καλύτερα. Γλίστρησες και έφυγες.

Αφέθηκε η κουβέντα μας στη μέση.

Φιλιά μου ζήτησες για να φύγεις.

Παράπονα σου έκανα.

Μα είχες ήδη φύγει.

Τα φιλιά δεν έφτασαν ποτέ.

Αν με άφηνες μια φορά να τελειώσω... 

Σε θυμήθηκα. 

Την καλή σου τη μεριά αλλά και την κακή σου. 

Σε μίσησα ακόμα μια φορά.

Δε νοιάζομαι για σένα.

Δε νοιάζομαι.

Προσπάθησα.

Με χιλιάδες τρόπους.

Να συνεχίσω.

Δε νοιάζομαι καθόλου.

Ήθελες να με κομματιάσεις.

Να με σπάσεις στα δυο. Στα τρία. Στα χίλια.

Προσπάθησα να σε κάνω να δεις τα πράγματα από την πλευρά μου.

Απέτυχα.

Δε νοιάζομαι.

Πράγματα που άφησες πίσω.

Δε νοιάζομαι.

Αν είσαι ζωντανή ή νεκρή.

Μα όσο λέω πως δε νοιάζομαι, τόσο παραπάνω νοιάζομαι.

Ανάθεμα σε.

November Rain

Έχουν έρθει οι βροχές του Νοέβρη. Επιτέλους. Χρειαζόμαστε τη βροχή σε τούτο το ξερονήσι. Να αναπνέυσουμε λίγο παγωμένο αέρα και να μυρίσουμε το βρεγμένο χώμα.
Μ'αρέσει όταν βρέχει. Αλλάζει η διάθεση μου. Και αν κρυώνω είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσω.
Είναι ωραία στο φυλάκιο όταν βρέχει. Κουρνιάζω μέσα στο κρεβάτι, στριφογυρίζω μέσα στο θάλαμο, διαβάζω κάποιο βιβλίο ή βλέπω μια ταινιά.
Μόλις προχθές τελείωσα τη ΦΩΤΙΑ, τη συνέχεια του 8. Είπα να εγκαταλείψω αυτά τα εμπορικά βιβλία τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι αλλά όταν θέλεις κάτι που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα είναι τα πιο κατάλληλα.
Χθες είδα για δεύτερη φορά το Match Point του Woody. Εκπληκτική ταινία. Η πλοκή εξελίσσεται σκαλωτά, κάτι που σε κρατάει καθηλωμένο. Σε κάθε σκηνή έχουμε και μια εξέλιξη μέχρι να φτάσουμε στο μεγάλο φινάλε. Ο ρόλος της τσούλας και της υστερικής γκόμενας πάει εξαιρετικά στη Scarlett, η οποία δίνει ρέστα. Είναι αξιοσημείωτο πως κατάφερε αυτό το κορίτσι να φύγει από τα δίχτυα της Disney και να παίξει σε καλές ταινίες.



Απ' όσο μπορείτε να δείτε έγιναν αρκετές αλλαγές στο ιστολόγιο. Θα γίνουν και άλλες. Θέλει δουλειά ακόμη και χρόνο. Ελπίζω να σας αρέσει.
Αν δεν το προσέξατε, δημιούργησα και ένα καινούργιο ιστολόγιο. Δεν έχει αναρτήσεις ακόμα αλλά θα αποκτήσει σύντομα. Για τι πρόκειται θα μάθετε σύντομα. Ακούει στο όνομα http://diary2347.blogspot.com/.
Και ο Νοέμβρης δε μας επιτρέπει να ακούσουμε κανένα άλλο κομμάτι εκτός από το November Rain των Guns N Roses. Εξαιρετικό κομμάτι, κορυφαίοι στίχοι και εκρηκτικό σόλο. Μας θυμίζει τις ένδοξες εποχές του συγκροτήματος, τότε που Axl, Slash, Duff και Izzy ήταν κάτι παραπάνω από φιλαράκια. Σήμερα, ακολουθούν διαφορετικές πορείες με τον Slash να ετοιμάζει καινούργιο album και τον Axl να ηγείται ακόμη της μπάντας με νέους, όμως, μουσικούς. Το 2008 και μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το "Chinese Democracy", το οποίο άφησε ανάμεικτα συναισθήματα γιατί ακολουθούσε μια διαφορετική γραμμή απ' αυτή που μας συνήθισε το συγκρότημα. Επιτέλους, όμως, ο Axl αποφάσισε να βγει από την κρυψώνα του για να δώσει συναυλίες. Ας ελπίσουμε ότι δε θα τις ακυρώσει τελευταία στιγμή. Κάποιος είπε ότι μόνο όταν δούμε τον Axl στη σκηνή θα είμαστε σίγουροι για ένα tour...

Axl, πιστεύω σε σένα. Τρέλανε μας, όπως συνήθιζες παλιά. Κρίμα που δεν έζησα την εποχή σου. Άντε , να σε δούμε και στην Ευρώπη!