Taboo Girl II : H εκδίκηση

Διαβάστε το πρώτο: Taboo Girl

Και έχω πέσει τόσο έξω στην περίπτωση αυτή. Εκτίμησα λάθος την κατάσταση. Η ηρωίδα μας, το Taboo Girl, πριν λίγες ώρες παντρεύτηκε. Τώρα θα γλεντούν τώρα θα χορεύουν. Απόψε είναι η νύχτα που θα χάσει την παρθενιά της! Ήμουνα τόσο σίγουρος πως ανήκει στην κατηγορία γυναικών που μένουνε στο ράφι. Μα τι έχω πάθει; Λέτε να έχω χάσει τις μαντικές μου ικανότητες;
Όταν έμαθα τα νέα σοκαρίστηκα και μου ρθε στο μυαλό αυτό που έγραψα κάποτε γι' αυτήν. Και πόσο εμπορικό αστείο θα ήταν αν το κορίτσι αυτό έτυχε να διαβάσει την ανάτηση μου και αυτός είναι ο τρόπος να πάρει την εκδίκηση της. Και είναι τόσο σκληρή, δεν δείχνει έλεος. Τα μάτια της στάζουν φωτιά. Είναι η σειρά της να παίξει ρόλον πρωταγωνιστικό, να μπει αριστερά στην αφίσα. Δείξε έλεος! Λυπήσου μας!
Μ' αυτή προχωράει ανεμπόδιστη. Βγάζει φωτιές απ' το στόμα, τα νύχια της τα γαμψά μου σκίζουν το δέρμα. Με σκοτώνει μια, ταξιδεύει στο χρόνο, με σκοτώνει δυο, πίσω, με σκοτώνει τρεις και άλλο τόσο.
Είμαι χαρούμενος γι' αυτήν που βρήκε το δικό της δρόμο. Άλλωστε αυτό ήθελε να κάνει στη ζωή της. Σύντομα, τη βλέπω να γίνεται μαμά και όχι ενός ή δύο, αλλά τριών και τεσσάρων ακόμη και πέντε. Της εύχομαι στα δικά της στανταρς να ευτυχίσει.

Άραγε τώρα θα σταματήσει να παίζει taboo; Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Ελπίζω πως όχι. Είναι ότι της δίνει δύναμη, υπερδύναμη, ο δικός της αντικρυπτονίτης. Αν υπάρχει βέβαια κάτι τέτοιο σαν τον αντικρυπτονίτη.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα το γάμο γιατί είχα να επιστρέψω. Αλλά άκουσα τις κόρνες των αυτοκινήτων  που έκαναν το γύρο του χωριού μετά την τελετή στην Εκκλησία και μου είναι αυτό υπερ-αρκετό.

Καταλαβαίνω  πως δεν είναι και η πιο κατάλληλη ανάρτηση για ν' ανοίξω τη χρονιά. Συμβαίνουν τόσα πράγματα γύρω μου που πιστεύω πως αξίζει να ειπωθούν και έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά η άγνωστη δύναμη της προσπέλασης που είναι ευθέως ανάλογη του χρόνου δε μου δίνει περιθώρια. Ή απλά, είμαι εγώ. Ωστόσο, αυτό το γεγονός, όσο ασήμαντο και αν φαντάζει στους καμβάδες ορισμένων, στο δικό μου κόσμο όχι μόνο με συνεπήρε αλλά με κάθισε σε μια καρέκλα και με υποχρέωσε να γράψω γι' αυτό.

Και στο τέλος της ημέρας, τίθεται το ερώτημα:
Ποιος είναι ο πιο μίζερος; Το κορίτσι που τρελαίνεται τόσο πολύ για το taboo στα πάρτυ γενεθλίων ή εγώ που κάθομαι και πλάθω ιστορίες γι' αυτήν;

Τέσσερα ή πέντε ή ακομα και τρία

την ηρεμία που ψάχνω, στον τάφο που τη βρίσκω

υπογείως κείτεται αυτός και οι άλλοι τον πατάνε
από πάνω στέκεται σταυρός, σοφός και περιμπαίκτης

την αγωνία που βαστώ, στα χιόνια να την πνίξω

λέει να σηκωστεί, να ρίξει ένα χορό
όπως και ο ήρωας του τότε
αλλά το τότε θα ναι πάντα τότε
και τώρα δαιμόνια τον βαστάνε

είχε μια ελπίδα μια γυναίκα
εκατό χρόνια περίμενε, οδυρόταν
ούτε και η ίδια δεν ήξερε για τι
μέχρι που ρθε ο κύρης της, την πήρε
κι είναι ζήτημα αν απέχουν τέσσερα η πέντε μέτρα

και αν με ρωτάς που πάω, όπου θέλω περπατώ

πίσω απ΄ τα τείχη ξετυλίγεται μια πόλη
τείχη αψηλά και βενετσιάτικα
πιο κάτω η θάλασσα, μαούνες την οργώνουν

ο τόπος που αγάπησε
ο αγωγός που έκτισε
τον Χριστό που σταύρωσε
ο κόσμος που εγκατέλειψε

με γινκ και γιανγκ και γιν και γιανγκ
την ηρεμία που ψάχνω στον τάφο μου τη βρίσκω.

Χορεύω

Το γουστάρω που τον χορό τον εκλαμβάνεις Rihanna και 'γω Supercollider.
Σε τίποτα δεν μοιάζουμε.
Όνειρα μινιμάλ σε κρεμαστάρια.
Πάντοτε ζητούσες το κάτι το πιο το γκράντε.
Στα σανίδια εσύ, στα πατώματα εγώ.
Χορεύουμε εν ρυθμώ.

Μονο σ' αυτό μοιάζουμε.

Self destruction buttons

if there were any..

Διαβάζει Ένγκελς

Και είναι τόσο κόκκινη. Όλο στριφογυρίζει αριστερά. Μες την τύφλα της δεν ξέρει που βαδίζει.
Στις επαναστάσεις πάντα πρώτη. Κάποτε είχε ένα όνειρο. Τώρα πια δεν έχει σημασία.
Προχωρεί και όλο γυρίζει πίσω. Καταλήψεις, ψήφους έριξε, να σταματήσει το χρόνο λίγο.
Τίποτα δεν πέτυχε. Όλα συνεχίζουν κανονικά, το πτυχίο πλησιάζει. Η μαμά της θα την πάρει τηλέφωνο, κάπου εκεί κοντά στο μεσημέρι, να τη ρωτήσει αν διαβάζει και αν τρώει καλά.

Με τρελαίνουν κάτι τέτοια κορίτσια.

Φεύγω. Θα φύγω. Έφυγα.

Λένε ότι άμα φύγεις, δεν αλλάζεις τίποτα, τα προβλήματα σου θα είναι μαζί σου όπου και αν πας. Ότι δηλαδή η πόλις θα σ’ ακολουθεί. Μπορεί η φυγή να μη φέρνει τις λύσεις αλλά είμαι βέβαιος πως σου δίνεται άλλη μια ευκαιρία να τις βρεις.

Το ‘χα πει χιλιάδες φορές και να που έφτασε η ώρα. Ίσως να πρόκειται για το επόμενο βήμα. Μετάβαση στο επόμενο επίπεδο. Σ’ αυτό το κεφάλαιο ο τίτλος θα γράφει «Φοιτητής». Η αρχή της επανάστασης ή ένας ακόμη συμβιβασμός. Δεν μπορω να ξέρω. Εσύ αιώνιε εχθρέ μου θα πεις πως μπήκε το νερό στ’ αυλάκι. Το ξέρω. Το γνωρίζω.

Δε με πειράζει. Εδώ που ανταμώσαμε μπορείς να λες ότι θες. Ο ενθουσιασμός δεν αφήνει τα πόδια μου να ακουμπήσουν στο έδαφος. Και είναι όλα τόσο πιο ωραία από ψηλά. Ποιος να μου το λεγε; Μαμά, πετάω!

Καινούργια αρχή. Μια καινούργια ζωή. Μια άγνωστη πόλη. Και είμαι ένας Ιντιάνα Τζόουνς. Υπάρχουν τόσα να εξερευνήσω εδώ. Χιλιάδες θησαυροί να ανακαλύψω. Και τα νερά είναι πιο μπλε από ποτέ, τα δέντρα φυλλοβόλα και αειθαλή. Αέρας φυσάει δυνατός, ξεσκεπάζει μαύρο πέπλο. Κοίταξε! Ένας καινούργιος κόσμος από κάτω.

Φαντασία θέλει. Και λίγο θάρρος. Χιούμορ και ατάκες ουρανοκατέβατες. Πρωταγωνιστής με ερμηνεία όσκαρ, στην καλύτερη ταινία όλων των εποχών με την καλύτερη σκηνοθεσία. Όλα τα άλλα έρχονται.