Σκαντζόχοιρος

Το χειρότερο πράγμα για ένα γονιό είναι να βλέπει το παιδί του να γίνεται μίζερο. Το καταλαβαίνουν όμως; Ή δεν παίρνουν χαμπάρι; Και αν ψιλιάζονται κάτι, δεν ξέρουν τι να κάνουν και απλώς προχωρούν. Και αυτό πρέπει να κάνουν.

Δε ζητώ τίποτα από αυτούς. Δε θέλω ούτε να με καταλάβουν.

Πόσο μίζερο είναι να μένεις σπίτι Σάββατο βράδυ και να θυμάσαι στις 11 να πας να νοικιάσεις ταινία; Μάλλον, αρκετά. Κλειδωμένος στο σπίτι, λίγο διάβασμα, λίγο μουσική, λίγο playstation και αρκετές ταινίες. O ορισμός της μιζέριας.

Όσο όμως και να φαίνεται άσχημο, το έχω συνηθίσει. Σχεδόν το απολαμβάνω. Βγήκα έξω στις 11 παρά και έκανα μια βόλτα. Πέρασα από το περίπτερο και πήρα καφέ. Κατέληξα στο εικοσιτετράωρο DVD Club. Παλιά πήγαινα σε κάποιο άλλο, χωρίς μηχανές και μαλακίες. Έμπαινα μέσα, έπιανα κουβέντα με τον ιδιοκτήτη, και περιπλανιόμουν για ατέλειωτα μισάωρα μέσα στα πλαστικά κουτιά των ταινιών. Που και που άρπαζα ένα, έβλεπα τις εικόνες και διάβαζα τα σχόλια. Καμιά φορά μάλιστα άλλαζα κρυφά τη θέση των ταινιών. Έβαζα τις αγαπημένες μου ταινίες μπροστά μπροστά για να τις βλέπει κι άλλος κόσμος.

Τώρα στέκομαι μπροστά από μια οθόνη και πατώ κουμπιά. Πήρα ένα με την Πενέλοπε Κρουζ. Στο γυρισμό, σκεφτόμουν διάφορα. Εκεί μου ήρθε η ιδέα γι' αυτήν την ανάρτηση. Έπιασα τον εαυτό μου να μιλάει μόνος του. Νομίζω με είδε και κάποιος. Ποιος νοιάζεται;

Επέστρεψα σπίτι. Το πάρτυ της αδερφής μου συνεχιζόταν. Ανέβηκα πάνω και κρύφτηκα στο δωμάτιο. Αχ ρε γαμώτο πόσο μόνος είμαι; Ποιος να φταίει άραγε;

Είναι φορές όμως που σκέφτομαι ότι εγώ το επέλεξα. Ότι δηλαδή μ' αρέσει να 'μαι μόνος. Ίσως να είναι αλήθεια. Διώχνω όποιον με πλησιάζει. Σκαντζόχοιρος Δεν παραπονιέμαι άλλο. Δεν κλαίω τη μοίρα μου. Αν φίλος είναι αυτός που θα κόψω καμιά κουβέντα μαζί του στο σχολείο, θα κάνουμε πλάκα στο φροντιστήριο ή θα χαιρετίσω στο δρόμο, τότε έχω αρκετούς. Αυτό που μου λείπει είναι ένας φίλος με τον οποίο να κάνουμε πράγματα μαζί. Να βγαίνουμε έξω, να βλέπουμε ταινίες, να μιλάμε...

Τώρα που το σκέφτομαι έχω έναν. Όποτε θα τον πάρω τηλέφωνο θα βρίσκετε εκεί. Τον βοήθησα. Με βοηθάει. Δεν τον παίρνω συχνά. Να πάρει ο διάβολος, άρχισε να μ' αρέσει η μοναξιά...

Καλθνήχτες λοιπόν. Σας αφήνω. Η ταινία αρχίζει και ο καφές είναι αρκετά παγωμένος.

Βιολογία

Την περασμένη Τρίτη 26/05 δώσαμε εξέταση Βιολογίας. Άλλα περιμέναμε και άλλα μας ήρθανε. Εκεί που νόμιζα πως θα έγραφα άνετος, σκίστηκα και ξεσκίστηκα. Ζητούσανε τη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας. Αυτό δεν ήταν γραπτό, ήταν η πελλάρα του κάθε θεματοθέτη.

Η αλήθεια είναι πως έγραψα καλά, όχι όσο περίμενα, αλλά απογοητεύτηκα που έβαλαν τέτοια θέματα. Φαντάζομαι πήραν τα γραπτά των τελευταίων ετών και είπαν: "Τι δε βάλαμε όλα αυτά τα χρόνια? Να το βάλουμε φέτος." Παρέλειψαν σημαντικά θέματα, και περιορίστηκαν σε αυτά που δεν είχαν ερωτηθεί ξανά.

Δεν πειράζει όμως. Όσο δύσκολο ήτανε για μένα, τόσο ήτανε και για τους άλλους. Περιμένουμε τεράστια αναγωγή...

Υ.Γ. Όταν με ρωτάς τη διαφορά ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων, το τραβά ο μεταβολισμός σου να σου πω ότι τα πρώτα είναι κόκκινα και τα άλλα είναι άσπρα. 

Νέα Ελληνικά

Το γραπτό ήταν γενικά εύκολο. Αυτό είναι και καλό, είναι και κακό. Αν έγραψαν όλοι όπως λένε, θα βγει ένας πολύ ψηλός γενικό και ξέχνα τις αναγωγές κτλ. 

Πιστεύω όμως ότι η αποτυχία στο μάθημα των Ελληνικών δεν οφείλεται στη δυσκολία του γραπτού, αλλά στη δυσκολία των απαντήσεων. Οι ερωτήσεις είναι εύκολες και μπορείς να γράψεις αρκετά πράγματα. Το θέμα είναι αν όλα αυτά που γράφεις συμβαδίζουν και με τις απαντήσεις που ζητά το υπουργείο, οι οποίες είναι πολύ συγκεκριμένες. Άρα ίσως να παρατηρήσουμε και φέτος το φαινόμενο της αποτυχίας στο μάθημα των Ελληνικών και τα χαμόγελα που είδα χθες να μετατραπούν σε κλάματα και οργή.

Προσωπικά, είμαι πολύ ευχαριστημένος με όσα έγραψα. Έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό και δε νομίζω να μπορούσα καλύτερα. Αν έτρεχα για ένα χρόνο σε φροντιστήρια, θα έγραφα ακόμη περισσότερο; Δεν ξέρω. Συνηθίζω να λέω: "Δεν έχει σημασία πόσα φροντιστήρια πήγες, ούτε πόσες ώρες διάβασες. Σημασία έχει ποιος είσαι και τι θα γράψεις στο χαρτί αυτές τις τρεις ώρες.

Είμαι και λίγο απογοητευμένος με τα θέματα που επιλέχθηκαν. Ήταν όλα προβλέψιμα και σίγουρα οι περισσότεροι γνώριζαν τις απαντήσεις από πριν χωρίς να χρειαστούν να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει. Ειδικότερα, για τις ερωτήσεις στο Λογοτεχνικό βρόντηξε ο τόπος. Όποιον ρωτούσες έλεγε αυτό και αυτό θα βάλουνε. Άρα χτες, αναμφισβήτητα, είχαμε φαινόμενα παπαγαλίας.

Το θέμα της Έκθεσης για την οικολογία ήταν αναμενόμενο. Ένα θέμα το οποίο όλοι περίμεναν και "προετοιμάστηκαν" κατάλληλα. Θεωρώ το θέμα άκρως κατάλληλο για παπαγαλία και εντελώς βαρετό και τυποποιημένο. Φυσικά, το ερμήνευσα αλλιώς όπως συνήθως, όσο και αν φαίνεται πολύ συγκεκριμένο, αλλά είπα να περιοριστώ στα τυπικά και να μη βγω εκτός θέματος. Περίμενα κάτι πιο σύνθετο, κάτι στο οποίο να μπορούσα να γράψω το κάτι τις παραπάνω και όχι τυπικούρες. Άμα λέω ότι εδώ κάτω δεν έχουν έμπνευση...

Το Θέμα της Έκθεσης ήταν:

Προτείνεται, λοιπόν, η διαμόρφωση ενός «νέου περιβαλλοντικού ήθους», που θα

διαπερνά τη σχέση ανθρώπου με άνθρωπο αλλά και τη σχέση ανθρώπου-φύσης.

Σε ομιλία σου σε Παγκόσμιο Συνέδριο Νεολαίας για το Περιβάλλον να παρουσιάσεις τα

τρία πιο σημαντικά, κατά τη γνώμη σου, οικολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο

πλανήτης μας και να εισηγηθείς τρόπους αντιμετώπισής τους. 

Άστοχος

Οι περισσότεροι σ' αυτήν την ηλικία, σε αυτήν την περίοδο, έχουν στόχους. Η Ελένη θέλει να περάσει στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το ίδιο και η Αθηνά. Η Πέρσα θέλει να γίνει ακτινολόγος αλλά τις τελευταίες μέρες αγχώθηκε και τρέχει στους ψυχολόγους. Ο Γιώργος είναι σίγουρος πως θα περάσει ηλεκτρολόγος. Η Μαρίνα και ο Δημήτρης προσπαθούν για ΤΕΠΑΚ. Αρκετοί επιθυμούν να περάσουν Ελλάδα, μόνο εκεί θα έχουν φοιτητική ζωή. Ανάμεσα τους: ο Παρασκευάς, ο Αντρέας και η Θάλεια. Η Νίκη δε λέει. Κρατάει μυστικό.

Η Ελένη και η Αθηνά διαβάζουν πάνω από 12 ώρες την μέρα.

Η Θάλεια, εδώ και καιρό, παίρνει βιταμίνες.

Ο Γιώργος ξεκίνησε υγιεινή διατροφή. Τρώει τουλάχιστον 3 φρούτα την ημέρα.

Η Πέρσα παίρνει μαγνήσιο κρυφά από τους γονείς της. Τρέχει συνεχώς στην τουαλέτα. 

Το Σάββατο, ο Αντρέας είδε τη Eurovision μαζί με τη Μαρίνα. Η Μαρίνα ψήφισε 2 φορές τον Νορβηγό και 3 τον Σάκη.

Ο Παρασκεύας κοιμάται πάνω από 12 ώρες.

Η Νίκη βγαίνει έξω τα βράδια μα δε λέει που πηγαίνει. Γυρίζει σπίτι τα ξημερώματα.

Αυτό το καιρό ακούς πολλές ιστορίες. Άλλες αλήθεια και άλλες ψέματα. Όλοι βαδίζουν το δρόμο τους. Μονάχα εγώ κάθομαι στο πεζοδρόμιο. Δεν ξέρω τι θέλω. Χωρίς στόχους δε θα πετύχω. Έτσι μου είπαν. Θα δώσω εξετάσεις στα τυφλά. Να δω τι θα γράψω και μετά αποφασίζω. Τίποτα δε μου αρέσει. Είναι που δε θέλω να τελειώσω τις σπουδές, να ψάξω για δουλειά, να παντρευτώ, να νοικιάσω ένα διαμέρισμα και να κάνω παιδιά. Δεν είμαι γι' αυτά.

Ο πατέρας μου επιμένει για ιατρική. Δεν έχει άδικο. Δύσκολο μεν αλλά μπορώ. Άλλωστε αν δεν μπορώ εγώ ποιος άλλος μπορεί. Το θέλω όμως; Τι να σου πω, δεν ξέρω. Συνηθίζω να λέω: "Όταν πάρω το πτυχίο μου, μόνο τότε θα ξέρω τι σπούδασα".

Αυτή τη στιγμή, η ιατρική μοιάζει με την εύκολη λύση. Θα σπουδάζω μέχρι τα 35 μου. Και μετά μπορώ να συνεχίσω και άλλο. Δε θα 'χω να λογοδοτήσω σε κανέναν γιατί δεν παντρεύτηκα ή γιατί δεν έκανα οικογένεια.  Θα γλιτώσω και τη μουρμούρα της μάνας, που δε θα αξιωθεί να δει το γιο της να κάνει χαϊρι.Θα 'χω και 'γω μια δικαιολογία να λέω, πέρα από την αλήθεια του "δεν μπορώ"...

Μουσικό Διάλειμμα

Μετά από τόσα κείμενα και ποιήματα που διάβασα σήμερα για την εξέταση των Νέων Ελληνικών, χρειάζομαι ένα μουσικό διάλειμμα. Τι καλύτερο από λίγο Παύλο Παυλίδη?

Παράλληλα κάνουμε και αποτοξίνωση από τα τόσα σουξέ που μας βάζουν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες.

Παύλος Παυλίδης - Η σπασμένη πολυθρόνα

το γαμήσιν της δημοκρατίας

η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. γεννήθηκε στην αθήνα. την πατρότητα της διεκδικούν και οι γάλλοι. η εξουσία στα χέρια του λαού. μοιάζει ιδανικό.

Όλοι εδώ στην Κύπρο έχουμε προσέξει, λίγο ή πολύ, τη διαμάχη μεταξύ καθηγητών, Υπουργείου και  Πανεπιστημίου σχετικά με το θέμα των GCE, εάν δηλαδή θα γίνονται δεκτά τα διεθνή διπλώματα από το Πανεπιστήμιο. Η ΟΕΛΜΕΚ απείλησε μάλιστα και με απεργία την ημέρα που θα δώσουμε εξέταση.

Προσωπικά, δε με νοιάζει τι θα γίνει τελικά με αυτό το θέμα. Αυτό όμως που με εκνευρίζει αφάνταστα είναι η στάση "θα κάνω απεργία, θα κλείσω τους δρόμους με τρακτέρ, θα χύσω το γάλα μου στις στράτες εάν δε ικανοποιήσετε το αίτημα μου, εάν δεν πάρω αποζημίωση". Με λίγα λόγια, εις βάρος των άλλων προσπαθούν να κάνουν την κυβέρνηση να υποκύψει. Είναι οι στιγμές που χρειαζόμαστε ένα δυναμικό ηγέτη, ένα "δικτάτορα" που θα φωνάξει "ως εδώ". Θα σηκώσει το χέρι, θα κυνηγήσει, θα τιμωρήσει. Μέχρι να μάθουμε και μεις να σεβόμαστε.

Προσοχή όμως. Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να γονατίζουμε. Όπου έχουμε δίκιο να το στηρίζουμε. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι, μακριά από απεργίες και απειλές, για να το πετύχουμε. Πρέπει όμως να μάθουμε να σιωπούμε όταν το θέμα δεν μας αφορά ή όταν δεν έχουμε δίκιο.

Και μη γελιέστε. Η παιδεία μας δεν απειλείται με κάτι ξενόφερτα χαρτιά. Είναι ήδη μολυσμένη από τον πυρήνα, τους καθηγητές. Δε βλέπουν οι άνθρωποι τι φταίει για τη κατάσταση της παιδείας και κτυπούν τυφλά όπου βρουν. Φοβούνται να ρίξουν το φταίξιμο πάνω τους. Γιατί οι περισσότεροι είναι καρκίνος και όταν πεταχτεί κάποιος υγιής, ο καρκίνος κάνει μετάσταση Και μολύνουν και τους μαθητές μαζί. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν καλοί καθηγητές. Λέω όμως ότι χάνονται μέσα σε αυτή τη ζούγκλα Καθηγητές που κάνουν παράνομα μαθήματα, που νοιάζονται μόνο για το μισθό, που δεν καλύπτουν την ύλη, που δεν ξέρουν να παραδώσουν, που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν.

Γιατί αν υπάρχει ένας που έπρεπε να απεργήσει αυτή τη στιγμή, είμαστε εμείς οι τελειόφοιτοι, που προσπάθησαν να μας εκμεταλλευτούν την πιο ακατάλληλη στιγμή για να πετύχουν τα δικά τους.

WTF!!!!

What the fuck!?!

Τελείωσε και η 5η σεζόν του LOST και μας άφησε με το στόμα ανοιχτό. Όσο πάει γίνεται καλύτερο. Εκεί που πέφτει η Juliet στην καταπαχτή, κόντεψα να τρελαθώ. Η μανία που έχει ο δημιουργός του να μου παίρνει όποιον "αγαπώ" δεν περιγράφεται. Ευτυχώς μετά το έσωσαν.

Τα ερωτήματα όλο και πληθαίνουν... Τώρα πρέπει να κάνουμε υπομονή μέχρι τον επόμενο Γενάρη.

Μετά από αυτό το "τερατούργημα", πως μπορείς  να γράψεις κάτι καλύτερο???

Taboo Girl

Σπάνια θα τη δεις μέσα στα στενά του χωριού. Δύσκολα εκδηλώνεται. Είναι σεμνή, προτιμά τις μακριές φούστες μέχρι τον αστράγαλο. Τα πρωινά της Κυριακής θα την βρεις στις Εκκλησιές. Έξυπνη δεν μπορώ να σας πω αν είναι, αλλά ήταν άριστη μαθήτρια. Εξασφάλισε θέση στο κοντινότερο Πανεπιστήμιο πολύ εύκολα. Ακόμη θυμάται τα δεκαεξάωρα διαβάσματος που έριχνε. Τώρα σπουδάζει. Ονειρεύεται να τελειώσει τις σπουδές, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια... Η τέλεια ζωή.

Αν θέλεις να βρεις τέτοια κορίτσια, πήγαινε σε ένα παρτυ γενεθλίων. Όταν θα τελειώσει το φαΐ, πρότεινε να παίξετε taboo, οποιοδήποτε της σειράς -ακόμη και παντομίμα. Αυτή θα πεταχτεί και θα βάλει μια φωνή. Τέτοιο ενθουσιασμό δε θα ξαναδείς ποτέ σου. Θα τρέξει να ξεθάψει το επιτραπέζιο και θα καθήσει σταυροπόδι στο πάτωμα. Τρελαίνεται γι' αυτό το παιχνίδι και σέβεται ιδιαίτερα τους κανονισμούς, κλεψύδρα και απαγορευμένες λέξεις-κλειδιά. Δύσκολα θα τη ξεγελάσεις. Μόλις κάνεις το "λάθος", θα βάλει μια φωνή. Θέλει τόσο πολύ να κερδίσει...

Είναι από τα κορίτσια που πιστεύουν πως πρέπει να παντρευτούν για να χάσουν την παρθενιά τους. "Έμειναν πίσω", θα σκεφτείς. Κάποιος άλλος θα πει "Ρομαντικές". Taboo girl τώρα και μετά τις σπουδές, γεροντοκόρες.

Τα κορίτσια των μπαρ

Πίνεις την μπύρα σου και προσπαθείς να ξεχαστείς. Κάθεσαι μόνος σου σε ένα μπαρ αλλά δεν υπάρχει χώρος για άλλους. Το πρώτο ποτήρι αδειάζει και νομίζεις ότι ξεγέλασες τη μοναξιά σου. Για να σιγουρευτείς παίρνεις άλλο ένα.
Και τότε είναι που έρχονται τα κορίτσια των μπαρ. Έκαναν τόσο δρόμο για σένα. Απ' τα Βαλκάνια πήραν δυο ταξί, τρία λεωφορεία και ένα αεροπλάνο. Και θέλουν κουβέντα. Ίσως να νιώθουν κι αυτά μοναξιά σε τούτον το ξένο τόπο. Σου μιλούν για τα πιο άσχετα. Εσύ απαντάς. Ξέρω πως σου αρέσει αυτό. Σου δίνουν σημασία. Αυτό χρειάζεσαι. Αυτό που δε σου δίνουν οι άλλοι το παίρνεις από κάτι κορίτσια που ουτέ καν γνωρίζεις. Αρχίζεις να νιώθεις καλύτερα. Τώρα ξέρεις που θα περνάς τα βράδυα του Σαββάτου. Πληρώνεις το λογαριασμό και φεύγεις. Τώρα το κορίτσι μιλά με αυτόν που καθόταν δίπλα σου.