Τη λέξη αυτή την άκουσα για πρώτη φορά πριν από ένα χρόνο περίπου από μια φίλη.
"Είμαι αγοραφοβική" μου είπε.
"Μπράβο, ακούγεται οικονομικό!" της απάντησα με ύφος.
Ειλικρινά δεν είχα ιδέα τι σήμαινε. Μετά κατάλαβα. Και σήμερα φτάνω στο σημείο να λέω και γω το ίδιο: "Είμαι αγοραφοβικός."
Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι. Όποτε βρίσκομαι κάπου με πολλούς ανθρώπους με πιάνει ένα παράξενο αίσθημα, μια ανησυχία. Η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι ήταν στις Φοινικούδες. Περπατούσα γρήγορα. Νόμιζα ότι με κοιτούσαν όλοι. Έσκυψα το κεφάλι μου, έτσι ώστε να κοιτάω το δάπεδο και επιτάχυνα κι άλλο. Άρχισα να ιδρώνω. Ώσπου έφτασα στο στέκι μου. Νόμιζα πως εκεί θα ταν καλύτερα. Αλλά δεν ήταν. Δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω. Έβλεπα τους γύρω μου και συνειδητοποίησα πως τους μισούσα. Μισούσα τους πάντες!
Μισώ αυτούς που καπνίζουν. Μισώ τους φίλους μου.
Μισώ αυτούς που ετοιμάζονται για κλαπ. Μισώ αυτούς που φοράνε πουκάμισα.
Μισώ τα Εδονόπουλα που με μάρκες ντύνονται.
Μισώ αυτούς που γελούν.
Μισώ αυτούς που πίνουν και μεθούν.
Μισώ αυτούς που πίνουν και δεν μεθούν.
Μισώ αυτούς που ακούνε ποπ μουσική.
Μισώ τις σέξυ γυναίκες.
Μισώ τους σέξυ άντρες.
Μισώ το μεικ απ.
Μισώ το αϊλάϊνερ.
Μισώ αυτούς που κρατάνε χαρτονόμισμα των 50.
Μισώ αυτούς που με κοιτούν.
Μισώ αυτούς που κρύβουν μυστικά.
Μισώ τα παιδιά.
Μισώ τις γυναίκες.
Μισώ τους άντρες.
Μισώ και εμένα!
