18 χρονών παρθένος

"Oh my God! Είσαι ακόμη παρθένος;"

"Ναι. I think so."

"Πως είναι δυνατόν. Είσαι δεκαοκτώ, δεν είσαι; Σε τέτοια ηλικία έπρεπε να ήσουν sex machine, or something like that."

"Μην αρχίζεις και συ τώρα. Έχω τόσα προβλήματα. Δεν μπορώ να το σκέφτομαι και αυτό"

"Το σωστό είναι να σκέφτεσαι μόνο αυτό"

"Αυτό έχεις να μου προτείνεις; Νόμιζα ότι ήσουν αλλιώς."

"Μα είμαι αλλιώς. Απλά θέλω να σε βοηθήσω. Δε γίνεται όλος ο περίγυρος σου να κατέρρευσε και συ να στέκεσαι ακόμα"

"Σταμάτα. Δεν το μπορώ άλλο"

"Γιατί να σταματήσω. Το σεξ είναι η μεγαλύτερη απόλαυση"

"Θυμάμαι μια ταινία που έλεγε ότι τα ναρκωτικά είναι ακόμη καλύτερη εμπειρία"

"Μην αλλάζεις θέμα"

"Εσύ δοκίμασες τα πάντα, έτσι"

"Γι' αυτό βρίσκομαι, εδώ που βρίσκομαι. Γι' αυτό και ξέρω κάτι παραπάνω."

"Κάπου διάβασα για την πολυπλοκότητα του οργασμού. Ότι δηλαδή υπάρχουν κάπου στα επτά επίπεδα και το σεξ βρίσκεται μόλις στο πρώτο. Εσύ μάλλον κατέκτησες και τα επτά. Λεφτά, φήμη, εξουσία."

"Ναι ναι. Αφού πέρασα ένα ταξίδι μέσα από τον πόνο και το διαλογισμό, έφτασα και σε επίπεδα νιρβάνα. No pain at all. Είναι αλλοιώτικο να νιώθεις το τίποτα. Πρέπει να το νιώσεις και συ. Γι' αυτό πρέπει να ξεκινήσεις από τα χαμηλά."

"Έχεις δίκιο. Αλλά..."

"Δεν υπάρχει αλλά. Πάρε μια απόφαση"

"Ουφ, συχαίνομαι να παίρνω σοβαρές αποφάσεις. I'm afraid of the "never-go-back" thing."

"Μην το σκέφτεσαι πολύ και μην το φιλοσοφείς. Find a girl, get a room. That simple."

"Δεν είναι τόσο απλό. Ξέρεις ότι δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους. I hate them all. Λίγα άτομα έχω στη ζωή μου."

"Ε, τότε;"

"Δε θέλω να τα σπαταλήσω. Ούτε να τα χάσω."

"Δεν έχεις κορίτσι, ε;"

"Όχι. Το ξέρεις ότι είμαι ντροπαλός."

"Αφού έχεις κορίτσια στη ζωή σου. Είναι η Ξι, η Νίκη, η Bellamy και η Valerie."

"Δεν είμαι έτσι εγώ. Δε μπορώ να συμπεριφερθώ έτσι σε ένα κορίτσι. Δεν μπορώ να το φανταστώ καν. Είναι σαν να τις μειώνω, σαν να γαμάω την προσωπικότητα και το είναι τους. Σαν να τους παίρνω κάτι πολύτιμο. Μετά δε θα μπορώ να τις κοιτάξω στα μάτια. It's complicated"

"Μ' αυτό θέλουν οι γυναίκες"

"Δεν είμαι έτσι εγώ"

"Τότε πήγαινε με μια κοινή. No feelings or useless things. Just sex."

"Ξέρεις τις ιδέες μου γι' αυτές τις γυναίκες. Υπάρχει ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από το σεξ. πρέπει να το σκεφτώ καλά."

"Μαλακίες. Φεύγω, δεν μπορώ άλλο μαζί σου"

"Μη φεύγεις. Ξέρεις ότι είμαι open-minded. Ξέρεις ότι θέλω να δοκιμάσω πάντα. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω με τέτοιες συνθήκες."

" Δεν υπάρχουν συνθήκες. Δεν υπάρχει υπόβαθρο. Απλά καν' το"

"Αφού με ξέρεις. Δε θα το κάνω. Μέχρι να βρω εκείνο το κορίτσι. Το κορίτσι που θα ακούει blues και θα ονειρεύεται να πεθάνει. Που θα ονειρεύεται άλλες διαστάσεις και ταξίδια στο διάστημα. Θα κρατάει μπαλόνια και θα έχει διάθεση να πειραματιστεί"

"Αν δεν ήξερα πως έχεις ήδη βρει αυτό το κορίτσι, τότε θα έλεγα πως κάνεις όνειρα θερινή νυκτός. Αλλά το έχεις ήδη βρει. Κάνε το πρώτο βήμα"

"Γι' αυτό σου λέω. Πρέπει να περιμένω. Ακόμη λίγο. Δε θέλω να είναι ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Θέλω να είναι πείραμα. Θέλω να είναι κάτι παραπάνω."

"Μετά όμως μπορεί να είναι αργά. Και θα μείνεις για πάντα παρθένος"

"Δε με νοιάζει. Σου είπα είμαι αλλιώς. Είμαι διαφορετικός. Υπάρχουν μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή να κυνηγήσω."

"Έχεις δίκιο. Είσαι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Ή απλά είσαι ομοφυλόφιλος..."

"Μη λες βλακείες. Η αλήθεια όμως είναι ότι I ve never thought about it. Αν και μου το έχουν πετάξει στα μούτρα πολλές φορές. Αλλά η καρδιά μου κτυπά για εκείνη, ή εκείνες."

"Μμμ. Θα βρεις το δρόμο σου. Δεν είσαι σαν τους άλλους..."

"Δε θα φύγεις τελικά;"

"Όχι θα κάτσω μαζί σου. Βλέπω βροχή στα μάτια σου. Όνειρο και ελπίδα. Κοίτα πως γυαλίζουν. Εσύ θα γίνεις ένας rock star. Τουλάχιστον έχεις τις προϋποθέσεις"

"Μακάρι να σου μοιάσω"

"Μακάρι να φτάσεις και πιο ψηλά. Να κάνεις τα πράγματα που δεν κατάφερα και να βρεις το νόημα που δε βρήκα."

Μετά απλά γέλασα. Γύρισα πλευρό και αποκοιμήθηκα. Μετά είδα τα πιο γλυκά όνειρα. Πότε θα ξυπνήσω;;;

Cabaret

Δευτέρα βράδυ και μεις κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο στη Λάρνακα. Ήταν γεμάτος ο τόπος πεθαμενατζίδικα. Όλα ήταν άδεια. Και τους ήρθε η λαμπρή ιδέα να πάμε cabaret.

Ωχ! Πως θα το απέφευγα αυτό?!?

Δεν είμαι αγόρι για τέτοια. Θα κατέρρεα επί τόπου. Δε θα άντεχε η ψυχή μου.

Προσπαθώ να διαμορφώσω άποψη για τις γυναίκες, για το σεξ και όλο αλλάζω.

Τίποτα δεν είναι σταθερό.

Πως να ελέγξω τις σκέψεις;

Είμαι 18. Σχεδόν απαγορευτικό.

Είναι λογικό να αυνανίζομαι και να κάνω όνειρα. Λογικό;

Ή πρέπει να προχωρήσω;

Βιάστηκα. Άργησα. Πολύ.

Δεν ξέρω.

Ίσως πρέπει να βουτήξω.

Ίσως πρέπει να το αφήσω.

Τελικά τους έπεισα. Το απέφυγα για άλλη μια φορά.

Αφού δε θα άντεχα τόση γύμνια και τόση χυδαιότητα. Από την άλλη πρέπει να δοκιμάσω τα πάντα. Δεν είναι η πράξη που με τρομάζει. Είναι η ιδέα. Πρέπει να υπάρχει λόγος; Ποιο το νόημα; Υπάρχει ιστορικό υπόβαθρο και ολόκληρες έρευνες που πρέπει να γίνουν. Δεν είναι τόσο απλό.

Τέλος, είναι το δύο. Δύσκολος αριθμός το δύο.

Όψεις

Μάζεψα τα πράγματα μου και περίμενα μπροστά στο διοικητήριο. Είναι ωραίο να φεύγεις. Δε με κρατούσε τίποτα εκεί. Βαστούσα την πορτοκαλάδα στο χέρι. Είχε πια χάσει τη δροσιά της. Άφηνα τον ήλιο να μου κτυπά στα μάτια. Τίποτα δε μπορούσε να μου χαλάσει τη διάθεση.

Ο λοχαγός νούμερο 1 αργούσε πολύ. Μου 'χε πει να τον περιμένω έξω από το διοικητήριο. Όταν έμαθε πως ήθελα να πάω φυλάκια χάρηκε.

"Όλοι κάποτε θα περάσουν από τα φυλάκια" μου είπε χαρακτηριστικά. Είναι υπεύθυνος για τα φυλάκια και θα αυξανόταν η δύναμη του.

Ο λοχαγός νούμερο 2 μόνο που δε με έδειρε. Μου έβαλε τις φωνές υποστηρίζοντας πως αυτό που κάνω είναι λάθος. "Έχεις δίκιο. Το ξέρω ότι θα το μετανιώσω. Αλλά δεν μπορώ να κάνω πίσω." Μάλλον θα φάνηκα σαν ένα ανόητο αγοράκι που δε ξέρει τι θέλει. Κακομαθημένο. Δε με νοιάζει. Έκανα αυτό που θεωρούσα καλύτερο. Για μένα.

Ο λοχαγός νούμερο 3 με κατάλαβε. Να ένας άνθρωπος που μπορεί να βλέπει. Τα μάτια του λάμπουν.

"Προβλήματα στο γραφείο;"

"Όχι"

"Προβλήματα κάτω στους θαλάμους;"

Του έγνεψα θετικά.

Μετά προσπάθησε να με δασκαλέψει.

"Στο στρατό, όπως και στη ζωή, υπάρχουν όλα τα είδη ανθρώπων. Καλοί, κακοί, τίμιοι, κλέφτες, έξυπνοι, πονηροί, υποκριτές, αναίσθητοι... Και δυστυχώς πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε όλους. Το να φεύγουμε δε λύνει τα προβλήματα. Απλά τα αφήνουμε στην άκρη."

Συμφώνησα μαζί του. "Αφού μπορώ να τους αποφύγω τώρα, θα το κάνω. Δεν είμαι έτοιμος ακόμα"

Ήθελα να του μιλήσω. Να του ανοίξω την καρδιά μου. Μετά θυμήθηκα πως δεν ξέρει ποιος είμαι. Ούτε τι πέρασα. Έχω μάθει να φοβάμαι τους ανθρώπους. Έχω μάθει να μισώ. Δε θα με καταλάβαινε. Θα συνεχίσω να αποφεύγω τους ανεπιθύμητους. Δεν τα βάζω μαζί τους. 'Οχι γιατί φοβάμαι να χάσω. Αλλά γιατί δεν αξίζει.

Έφυγα και δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Σαν μην υπήρξα. Κάποιοι θα δυσκολευτούν να καταλάβουν πως έφυγα. Δεν ήθελα να αποχαιρετήσω κανέναν. Ήθελα μόνο να φύγω.

Τώρα τα πράγματα στο φυλάκιο είναι αναμφισβήτητα καλύτερα. Τώρα μπορώ να κάνω "Πρωινή Μελέτη", να παρακολουθώ ότι "αξίζει να το δω", να βλέπω την πεντάδα του MEGA ή το δίδυμο του ΑΝΤ1. Λίγη δουλειά, αρκετή ξεκούραση, περισσότερος ύπνος. Ταινίες, σειρές και βιβλίο. Μην το πεις σε κανέναν...

Προχθές, ήρθε ο λοχαγός νούμερο 3 στην σκοπιά μαζί με το διοικητή. Ήθελαν να δουν κάτι που συνέβαινε στο απέναντι φυλάκιο των Τούρκων. Ο λοχαγός νούμερο 3 μου χαμογέλασε.

"Είναι καλύτερα εδώ;"

"Πολύ καλύτερα"

Στο διοικητή με σύστησε ως ένα πολύ καλό γραφέα και απάντησε με ένα πολύ κρύο σχόλιο για την επιλογή μου να φύγω.

Ήμουν τόσο καλός; Βαρέθηκα να με εκμεταλλεύονται. Είναι φορές που θέλω να ζητήσω κάτι. Και δεν έχω φωνή. Όλοι βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικό μάτι.

"We always did feel the same,
We just saw it from a different point of view"

Α ρε Bob, Ευτυχώς που έφυγα.

Επικίνδυνες στροφές

Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Κι όμως τα κατάφερα. Αν με ρωτούσες πριν τρεις μήνες θα σου έλεγα πως μου ήταν αδύνατο. Γιατί ήμουν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο και δύσκολα έβλεπα το φως της μέρας. Είχα τους λόγους μου. Έψαχνα στο σκοτάδι. Περιμένω τη στιγμή που θα μπορώ και πάλι να κλειστό σ' αυτό το καταραμένο δωμάτιο και να συνεχίσω το ψάξιμο. Οι ερωτήσεις κάπου τελειώνουν, οι απαντήσεις ποτέ.

Κι όμως βγήκα από το δωμάτιο αυτό. Είδα το φως της μέρας. Ξεπέρασα εαυτό. Ντύθηκα στο χακί. Δεν είμαστε εμείς δεκαοχτάχρονα για τέτοια. Ακολουθήσαμε τη λογική τους, αν υπάρχει τέτοιος ορισμός. Χάσαμε πολλά. Καταντήσαμε ζητιάνοι του χρόνου. Αλήτες.

Ένα πράγμα όμως παραδέχομαι. Στο στρατό απέκτησα φίλους. Δηλαδή γνωριζόμασταν από παλιά αλλά ποτέ δε μας δόθηκε η ευκαιρία. Δε μοιάζουμε καθόλου. Δεν κουβαλάνε τέτοιες ιδέες. Ελαφρόμυαλοι. Μ' αρέσει αυτό.

Όποτε είμαι με έξοδο κάποιον θα βρω για να βγούμε. Είναι φορές που τυχαίνει να είμαστε όλοι μαζί και γίνεται της τρελής. Νιώθω δεκαεπτάχρονο. Δυνατές φωνές, πλάκες και αστεία. Συζητήσεις και καβγάδες. Βόλτες με τα πόδια. Βόλτες με το αυτοκίνητο. Υψηλές ταχύτητες. Επικίνδυνες στροφές.

Δεν έχω δει πιο επικίνδυνο οδήγημα διπλοκάμπινου. Η προσευχή για τους θρήσκους είναι απαραίτητη πριν να εισέλθουν. Οι κυκλικοί κόμβοι είναι υποχρεωτικό να γίνονται τρεις φορές;

Το βράδυ θα μας βρεις στη Λάρνακα ή και στο χωριό. Τα μεσάνυχτα θα 'μαστε σε κάποια ερημιά να κάνουμε τρέλες. Νιώθω δεκαεξάχρονο.

Μετά μπορεί να πιούμε και κάτι. Όχι αλκοόλ, αν και τρελαίνομαι για μπύρα.

Περνάμε ωραία. Η κάθε διανυκτέρευση είναι μοναδική. Όλο μικραίνω. Χαίρομαι που νιώθω για πρώτη φορά νέος.

I 've never failed

Έχει καταντήσει η σκοπιά αγαπημένη μου συνήθεια. Δυο ώρες μακρία απ' όλους. Μου δίνεται η ευκαιρία να ηρεμήσω και να σκεφτώ. Όχι άλλο χώσιμο, όχι άλλες αγγαρείες. Εγώ, το όπλο μου και η σκοπιά μου.

Και όταν νιώσω πως δεν περνάει η ώρα αρπάζω το τηλέφωνο της σκοπιάς και μιλάω με φίλους από τα φυλάκια. Είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας Λέω τα προβλήματα μου και ακούω τα προβλήματα των άλλων. Και φεύγει ένα βάρος από πάνω μου.

Μπορώ ακόμα ν' ακούσω και μουσική...

Εκεί πάνω στα πράσινα σιδερικά έρχονται οι πιο τρελές ιδέες. Και είναι επικίνδυνες γιατί μπορούν να σε σκοτώσουν. Προχθές με πήραν τα κλάματα. Δε με ένοιαζε αν ερχόταν έφοδος. Είχα ανάγκη να κλάψω. Τόσα χρόνια το προσπαθώ... Ένιωθα το βάρος, μα τα μάτια δε δάκρυζαν .Ευτυχώς κατάφερα να σπάσω την κατάρα. Αληθινά δάκρυα! Γεμάτα παράπονο.

Στη ζωή είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε. Γιατί;

Όλα πρέπει να είναι, όπως θα πρεπε να είναι.

Προκαθορισμένα. Σχολείο, στρατός, πανεπιστήμιο, δουλειά.

Γιατί υπάρχουν πρέπει;

I ve never failed...

Αναμνήσεις. Λάθη και φίλους που έχασα. Ψέματα.

Ο πόνος συσσωρεύεται. Δεν προστίθεται.

Πολλαπλασιάζεται.

I ve never failed to...

Μάχες που έδωσα και έχασα.

Η απώλεια της θέλησης.

Ψάχνω να βρω το νόημα.

I ve never failed to feel...

Φυλακή. Πράγματα που θέλω να κάνω και διστάζω.

Σπασμένα φτερά και σάπια όνειρα.

Fuck.

I ve never failed to feel

P A I N!!!

Και δίπλα σου έχεις τη λύση. Την απάντηση. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις το γεμιστήρα επάνω. Τέλος.

Μπορεί να φαίνεται ανόητο. Δεν είναι.

Μου καρφώθηκε η ιδέα. Ποτέ δεν είχα τα κότσια. Είναι χρόνια που λέω πως θα φύγω.

Σήμερα, μαθαίνω πως με πρόλαβε άλλος. Αν πέθανε για μια ιδέα τον συγχαίρω. Αν δεν έβρισκε το νόημα, τον σκοπό, την ουσία.... Ήξερε πως είχε δίκιο.

Και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τον Kurt...

I will never bother you
I will never promise to
I will never follow you
I will never bother you

Never speak a word again
I will crawl away for good

I will move away from here
You wont be afraid of fear
No thought was put in to this
I always knew it would come to this

Things have never been so swell
I have never failed to feel
Pain [3x]

You Know your Right [3x]

I'm so warm and calm inside
I no longer have to hide
Let�s talk about someone else
Steaming soup against her mouth
Nothing really bothers her
She just wants to love herself

i feel stupid

Ξόδεψα αμέτρητες μέρες κλεισμένος σε ένα δωμάτιο. Φαίνεται πως οι τοίχοι είχαν πολλά να μου πουν. Έκανα παρέα με σύρματα και ηλεκτροφόρα. Έψαχνα δήθεν για απαντήσεις. Μα δεν είχα ερώτηση. Στο "γενικά" καταναλωνόμουν και υπέφερα. Μέρες που Τρομάζουν. Κανένα σημάδι χαράς, απομεινάρια από ευτυχία. Μόνο πόνο εκλάμβανα. Ένα πόνο που μαθαίνεις να ζεις μαζί του και γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Γίνεται η μοναξιά παράσιτο και την κουβαλάς στους ώμους. Και αυτή σου τρώει τα σωθικά και σου αμαυρίζει τη ψυχή. Τα μάτια μου θα τανε τότε πιο μαύρα απ' το σκοτάδι. Σαν να μην υπήρχε κανείς μέσα.

Θυμάμαι τότε που ήρθες στη ζωή. Απέκτησες για μένα μαύρα φτερά και έγινες η προσωποποίηση της μοναξιάς. Βγήκαμε δυο τρεις φορές έξω για ποτό. Ύστατες προσπάθειες πριν παραδοθώ. Έλεγες πως τα μάτια σου ήτανε μαύρα. Μα γω, τα έβλεπα γαλάζια. Λυπάμαι γι' αυτό. Εκείνη τη νύκτα σου πούλησα τη ψυχή μου. Σου πα το μυστικό. "Είμαι παράξενος τύπος. Δεν αντέχω τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να μιλάω σε άτομα που δεν ξέρω. Και σιχαίνομαι να μ' αγγίζουν". Με κατάλαβες θαρρώ. Από τότε σηκωνόσουν από μόνη σου για να φέρεις μπύρες και απαντούσες σε όσους με ρωτούσαν. Δεν περίμενες από μένα γιατί ήξερες. Μιλούσες με ωραία λόγια και είχες ωραίες ιδέες. Και να ένα κορίτσι που είναι διαφορετικό. Κρίμα που ήταν άδεια. Τελικά ήσουν ίδια.

Σε έβλεπα σαν Ελευθερωτή. Ήσουν η σκλαβιά μου και η τελική μάχη. Σφοδρός πόλεμος και ηττήθηκα. Υποχώρησα ξανά στο δωμάτιο μου. Εκεί που με ξέρω καλύτερα.

Ρήμαξα τα δεκαέξι και τα δεκαεφτά μου. Οσμιζόμουν τον αέρα για να νιώσω το πνεύμα. Τίποτα. Συνέχιζα να μουν το κρυό αγόρι που ήξεραν όλοι.

Μέχρι που ήρθε το καλοκαίρι. Και έπρεπε να χτιστώ στα χακιά. Αρνούμαι να πιστέψω ότι τα κατάφερα. Ήταν μια υπέρβαση που δεν ήθελα να κάνω. Έπρεπε να τα είχα παρατήσει. Δεν αντέχει η ψυχή μου τέτοια. Δεν είμαι γω αγόρι για τα όπλα. Μια αθώα ψυχή στο πόλεμο του Βιετνάμ. Θυσία στο βωμό του Παγκοσμίου.

Αν με κοιτάξεις τώρα θα δεις κάτι άσπρα φτερά. Παλιές φιλίες που ξεθάφτηκαν. Ο πόλεμος άνοιξε καινούριες πόρτες. Το μαύρο άρχισε να ξεθωριάζει. Όρμηξα στην άγρια ζούγκλα.

Αυτοί τώρα θα λένε πως είμαι ευτυχισμένος. Εγώ πάλι λέω πως έγινα ίδιος με τους άλλους. Ήμουν ανόητος. Συνεχίζω να είμαι. Ποτέ δε θα πάψω να είμαι.