Έχουν περάσει μερικοί μήνες από τότε που σκιρτά η καρδιά μου γι' Αυτήν. Και Αυτή κάνει πως δεν ξέρει. Σαν να μην της το 'πα ποτέ.
Και 'γω φοβάμαι να αντικρίσω την αλήθεια, να προχωρήσω. Μου 'χει δείξει πολλές φορές πως δε νοιάζεται. Και 'γω ακόμα εκεί...
Γιατί η στιγμή που σιγουρεύομαι και παίρνω το φτυάρι να Την θάψω, εμφανίζεται από το πουθενά και μου ρίχνει ένα καλημέρα. Και ερωτεύομαι ξανά και ξανά.
Και τώρα, που νόμιζα ότι έφτασε το τέλος Της, μου φάνηκε νομίζω πως τσακωθήκαμε, εμφανίστηκε ξανά. Πάλι δεν πρόλαβα να βάλω σφραγίδα στο επιστολόχαρτο του τέλους. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν ήταν μόνο ένα καλημέρα. Ήταν μαντάτα. Είναι και πάλι μόνη. Έφυγε απ' τη ζωή της Αυτός.
Και πάλι έμεινα εδώ. Δε θέλω να βάλω τέλος. Αν και ξέρω πως ποτέ δε θα νιώσει κάτι ερωτικό για μένα, θα συνεχίσω να προσπαθώ. Όσο μου δίνει έμπνευση και όνειρο, θα 'μαι δίπλα Της. Μέχρι να δω άλλα μάτια, αληθινά.
