Για λίγες μέρες ακόμα θα είμαι αυτός ο αριθμός. Δεν έχω όνομα, ούτε ταυτότητα. Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από 5 ψηφία. Απαρτίζομαι από ένα διψήφιο αριθμό και 3 δεκαδικά ψηφία. Δεκαεννέα και διακόσια εβδομήντα τέσσερα. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Υπάρχει ακόμα ένας αριθμός, που λέγεται δεκαεννέα και εννέα δωδέκατα. Τίποτα. Κρίμα δηλαδή να χάνεται τόσο άδικα. Ποιος νοιάζεται;
Το κορίτσι το λένε Βιολογία και γυροφέρνει στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ανταγωνίστρια της η Ιατρική που δεν καταδέχεται να ρθει στα μέρη μας. Μένει ψηλά, στη Θεσσαλόνικα. Η Βιολογία βρίσκεται κάτω από το φως του ήλιου, ενώ η Ιατρική περιμένει τον Αύγουστο να την σκεάσει με φωτόνια.
Ευχαριστώ τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τα αδέρφια μου. Μα προ πάντως του στυλοβάτες της εκπαίδευσης μας, τους καθηγητές. Επίσης, ευχαριστώ τον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή και τη σκύλα μου την Κλάρα. Το ότι κανείς απ' αυτούς δε βοήθησε στην επιτυχία μου δεν έχει σημασία.
Λάσπη. Μπόλικη λάσπη. Είναι μαθητές που τρέχουν να πάρουν τους βαθμούς τους, να αρπάξουν τα βραβεία και να γδάρουν τις υποτροφίες. Ήρθανε πρώτοι. Και πριν ανακοινώσουν τα βραβεία σηκώνονται για να τα πάρουν. Και όταν ισοβαθμούν σηκώνονται και οι δύο μαζί, μη προλάβει ο ένας να πάρει το βραβείο πριν από το άλλον. Γιατί ίσως φανεί πως δεν ισοβάθμησαν.
Μόνο ένας μαθητής ήρθε πρώτος στη Βιολογία στο σχολείο του και δεν το ήξερε. Άργησε πολύ να σηκωθεί. Παραξενεύτηκαν όλοι. Παραξενεύτηκε και αυτός. Δεν το περίμενε, γι' αυτό παρέμεινε στην καρέκλα για να ακούσει το όνομα του χιλιάδες φορές μες το μυαλό του να σιγουρευτεί.
Μην τους βλέπετε αυτούς που ήρθανε πρώτοι. Μην τους αφήσετε να σας γελάσουν. Είναι παιδιά που τους ξεπέρασαν κατά πολύ. Είναι παιδιά που δεν είχαν χρήματα για φροντιστήρια. Είναι παιδιά που οι γονιοί τους δεν ξέρουν γράμματα. Αυτά τα παιδιά έμαθαν να διαβάζουν μόνα τους. Δεν είχαν κανένα να τους βοηθήσει ή να τους στηρίξει. Έμαθαν από μόνοι τους να κάνουν λάθη και να τα διορθώνουν. Έτρεχαν μόνοι τους να βρούνε φροντιστήρια. Πάνε όλοι, έπρεπε να πάνε κι αυτά. Έτσι για να είναι όλοι ίσοι. Αυτοί όμως δεν είχαν γονιούς να τους πηγαινοφέρνουν. Σπαταλούσαν πολύτιμο χρόνο γιατί είχαν να πάνε με τα πόδια ή τα λεωφορεία, μέσα στη βροχή και κάτω από τον ήλιο. Και έχασαν αρκετά μαθήματα γιατί δεν προλάβαιναν. Είναι αυτά τα παιδιά που είχαν απορίες και δεν είχαν καποιον να ρωτήσουν. Και όταν μαζεύτηκαν αρκετές, είπαν να πάνε σε κάποιο καθηγητή. "Όχι δεν μπορώ να ρισκάρω να διδάξω σε ένα μαθητή προς το τέλος της χρονιάς. Έπρεπε να έρθει κοντά μου από την αρχή. Δεν πρόκειται να περάσει"
Είναι τα παιδιά που πρώτευσαν στο Γυμνάσιο και κάποιο είπαν: "Πως γίνεται να ήρθαν πρώτα τα παιδιά μιας ράφτενας. Φύγετε τα και βάλτε πρώτα τα παιδιά του πιλότου."
Δεν εκφράζω πικρία, ούτε ζηλεύω αυτούς που με ξεπέρασαν Ξέρω ότι ηττήθηκα και νίκησα μαζί. Ηττήθηκα για μένα, νίκησα για τους άλλους.
Αφιερώνω αυτή τη μικρή επιτυχία, που κάποιοι θεωρούν ως ύψιστη και τρέχουν να κεράσουν γλυκά, σε όλους αυτούς που δε με πίστεψαν, σ' αυτούς που με αμφισβήτησαν. Πιστέψτε με, είναι πολλοί. Κάποτε τους έδινα σημασία και ήμουν με στην πικρία. Τώρα πια δε με νοιάζει.
