Είχε καστανόξανθα μαλλιά. Τ' ανέμιζε με χάρη και 'γω κοιτούσα επίμονα. Στερημένο δεκαεπτάχρονο. Καθόταν σε ένα τραπέζι πιο πέρα. Δε συνηθίζει να βάζει μεικ απ. Προτιμά να φαίνεται αληθινή. Μονάχα ένα απαλό ροζ κραγιόν. Και είχε ένα χαμόγελο, το πιο γλυκό απ' όσα έχω δει. Μόνο με αυτό το χαμόγελο και τη σπιρτάδα στα μάτια, θα μπορούσα να την έχω ερωτευτεί.
Έτσι όπως κρατούσε το ποτήρι και το έφερνε στα χείλια της, σου ράγιζε τη καρδιά. Οι κινήσεις της γεμάτες χάρη. Σίγουρα έχει ακουμπήσει θεός.
Θα με περνούσε 6-7 χρόνια Και είχε στο πλάι της τον άντρα της. Μάλλον παντρεμένη.
Έχει καιρό να δω ένα τόσο όμορφο κορίτσι. Αν είχα μια φωτογραφική μηχανή θα ζητούσα να την βγάλω μια φωτογραφία. Κι ας έτρωγα και ξύλο. Να χω να θυμάμαι αυτή την ομορφιά. Όποτε είμαι στις στεναχώριες μου, να τη βλέπω και να ξεχνιέμαι.
Δεν ξεχνιέται τέτοια ομορφιά. Επέστρεψα στο σπίτι και ανέβηκα τρέχωντας τη σκάλα. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη...
