Πίσω στην κουζίνα τώρα. Η παροιμία που λέει "Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει" έχει απόλυτο δίκιο. Προσπαθούσα να βάλω όλη μου την τέχνη, να δημιουργήσω τελοσπάντων και ο αδερφός μου μπλεκόταν μέσα στα πόδια μου. "Πως το κάνεις έτσι;", "Φτάνει, έριξες πολύ!". Με τρέλανε.
Τελικά, τα κατάφερα. Έφτιαξα μια νόστιμη μακαρονάδα. Έβαλα και φωτογραφίες για αποδεικτικά στοιχεία.
Τώρα, θα μου πείτε ποιο το point αυτού του ποστ; Στέρεψα από ιδέες και γράφω για μακαρονάδες και μαλακίες; Όχι, αυτή η ανάρτηση έχει να κάνει με την ημέρα της γυναίκας. Κάπως έτσι βιώνω τη μέρα αυτή και έτσι την αισθάνομαι. Είναι για μένα η μέρα που δε βρίσκω φαγητό στο σπίτι και πρέπει να φροντίσω εγώ για πάρτυ μου. Επιπλέον είναι οι ευχές και τα ευχαριστώ που ακούω από δω και από εκεί και τα άρθρα στην εφημερίδα το πρωί. Και η μέρα τελειώνει φυσικά με την ανάρτηση αυτή...
