Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

δεκαοκτώ (22/8)

Κι είμαι πλέον δεκαοκτώ. Πολύ μικρός για να πεθάνω, πολύ μεγάλος για να ζήσω.

Την εφηβεία μου εγώ δεν την ένιωσα. Μονάχα τα προβλήματα της. Κανένα σημάδι σχιζοφρένειας, κανένα ίχνος ζωής. Γιατί από μέσα είμαι ροκ και απ' έξω αρνί. Μετανιώνω. Έτσι με έκτισα και πρέπει να με χαλάσω. "Η καταστροφή οδηγεί σε πολύ σκληρά μονοπάτια αλλά φέρνει και τη δημιουργία."* Καιρός ήταν.

Περνάνε γρήγορα τα χρόνια. Εξάλλου ο χρόνος καμπυλώνει. Όσο και να θυμάμαι, δε γυρίζω πίσω. Είναι σαν να έλειπα για χρόνια. Άλλαξαν όλα γύρω μου, ακόμα και οι άνθρωποι.

Θα μείνω για πάντα παιδί. Αρνούμαι να τ' αλλάξω. Στα επόμενα χρόνια θα συνεχίζω να μαλακίζομαι και να λέω μαλακίες. Θα 'χω πάντα τα ίδια προβλήματα προσαρμογής. Ξένος είμαι. Ξένος.

Οι Αμερικάνοι μετά από χρόνια ψυχανάλυσης ανακάλυψαν το "Αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου". Δε μου φτάνει. Θέλω παραπάνω. Δεν φτάνουν μόνο τα όνειρα και τ' άσπρα λόγια.

Αν θέλεις να μου πάρεις ένα δώρο, πάρε μου μια κιθάρα ή κάτι να βαράω. Τίποτα δεν έχει σημασία. Από 'δω και μπρος θα παίρνω ανοικτά τις στροφές και με εκατό. Περίεργα ρούχα θα φοράω και κουρέλια. Κι όλο θα γελάω. Θα πάψω πλέον να 'μαι παρατηρητής και θα αρπάξω τις μπογιές...

Η ζωή είναι σύντομη. Κάποιες μπογίες θα μείνουν στο κουτί. Είναι τραγούδια που δε θα προλάβουμε να παίξουμε και είναι βιβλία που θα μείνουν ατελείωτα.

*Red hot chili peppers




Forever Young - Alphaville
Lets dance in style, lets dance for a while
Heaven can wait were only watching the skies
Hoping for the best but expecting the worst
Are you going to drop the bomb or not?

Let us die young or let us live forever
We dont have the power but we never say never
Sitting in a sandpit, life is a short trip
The musics for the sad men

Can you imagine when this race is won
Turn our golden faces into the sun
Praising our leaders were getting in tune
The musics played by the madmen

Forever young, I want to be forever young
Do you really want to live forever, forever and ever

Some are like water, some are like the heat
Some are a melody and some are the beat
Sooner or later they all will be gone
Why dont they stay young

Its so hard to get old without a cause
I dont want to perish like a fading horse
Youth is like diamonds in the sun
And dimonds are forever

So many adventures couldnt happen today
So many songs we forgot to play
So many dreams are swinging out of the blue
We let them come true

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Δεν έχω 'γω πατρίδα

Μου το 'πες χιλιάδες φορές. Σχεδόν το απαιτούσες. Τώρα που έγινε το δικό σου, τι κατάλαβες; Πήρες όρκους. Σε λίγο θα ζητάς θυσίες. Ύψωσα το χέρι μου και το 'πα. Δεν σταύρωσα τα δάκτυλα. Εξάλλου τα λόγια δεν σημαίνουν κάτι. Άλλο τι σκέφτομαι και άλλο τι λέω.

Και 'συ κάνεις σαν μικρό παιδί. Πήρες αυτό που ήθελες. Σε γέλασα. Ούτε που είδες ότι ήταν άδειο.

Δε χρωστάω σε κανέναν. Εξάλλου τι μου πρόσφερες εσύ; Μόνο μιζέρια. Με έκλεινες για ώρες μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και δε μ' άφηνες να βγω. Μου έδωσες και δύο τρία κατασκευάσματα και μου πες: "Ζήσε μ' αυτά". Από μικρό παιδί μου έκλεβες τα νοήματα. Ούτε ένα φίλο δε μ' άφησες, τους καταβρόχθισες όλους. Ποτέ δεν ήσουν εκεί για μένα. Μόνο δυστυχία μου χάριζες και γύριζες την πλάτη.

Τώρα ξέρω θα αρχίσεις να μιλάς για πατρίδες και ιδανικά. "Ο όρκος είναι ιερός και η πατρίδα ο θεός σου. Έχεις χρέος. Πρέπει να πολεμήσεις!"
Σταμάτα! Μη με κάνεις να γελώ άλλο. Δεν έχω 'γω πατρίδα και δε θυσιάζομαι ποτές.

Γιατί αν είναι να γίνει πόλεμος ποτές, εγώ δε θα πολεμήσω. Δε θα τ' αντέξω. Χώματα και μέταλλα εγώ δεν προσκυνάω. Δε θα ρουφήξω αίμα για ένα κομμάτι γης. Θέλω να έχω πίστη στους ανθρώπους. Ξέρω θα απογοητευτώ. Τόσο μίσος μαζεμένο, δε θα τ' αντέξω Μονάχα θα υψώσω τα χέρια και θα αφήσω τις σφαίρες να με τρυπήσουν.

Ούτε για ιδέες δε θυσιάζομαι. Με τον πόλεμο πεθαίνει κάθε ιδέα. Δεν είναι αυτός ο δρόμος.

Μεγάλες ιδέες και μεγάλα λόγια. Θα φύγω από δω. Δεν έχω 'γω πατρίδα. Τριανταοκτώ μοίρες νότια και εκατόν τριανταοκτώ μοίρες ανατολικά, πάλι δεν αλλάζει τίποτα. Ίδιο χώμα, ίδιες στιγμές μου φέρνει. Μονάχα οι άνθρωποι διαφέρουν. Δεν υπάρχουν πατρίδες. Μονάχα άνθρωποι.

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

2 εβδομάδες, 6 μέρες, 11 ώρες και 46 λεπτά...

Τρεις εβδομάδες πέρασαν από τότε που μας 'ρίξαν μέσα στο χακί. Βαριές, ασήκωτες και ατελείωτες. Κι όμως ζω ακόμη. Απορώ με τον εαυτό μου που κατάφερε να επιβιώσει τις πρώτες δεκαπέντε μέρες μέχρι την πρώτη μας έξοδο.
Τρεις εβδομάδες ρε γαμώτο. Δε θα σου πω ότι πέρασαν και ούτε που το κατάλαβα. Δε θα σου πω ότι όλα ήταν εντάξει. Δε θα σου πω ψέμα.
Από σωματική άποψη είναι όλα μια χαρά. Δεν υπάρχει κούραση ή κάτι τέτοιο. Από ψυχολογική άποψη είναι ότι χειρότερο. Αυτή η επανάληψη με σκοτώνει. Πράγματα που δεν αποβλέπουν πουθενά. Έλλειψη οργάνωσης. Αυτός ο εγκλεισμός σκοτεινιάζει τα σωθικά μου και κλείνει αρτηρίες. Η έλλειψη ψυχαγωγίας μου παίρνει την ανάσα. Ευτυχώς υπάρχουν τα τραγούδια του Axl. Είναι μέρες που ο κόσμος καταρρέει και 'γω κοιμάμαι. Θέλω μια εφημερίδα και ένα καφέ απ' αυτούς που φτιάχνεις μόνο εσύ.
Τρεις εβδομάδες, 21 μέρες. Η ιδέα και μόνο η ιδέα με σκοτώνει. Η ιδέα ότι εκεί έξω υπάρχει κόσμος, ότι υπάρχει ζωή μοιάζει δολοφονική. Για πρώτη φορά στη ζωή μου υπάρχουν ποτάμια, θάλασσες, δρόμοι, αυτοκίνητα, παπαρούνες και πεταλούδες.
Τρεις εβδομάδες και είμαι τυχερός που ζω ακόμη. Μόνο αυτή έχει μείνει. Πραγματική φίλη που ξεπήδησε από το πουθενά. Καμιά νίκη, μόνο ήττες. Ευτυχώς, που σε ξεπέρασα. Δεν πίστεψα ποτέ στα λόγια σου.

Η αλήθεια είναι πως ούτε τρεις εβδομάδες δεν πέρασαν...
2 εβδομάδες, 6 μέρες, 11 ώρες και 46 λεπτά...
Και είμαστε ακόμη στην αρχή!
Δε θα δούμε πάτο.